അവിടെ, കൽവിളക്കുകളുടെ പ്രഭയിൽ, അവൻ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു. ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ കുറച്ച് പെൺകുട്ടികൾ കൂട്ടം കൂടി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവരിൽ ഒരാൾ, മറ്റുള്ളവരിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായി, ഒരു പ്രത്യേക പ്രഭയോടെ നിന്നു.
അവൾ ധരിച്ചിരുന്നത് ഒരു പച്ച ദാവണി ആയിരുന്നു – തനി നാടൻ ശൈലിയിൽ, ഇളം പച്ചയും സ്വർണ്ണ നിറത്തിലുള്ള കരയുള്ളതുമായ ദാവണി. ആധുനികമായ യാതൊരു തിളക്കവും ആ വേഷത്തിലോ രൂപത്തിലോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അവളുടെ നീണ്ട മുടി ഒരു വശത്തേക്ക് ചെരിച്ച് കെട്ടിയിട്ടിരുന്നു. നെറ്റിയിൽ ഒരു ചെറിയ കറുത്ത പൊട്ട്, കഴുത്തിൽ ഒരു നേർത്ത സ്വർണ്ണമാല. ആഭരണങ്ങൾ അധികമില്ല. ലാളിത്യം ആ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ മുഖമുദ്രയായിരുന്നു.
അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ, ആ തിളക്കം കൽവിളക്കുകളുടെ പ്രകാശത്തേക്കാൾ അധികമായി തോന്നി അമലിന്. ആൾക്കൂട്ടത്തിന്റെ ബഹളങ്ങൾക്കിടയിലും, ആ ചിരി അവന്റെ കാതുകളിൽ മാത്രം മുഴങ്ങി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക ആകർഷണീയത ഉണ്ടായിരുന്നു. ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ദേവതയെപ്പോലെ അവൾ നിന്നു.
അവൻ അറിയാതെ ഒരു നിമിഷം നിന്നുപോയി. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് ഉയർന്നതുപോലെ. മനസ്സിൽ ഒരു മണി മുഴങ്ങി, ഒരു ചെറിയ പ്രണയം ഉടലെടുക്കുന്നതുപോലെ. അത് ദൂരെയെങ്ങോ കണ്ട, സിനിമകളിലെ ഗ്രാമീണ സുന്ദരിയെപ്പോലെ തോന്നി. അവളുടെ പേരെന്തായിരിക്കും? അവൾ എവിടെ നിന്നായിരിക്കും? ചോദ്യങ്ങൾ അവന്റെ മനസ്സിൽ പെരുകി.
’ഇവളാണോ ഞാൻ ഇത്രയും കാലം തിരഞ്ഞ പെൺകുട്ടി?’ അവൻ സ്വയം ചോദിച്ചു. ബെംഗളൂരുവിലെ തിരക്കിട്ട ജീവിതത്തിൽ അവൻ ഒരുപാട് പെൺകുട്ടികളെ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷെ അവരാരും അവനിൽ ഇത്രയും തീവ്രമായ ഒരു വികാരം ഉണർത്തിയിട്ടില്ല.
അവൻ ആരെയും കാണിക്കാതെ അവളെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു. അവൾ കൂട്ടുകാരികളോടൊപ്പം തമാശകൾ പറയുകയും, ചെണ്ടമേളത്തിനനുസരിച്ച് ചെറുതായി തലയാട്ടുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ നിമിഷം മതി, അവളോടുള്ള ഇഷ്ടം പുറത്തറിയാതെ അവൻ മനസ്സിൽ ഒതുക്കി. ഒരു സോഫ്റ്റ്വെയർ എഞ്ചിനീയറായ അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇങ്ങനെയൊരു ‘നാടൻ’ പ്രണയം ഒരു പക്ഷെ സാധ്യമാവില്ലായിരിക്കാം എന്ന ചിന്ത അവനെ പിന്തിരിപ്പിച്ചു. അവൻ ആ ഇഷ്ട്ടത്തെ ഒരു ചിത്രത്തിലെ കാഴ്ചയായി അവന്റെ മനസ്സിൽ മായാതെ സൂക്ഷിച്ചു.
’ഇവൾ… ഇവൾ എന്റെ ശരണ്യ ആയിരുന്നെങ്കിൽ…’ ആ പേര് അവൻ മനസ്സിൽ ആദ്യമായി കുറിച്ചു.
പൂരത്തിന്റെ തിരക്ക് കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ശേഷം, അനിതയുടെ കല്യാണത്തിരക്കിലേക്ക് അവൻ മുങ്ങി. അച്ഛനും അമ്മയ്ക്കും ഒപ്പമായി അവൻ. പിറ്റേന്നായിരുന്നു കല്യാണത്തിന് മുന്നോടിയായുള്ള പല ചടങ്ങുകളുടെയും തുടക്കം. വീട്ടുമുറ്റത്ത് വലിയ പന്തലിട്ട്, ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളുമായി വീട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അവൻ കുളിച്ചു ഫ്രഷായി, തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് മുറിയിൽ വെച്ച ശേഷം പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ ഹാളിൽ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടു.
ചേച്ചി അനിതയോടൊപ്പം ചിരിച്ചുകൊണ്ട് സംസാരിക്കുന്ന ഒരാൾ. അവന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചപോലെ തോന്നി. അവൾ… അവൾ! പച്ച ദാവണിയിൽ അന്ന് ക്ഷേത്രത്തിൽ കണ്ട അതേ പെൺകുട്ടി!
അവന്റെ മനസ്സ് ഒരു നിമിഷം ആശയക്കുഴപ്പത്തിലായി. അവൾ ഇവിടെ, തന്റെ വീട്ടിൽ? അനിതയുടെ കൂട്ടുകാരിയാണോ? അതെ, അനിത അവളെ കൈയ്കളിൽ ചേർത്ത് പിടിച്ച് പരിചയപ്പെടുത്താൻ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.
”അമൽ, ഇതാണ് സൗമ്യ. എന്റെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ കല്യാണത്തിന് മുൻപേ വന്നതാണ്.” അനിതയുടെ വാക്കുകൾ അവന് കേൾക്കാമായിരുന്നു. “സൗമ്യ, ഇത് എന്റെ അനിയൻ അമൽ. ബാംഗ്ലൂരിൽ നിന്നും ഇപ്പോൾ കല്യാണാവധിക്കായി വന്നതാണ്.”
അമൽ: “അനിയനോ?” അമൽ അറിയാതെ ചോദിച്ചുപോയി. അവന്റെ ചേച്ചിക്ക് അവനേക്കാൾ 5 വയസ്സ് കൂടുതലുണ്ട്. പിന്നെ എങ്ങനെ ഇവൾ ചേച്ചിയുടെ കൂട്ടുകാരിയാവും?