അമൽ: “തിരക്കാനൊന്നും തോന്നിയില്ലടാ. അപ്പോഴത്തെ ഒരു നിമിഷം. ഇന്നലെയുള്ള തിരക്കിൽ അതങ്ങു മറന്നു. പക്ഷെ… ഇന്ന് വീട്ടിൽ വെച്ച് ഞാനവളെ കണ്ടു. അവൾ…”
ഹരീഷ്: (തിടുക്കത്തിൽ) “എന്താടാ, അവൾ നിന്റെ ബന്ധുവാണോ? എങ്കിൽ പിന്നെ സീൻ മാറുമല്ലോ!” ഹരീഷ് ചിരിച്ചു.
അമൽ: “അതല്ല. അവൾ അനിതയുടെ ബെസ്റ്റ് ഫ്രണ്ട് ആണ്. സൗമ്യ.”
വിനുവും ഹരീഷും ഒരു നിമിഷം പരസ്പരം നോക്കി ചിരിച്ചു. അവരുടെ ചിരിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക അർത്ഥം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിനു: “ഓഹോ! അനിതയുടെ ഫ്രണ്ട് സൗമ്യയോ? ഞങ്ങൾക്കറിയാം സൗമ്യയെ. നല്ല കുട്ടിയാണ്. കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി അനിതയുടെ കൂടെ പഠിച്ചതാണ്. സൗന്ദര്യത്തിൽ മാത്രമല്ല, സ്വഭാവത്തിലും മിടുക്കിയാണ്. പക്ഷെ, നിനക്ക് പ്രായ കുറവല്ലേ…., അവൾ നിന്റെ ചേച്ചിയുടെ കൂട്ടുകാരി… എങ്കിലും, പ്രണയം അങ്ങനെയൊക്കെയാണ് അമൽ. അതിര് കെട്ടാൻ പറ്റില്ല.”
ഹരീഷ്: “അവൾ ഇപ്പോൾ ഇവിടെ കല്യാണത്തിന് ഉണ്ടാകുമല്ലോ. നിനക്ക് ഒരു നല്ല ചാൻസാണ് ഇത്. പക്ഷെ സൂക്ഷിക്കണം. ഇത് നിന്റെ വീടാണ്, അനിതയുടെ കല്യാണമാണ് നടക്കുന്നത്. എടുത്തുചാടി വല്ലതും ചെയ്താൽ നാണക്കേടാകും. നീയൊരു ഐ.ടി. കമ്പനിയിലെ എൻജിനീയറാണെന്ന് കരുതി ഇവിടെ വന്ന് വല്ല ഫ്ലർട്ടിംഗും കാണിക്കരുത്.”
അമൽ: (ചായ കുടിച്ച്, ശാന്തനായി) “അറിയാം. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ഒന്നും കാണിച്ചിട്ടില്ല. വെറുതെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു സംസാരിച്ചു. ഇനിയങ്ങോട്ട് അനിതയുടെ കല്യാണത്തിന്റെ തിരക്കിൽ സൗമ്യ എങ്ങനെയുണ്ടാകുമെന്ന് അറിയാമല്ലോ. അത് മതി, തൽക്കാലം.”
വിനു: “നന്നായി. കാര്യങ്ങൾ പതിയെ മതി. എന്നാലും നീ നിന്റെ ഇഷ്ടം ഉള്ളിൽ വെക്കണ്ട. സൂചനകൾ കൊടുക്കുന്നത് നല്ലതാണ്. സൗമ്യ നല്ല പാവമാണ്. എല്ലാം അവളുടെ ഇഷ്ടം പോലെ ആവട്ടെ. പക്ഷെ നീ കാര്യങ്ങൾ വിടാതെ നോക്കണം. ഈ അവധി നിനക്കൊരു ബ്രേക്ക് മാത്രമല്ല, ഒരു ലൈഫ് ചേഞ്ചിംഗ് മോമന്റ് കൂടി ആകട്ടെ.”
അവർ കുറച്ചുനേരം കൂടി സംസാരിച്ചിരുന്നു, അന്ന് നടന്ന പൂരത്തെക്കുറിച്ചും, പഴയ തമാശകളെക്കുറിച്ചും. സൗമ്യയെക്കുറിച്ചുള്ള ചിന്തകൾ അമലിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു മധുരമുള്ള വേദനയായി നിറഞ്ഞു നിന്നു. പച്ച ദാവണിയിലെ ആ ഗ്രാമീണ സൗന്ദര്യം ഇനി അവന്റെ വീടിന്റെ മുറ്റത്ത് തന്നെയുണ്ട്. അവൻ സ്വയം തീരുമാനിച്ചു, ഈ കല്യാണം കഴിയുന്നതുവരെ, തന്റെ പ്രണയം ഒരു രഹസ്യമായി മനസ്സിൽ സൂക്ഷിക്കും.
പിറ്റേന്നാണ് മൈലാഞ്ചി രാവ്. വീട് ഉത്സവ പ്രതീതിയിലായിരുന്നു. കല്യാണത്തിന് മുന്നോടിയായിട്ടുള്ള ഏറ്റവും നിറപ്പകിട്ടാർന്ന ചടങ്ങാണത്. അനിതയുടെയും കൂട്ടുകാരുടെയും അടുത്ത ബന്ധുക്കളുടെയും മുറികൾ ആഘോഷത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായി മാറി. ഉച്ചത്തിലുള്ള സിനിമാ പാട്ടുകൾ, പ്രത്യേകിച്ച് പഴയകാല മലയാളം, തമിഴ് ഗാനങ്ങൾ, അന്തരീക്ഷത്തിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു. കുട്ടികളുടെയും പെൺകുട്ടികളുടെയും ചിരികൾ, തമാശകൾ, എല്ലാം കലർന്ന ഒരു അന്തരീക്ഷം.
അനിതയുടെ ബെഡ്റൂമിനോട് ചേർന്ന ഹാളിൽ, മൈലാഞ്ചിയിടാൻ സൗകര്യപ്രദമായ സ്ഥലത്ത് മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തി. അമലിന്റെ കസിൻ സഹോദരിമാരാണ് പ്രധാനമായും മൈലാഞ്ചി ഇടാൻ നേതൃത്വം നൽകിയത്. രമ്യയും ശ്രുതിയും ആയിരുന്നു മൈലാഞ്ചി ഡിസൈനുകളിൽ മിടുക്കികൾ. അവരുടെ ചുറ്റും പെൺകുട്ടികൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞു.
അമ്മ മാളതിയും അച്ഛൻ വാസുദേവനും എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ശ്രദ്ധിച്ച് ഓടി നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഭക്ഷണത്തിനും, വരുന്ന അതിഥികളെ ശ്രദ്ധിക്കാനും, ചടങ്ങുകൾ കൃത്യമായി നടത്താനുമായി അവർ തിരക്കിലായിരുന്നു. അമൽ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും ഒപ്പം പുറത്ത് നിന്നു വരുന്നവരെ സ്വീകരിക്കാനും മറ്റു കാര്യങ്ങൾക്കും സഹായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും, അവന്റെ മനസ്സ് ആ മുറിക്കുള്ളിലായിരുന്നു. അവിടെയുണ്ടാകാൻ സാധ്യതയുള്ള ഒരാളെക്കുറിച്ച് അവൻ ചിന്തിച്ചു. സൗമ്യ.
ഇടയ്ക്ക് വെള്ളം കൊടുക്കാനും, മറ്റു സഹായങ്ങൾക്കുമായി അവൻ ആ മുറിയിലേക്ക് എത്തിനോക്കി. ഹാളിൽ അവൻ അനിതയെ നോക്കി ചിരിച്ചു. മൈലാഞ്ചിയിടുന്നതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ അനിത തിളങ്ങി നിന്നു. അവന്റെ ചേച്ചിയാണെങ്കിലും, അവളെ ഒരു ചെറിയ കുട്ടിയെപ്പോലെയാണ് അവൻ കണ്ടിരുന്നത്. അവളുടെ സന്തോഷമാണ് ഇപ്പോൾ അവന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ലക്ഷ്യം.