അനിത: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അവനെന്റെ അനിയനാണ്, സൗമ്യ. ഇവൻ എന്നെക്കാൾ ചെറുതല്ലേ, അതുകൊണ്ട് ഇവൻ എന്റെ അനിയനാണ്. പഠിക്കുന്ന കാലത്ത് അവൻ എന്നെക്കാൾ മുൻപേ എല്ലാ കാര്യത്തിലും കയറി ഇടപെടുന്നത് കൊണ്ടാണ് ഇവൻ എന്റെ അനിയനായത്. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ അങ്ങനെയാണ് പറയാറ്. നീ കാര്യം പറയൂ.”
സൗമ്യ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അന്ന് ക്ഷേത്രത്തിൽ കണ്ട അതേ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു.
സൗമ്യ: “ഹായ് അമൽ . കേട്ടിട്ടുണ്ട് അനിതയിൽ നിന്നും ഒരുപാട്. ബാംഗ്ലൂരിൽ വലിയ ജോലിയൊക്കെയായിട്ട്. അനിതയുടെ സംസാരത്തിൽ എപ്പോഴും ഉണ്ടാകും.”
അനിതയുടെ കൂട്ടുകാരി! അവളും അവന്റെ അഞ്ച് വയസ്സിന് മൂത്ത ചേച്ചിയും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദ ബന്ധം അവനിൽ ഒരു ചിന്തയുണ്ടാക്കി. അവൾക്ക് ഒരുപാട് പ്രായ കൂടുതലല്ലേ…
എന്നാൽ, അടുത്ത നിമിഷം അവൻ സ്വയം ആശ്വസിപ്പിച്ചു: പ്രായം ഒരു നമ്പർ മാത്രമാണ്. പ്രണയത്തിന് അതിരുകളില്ല. അവൻ സൗമ്യയെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
അമൽ: “സൗമ്യ, വളരെ സന്തോഷം. ഇപ്പോൾ കല്യാണത്തിന്റെ തിരക്കാണ്. അതുകൊണ്ട് കുറച്ച് നാളത്തേക്ക് സോഫ്റ്റ്വെയർ ലോകത്ത് നിന്ന് അവധി എടുത്തു. ഈ ദിവസങ്ങൾ നന്നായി ആസ്വദിക്കണം.”
അവൻ ആ തിരക്കുകളിൽ സന്തോഷം കണ്ടെത്തി. സൗമ്യയുടെ സാന്നിദ്ധ്യം അവന് ഊർജ്ജം നൽകി. അവൻ അവന്റെ പ്രണയം വീണ്ടും ഉള്ളിൽ ഒതുക്കി, പുറത്ത് ഒരു സഹോദരന്റെ സ്നേഹം മാത്രം പ്രകടിപ്പിച്ചു. കാരണം, ഇത് അനിതയുടെ കല്യാണമാണ്. ഒരു തെറ്റായ നീക്കം ഉണ്ടാകരുത്.
അന്ന് വൈകുന്നേരം, കല്യാണത്തിന്റെ തിരക്കുകൾക്ക് ഒരു ചെറിയ ഇടവേള നൽകി, അമൽ തന്റെ കൂട്ടുകാരായ വിനുവിനെയും ഹരീഷിനെയും കാണാനായി വീണ്ടും ക്ഷേത്രത്തിന്റെ അടുത്തുള്ള ചായക്കടയിലേക്ക് പോയി.
അമലും വിനുവും ഹരീഷും ക്ഷേത്രത്തിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ, ആൾക്കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് ഇരുന്നു. കയ്യിൽ ഓരോ ചായ കപ്പുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിനു: “എന്താടാ നിന്റെ ഒരു മൗനം? ബാംഗ്ലൂരിലെ ഐ.ടി. കമ്പനിയിലെ ജോലി നിന്റെ സംസാരശേഷി കൂടി എടുത്തോ?” വിനു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
അമൽ: (ചിരിച്ചുകൊണ്ട്) “അയ്യോ! അതൊന്നുമില്ലടാ. ഇവിടെ ഈ അന്തരീക്ഷം കണ്ടപ്പോൾ ഒരു പ്രത്യേക സുഖം തോന്നി. പണ്ടത്തെ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഓർമ്മ വന്നു. പിന്നെ, അനിതയുടെ കല്യാണത്തിന്റെ തിരക്ക്. അതുതന്നെ വലിയ സന്തോഷം. നീയും ഗൾഫിൽ നിന്ന് വന്നതല്ലേ, നിനക്കുമില്ലേ ആ ഫീൽ?”
ഹരീഷ്: “സന്തോഷം മാത്രം പോരല്ലോ അളിയാ. നിനക്കിട്ട് ഒരു പണി തരാൻ വേണ്ടി തന്നെയാണ് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ കാത്തുനിന്നത്. നിന്റെ കല്യാണം എപ്പോഴാണ്? അനിതയുടെ പിന്നാലെ തന്നെ നിന്റെയും നടത്തണം, വാസുദേവൻ അങ്കിളിനോട് സംസാരിക്കാം.”
അമൽ: “നിങ്ങൾ വെറുതെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് എന്നെ നാണം കെടുത്തല്ലേ. അതിനൊക്കെ സമയമുണ്ട്. ശരിയായ ആളെ കിട്ടട്ടെ.”
വിനു: (കപ്പിലെ ചായ ഊതി കുടിച്ചുകൊണ്ട്) “ശരിയായ ആൾ? നീ ഈ നാട്ടിൽ തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു, ഒരുപാട് പെൺകുട്ടികളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നിട്ടിപ്പോൾ ബാംഗ്ലൂരിൽ പോയിട്ട് നിന്റെ കണ്ണിൽ ആരും പെട്ടില്ലേ? അതോ വല്ല വിദേശ സുന്ദരിമാരുമാണോ നിന്റെ മനസ്സിൽ?”
അമൽ ഒന്ന് നിശബ്ദനായി. അവന്റെ മനസ്സിൽ പച്ച ദാവണി ധരിച്ച സൗമ്യയുടെ രൂപം, പിന്നീട് വീട്ടിൽ അനിതയുടെ കൂട്ടുകാരിയായി വന്ന സൗമ്യയുടെ രൂപം, തെളിഞ്ഞു വന്നു. അവന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അമൽ: “അങ്ങനെയല്ലടാ… ഇന്നലെ ഈ പൂരത്തിന് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ ഒരാളെ കണ്ടു. ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് മനസ്സ് നിറഞ്ഞ് പോയി. വല്ലാത്തൊരു ഭംഗിയായിരുന്നു. പച്ച ദാവണി ആയിരുന്നു വേഷം. സത്യം പറഞ്ഞാൽ, അതൊരു തരം instant crush ആയിരുന്നു.” അവൻ ആ നിമിഷത്തിന്റെ തീവ്രത വാക്കുകളിലൂടെ നൽകാൻ ശ്രമിച്ചു.
വിനു: (കൗതുകത്തോടെ) “ഓഹോ! പച്ച ദാവണിയോ? എവിടെ വെച്ചാ കണ്ടത്? നീ അവളെക്കുറിച്ച് കൂടുതൽ തിരക്കിയോ? ഏത് നാട്ടുകാരിയാണ്?”