അമൽ: “ആരായാലും, നിനക്കീ കളർ നന്നായി ചേരുന്നുണ്ട്. ഏത് വേഷത്തിലാണെങ്കിലും നിന്നെ കാണാൻ ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗിയാണ്. ഇന്നലെ കണ്ട പച്ച ദാവണിയിലും…”
അവൻ പച്ച ദാവണിയെക്കുറിച്ച് പറഞ്ഞപ്പോൾ സൗമ്യയുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
സൗമ്യ: “ഓഹോ! അപ്പോൾ അമൽ ഇന്നലെ അമ്പലത്തിൽ എന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നോ? അമലിന് വലിയ തിരക്കിനിടയിൽ അതിനൊക്കെ സമയം കിട്ടിയല്ലോ?” അവളുടെ സംസാരത്തിൽ ഒരു തമാശ കലർന്നിരുന്നു.
അമൽ: (പതറാതെ) “എന്തായാലും, മനോഹരമായ ഒരു കാഴ്ച കണ്ടാൽ ആരും നോക്കി പോവില്ലേ ചേച്ചി?
സൗമ്യ: അനിതയുടെ കല്യാണത്തിരക്കിനിടയിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം നിന്നെ ഇവിടെ കണ്ടതാണ്, അമൽ
അവൾ മറുപടി പറയാൻ നിൽക്കാതെ, ചിരിച്ചുകൊണ്ട് വേഗത്തിൽ മുറിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. “ഞാൻ പോകുന്നു, എന്റെ മൈലാഞ്ചി ഉണങ്ങിക്കഴിഞ്ഞു. വേഗം കഴുകണം.”
അവൾ പോയ ശേഷം അമൽ അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അവൻ നേരിട്ട് ഇഷ്ടം പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളിൽ ഒരു ചിരി വിരിയിച്ചു. അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രതീക്ഷ മൊട്ടിട്ടു.
അടുത്ത രണ്ട് ദിവസങ്ങൾ കണ്ണടച്ചു തുറക്കുന്ന വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. വീട്ടിൽ കല്യാണത്തിന്റെ അലകൾ ആഞ്ഞടിച്ചു. പാട്ടും, ഡാൻസും, കളികളും, ഊണും, ചിരിയും. അമൽ, ഒരു സോഫ്റ്റ്വെയർ എഞ്ചിനീയർ എന്നതിലുപരി, ഒരു കുടുംബാംഗമായി മാറി. അവൻ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും സഹായിച്ചു.
സൗമ്യ ഈ ദിവസങ്ങളിൽ അവനോട് അധികം സംസാരിച്ചില്ല. അവൾ അനിതയുടെ കാര്യങ്ങൾ ശ്രദ്ധിച്ചും, മറ്റ് കൂട്ടുകാരുമായി സമയം ചെലവഴിച്ചും തിരക്കിലായിരുന്നു. എന്നാൽ, ഇടയ്ക്കിടെ അവരുടെ കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കണ്ടുമുട്ടി. ആ ഓരോ നോട്ടത്തിലും ഒരു പ്രത്യേക തരം വൈദ്യുതപ്രവാഹം അമൽ അനുഭവിച്ചു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം ശക്തി പ്രാപിച്ചു.
അവൻ മനസ്സിൽ ദൃഢമായി ഉറപ്പിച്ചു. ഈ തിരക്കുകൾ അവസാനിക്കട്ടെ. കല്യാണം കഴിയട്ടെ. എല്ലാ ബന്ധുക്കളും പോയ ശേഷം, ശാന്തമായ ഒരന്തരീക്ഷത്തിൽ അവളോട് തന്റെ പ്രണയം തുറന്നു പറയണം. വയലറ്റ് പട്ടുസാരിയിൽ കണ്ട ആ രാജ്ഞിയെ അവന് സ്വന്തമാക്കണം. അവൾക്ക് അനിയൻ എന്ന വിളിക്കപ്പുറം ഒരു സ്ഥാനമുണ്ട് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ.
മൂന്നാം ദിവസം, ആ വലിയ ദിനം വന്നെത്തി. അനിതയുടെയും അതുലിന്റെയും വിവാഹ ദിവസം. രാവിലെ തന്നെ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം തിരക്കിലും സന്തോഷത്തിലും മുങ്ങി.
അമ്മ മാലതിയും അച്ഛൻ വാസുദേവനും വിവാഹ ചടങ്ങുകളുടെ മേൽനോട്ടം വഹിച്ചു. അവർക്ക് ക്ഷീണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, മകളുടെ കല്യാണത്തിന്റെ സന്തോഷം അവരുടെ മുഖത്ത് പ്രകാശം പരത്തി. അമൽ ഒരു വെള്ള ജൂബ്ബയും മുണ്ടുമായിരുന്നു വേഷം. അവൻ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സഹായിച്ചുകൊണ്ട് കല്യാണ പന്തലിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു.
ബന്ധുക്കളെല്ലാം വന്നു ചേർന്നു. മണ്ഡപം മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ചിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് അവൾ കടന്നു വന്നത്. ക്ഷേത്രത്തിൽ പച്ച ദാവണിയിൽ കണ്ട, മൈലാഞ്ചി രാവിൽ വയലറ്റ് പട്ടുസാരിയിൽ കണ്ട അതേ സൗമ്യ.
ഇന്ന് അവൾ ചുവപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ഒരു സാരിയാണ് ധരിച്ചിരുന്നത്. കറുപ്പ് നിറത്തിലുള്ള ബ്ലൗസും ചുവന്ന സാരിയും! അതൊരു ഭ്രാന്തമായ കോമ്പിനേഷനായി അമലിന് തോന്നി. തീവ്രമായ നിറങ്ങൾ, അവളുടെ സൗന്ദര്യത്തിന്റെ തീവ്രത വർദ്ധിപ്പിച്ചു. അവളുടെ നിറവും, ആ വേഷവും ചേർന്നപ്പോൾ, അത് മണ്ഡപത്തിലെ ഏറ്റവും പ്രകാശമുള്ള കാഴ്ചയായി മാറി.
റെഡ്. അമലിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രമായ നിറം പടർന്നു.
അവളുടെ നെറ്റിയിൽ സിന്ദൂരം, കഴുത്തിൽ ഒരു കട്ടിയുള്ള മാല. ഇന്നവൾ ഒരു തനി മണവാട്ടിയെപ്പോലെ തോന്നിച്ചു. അവൾ കല്യാണ വേദിയിലേക്ക് നടന്നു വന്നപ്പോൾ, അമലിന്റെ എല്ലാ ശ്രദ്ധയും അവളിലേക്ക് മാത്രമായി.
അമൽ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു നിന്നുപോയി. ചുവന്ന സാരിയിൽ ഒരു രാജ്ഞിയെപ്പോലെ അവൾ കടന്നു വന്നു.
ഇന്ന് ഈ വിവാഹം കഴിഞ്ഞയുടൻ, എന്ത് വില കൊടുത്തും അവളോട് തന്റെ ഇഷ്ടം പറയണം. ഇനി ഒട്ടും വൈകിക്കാൻ പറ്റില്ല. അവൻ മനസ്സിൽ ദൃഢമായി ഉറപ്പിച്ചു.