വാസുദേവനും മാലതിയും ഈ വാക്കുകൾ പൂർണ്ണമായും സ്വീകരിച്ചു. അവർ വിശ്വനാഥ ശർമ്മയുടെ കാൽതൊട്ട് വണങ്ങി.
വിശ്വനാഥ ശർമ്മ: “എനിക്ക് പ്രതിഫലം ഒന്നും തരേണ്ട. നിങ്ങൾ കഷ്ടപ്പെടുന്ന ചിലരെ സഹായിച്ചാൽ മതി. നിങ്ങൾ പോവുക. നിങ്ങളുടെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം ഉടൻ മാറും. സത്യം നിങ്ങളെ തേടി വരും.”
അവർ അവിടെ നിന്ന് മടങ്ങി. അവരുടെ മനസ്സിൽ ആകാംഷയും, ഭയവും, ഒപ്പം ഒരു പ്രതീക്ഷയും നിറഞ്ഞു.
വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രാമദ്ധ്യേ വാസുദേവനും മാളതിയും നിശബ്ദതയിലായിരുന്നു. മനയിലെ കാഴ്ചകൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ ഓളങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു.
മാലതി: (പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ) വാസുവേട്ടാ… എനിക്കൊന്നും വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. പതിനൊന്ന് തലമുറയുടെ ശാപം! നാണിക്കുട്ടി, ലോകനാഥൻ… ഈ കഥയെല്ലാം…”
വാസുദേവൻ: (വണ്ടി ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ) “വിശ്വനാഥ ശർമ്മ വെറുതെ പറയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല മാലതി. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു സത്യമുണ്ട്. അമലിന്റെ കാര്യത്തിൽ നമ്മളൊരു വലിയ തെറ്റ് ചെയ്തു. നമ്മളവനെ അടിച്ചോടിച്ചു. ഒരു വാക്ക് പോലും ചോദിച്ചില്ല.”
മാലതി: “ആ കണിയിൽ അദ്ദേഹം കണ്ടത് സത്യമാണെങ്കിൽ, അമൽ ഇപ്പോൾ ആ ശരണ്യ എന്ന സ്ത്രീയുടെ കൂടെ ഉണ്ടാകും. അവനേക്കാൾ 8 വയസ്സ് കൂടുതലുള്ള ഒരു അധ്യാപിക! പക്ഷെ, ലോകനാഥന്റെ പ്രതിജ്ഞ…”
വാസുദേവൻ: “അനിതയുടെ കല്യാണത്തിന് മുൻപ് കണ്ട സൗമ്യ ആ തിരുമാന്ധാംകുന്നിലമ്മയുടെ കളിയായിരുന്നെങ്കിൽ, നമ്മൾ ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കണം. നമ്മൾ അമലിനെ എത്ര വേദനിപ്പിച്ചു! എത്ര നാണം കെടുത്തി! അവനോട് ചെയ്ത തെറ്റ് ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് സ്വയം മാപ്പ് കൊടുക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
മാളതി: “അമൽ ആ കുറ്റം ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിൽ, അവനെ ആരെങ്കിലും കുടുക്കിയതാണെങ്കിൽ, അതുൽ പറഞ്ഞ സംശയം സത്യമായിരുന്നെങ്കിൽ… അന്ന് നമ്മൾ കേട്ടറിഞ്ഞതും കണ്ടറിഞ്ഞതുമായ കാര്യങ്ങൾക്കപ്പുറം വലിയൊരു ഗൂഢാലോചനയുണ്ടാവാം.”
വാസുദേവൻ: “ശർമ്മ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്, രണ്ടാഴ്ചക്കുള്ളിൽ സത്യം വെളിപ്പെടും എന്ന്. അതുവരെ നമ്മൾ കാത്തിരിക്കണം. അമലിനെ വിളിക്കേണ്ട, ശർമ്മ പറഞ്ഞപോലെ എല്ലാം നടക്കട്ടെ.”
മാളതി: “വസുവേട്ടാ, ശരണ്യയെ എനിക്കെന്റെ മരുമകളായി സ്വീകരിക്കണം. ലോകനാഥന്റെയും നാനിക്കുട്ടിയുടെയും ശാപം ഇതോടെ തീരട്ടെ. പ്രായമൊന്നും ഒരു പ്രശ്നമല്ല. എന്റെ മകൻ സന്തോഷമായി ജീവിച്ചാൽ മതി.”
വാസുദേവൻ: “തീർച്ചയായും മാലതി. വിശ്വനാഥ ശർമ്മ പറഞ്ഞത് പോലെ നമ്മൾ ചെയ്യും. അമലിനെയും, അവന്റെ ശരണ്യയെയും നമ്മൾ പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കും. അവനവന്റെ ചേച്ചിയുടെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ടായ സൗമ്യയെ പ്രണയിച്ചതിനേക്കാൾ വലിയ ഒരു കാര്യമാണ് ഇപ്പോൾ നടന്നിരിക്കുന്നത്. ദൈവത്തിന്റെ വിധി!”
അവർ ഒരു തീരുമാനത്തിൽ എത്തി. അവർ നിശബ്ദരായി വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. അവരുടെ മനസ്സിൽ പ്രത്യാശ നിറഞ്ഞിരുന്നു – അമൽ സുരക്ഷിതനാണ്. അവന് ദൈവം കണ്ടെത്തിയ ഒരു ജീവിതമുണ്ട്.
വാസുദേവനും മാലതിയും ശരണ്യയുടെ വീട്ടിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടെങ്കിലും, അതുൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവരുടെ മനസ്സിൽ ഒരുപാട് ആശയക്കുഴപ്പങ്ങൾ സൃഷ്ടിച്ചു. സൗമ്യയുടെ പേര് കേട്ടപ്പോൾ അവർ ഞെട്ടിയെങ്കിലും, ഒരുനിമിഷം ആലോചിച്ചപ്പോൾ വാസുദേവന് ഒരു സംശയം തോന്നി.
”മാലതി, അതുൽ പറഞ്ഞത് സൗമ്യയുടെ പേരാണ്. എനിക്കെന്തോ അത് പൂർണ്ണമായി വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. സൗമ്യ അമലിനെ പ്രണയിച്ചിരുന്നിരിക്കാം. പക്ഷെ, ഇത്രയും വലിയൊരു ചതി… ഒരു വ്യാജ വീഡിയോ ഉണ്ടാക്കാൻ അവൾക്ക് തനിയെ കഴിയില്ല. അതിന് ഒരു പ്രൊഫഷണൽ സഹായം വേണം. സൗമ്യ അതിന് മാത്രം ബുദ്ധിയോ സ്വാധീനശക്തിയോ ഉള്ള ആളായി എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടില്ല.” വാസുദേവൻ കാർ ഓടിക്കുന്നതിനിടയിൽ പറഞ്ഞു.
”എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെയാണ് തോന്നുന്നത് വാസുവേട്ടാ. അവൾ ഒരുപാട് സംസാരിക്കുന്ന പ്രകൃതമാണ്. ഇത്രയും വലിയ ഗൂഢാലോചന രഹസ്യമായി വെക്കാൻ അവൾക്ക് സാധിക്കുമോ? പിന്നെ, വിശ്വനാഥ ശർമ്മ പറഞ്ഞത് സത്യം നമ്മളെ തേടിവരും എന്നാണ്. ഇത് അതുൽ കണ്ടെത്തിയതാണ്. ഒരുപക്ഷേ അതുൽ വേറൊരാളെ സംശയിച്ചതായിരിക്കുമോ?” മാലതി ചോദിച്ചു.