അതുൽ അവളെ ബെഡ്ഡിലിട്ടു അവളുടെ പാന്റീസ് അഴിച്ച് അവളെ പുണ്യ നഗ്നയാക്കി. അവളുടെ രണ്ടു കാലുകളും വലിച്ചകത്തി അവളുടെ പൂറിൽ ചുണ്ടു മുട്ടിച്ച് നാവിട്ടു സുഖിപ്പിച്ചു. 20 മിനിട്ട് വരെ അതു നീണ്ടു പോയി. അവളുടെ തേൻ ഒരു തുള്ളിപോലും കളയാതെ അവൻ കുടിച്ചിറക്കി
അവളുടെ മേലേക്കു ചേർന്നുകൊണ്ട് അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ നുകർന്ന ശേഷം അതുൽ അവളുടെ പൂവിലേക്ക് അവന്റെ കുട്ടനെ അവൻ പ്രവേശിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൾക്ക് നല്ല രീതിയിൽ വേദനിക്കാൻ തുടങ്ങി. വേദനകളെ കടിച്ച് പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അലറി വിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞും ആ വേദനയെ അവൾ സഹിച്ചു.
പതിയെ ആ വേദന അവൾക്ക് സുഖത്തിലോട്ടു വഴിമാറി.
പ്ലക്…. പ്ലക്… പ്ലക്… പ്ലക്… പ്ലക്….
ഇത് 45 മിനിറ്റോളം തുടർന്ന് രണ്ടുപേർക്കും ഒരുമിച്ചു പോയി….
ഏറെ നേരം നീണ്ട ആലിംഗനത്തിനും പ്രണയപ്രകടനങ്ങൾക്കും ശേഷം അവർ വിശ്രമിച്ചു. ഏകദേശം രണ്ട് മണിക്കൂറുകൾക്ക് ശേഷം അതുൽ പതിയെ എഴുന്നേറ്റു. അവൻ ഷോർട്ട്സ് ധരിച്ച്, മുറിയോട് ചേർന്ന ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. രാത്രിയുടെ തണുപ്പും നേരിയ മഴത്തുള്ളികളും അവന്റെ ദേഹത്ത് പതിച്ചു. എങ്കിലും, അവന്റെ ഉള്ളിൽ പല ചിന്തകളും മഴ പോലെ പെയ്തിറങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അനിത ഒരു സ്ലീവ്ലെസ്സ് ടോപ്പും പാവാടയും ധരിച്ച് അതുലിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. അവൾ അവന്റെ തോളിൽ ചാരി നിന്നു. പുറത്തേക്ക് നോക്കിയുള്ള അവന്റെ നിൽപ്പ് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്കറിയാം, അവന്റെ മനസ്സ് ശാന്തമല്ല.
അനിത: “എന്താ അതുലേ? ഇവിടെ തനിച്ചിരിക്കുന്നത്? ഈ രാത്രിയിൽ പോലും എന്തോ ഒരു വിഷമം നിങ്ങളെ അലട്ടുന്നില്ലേ?”
അതുൽ: (ആഴത്തിൽ ഒന്ന് ശ്വാസം വിട്ട്) “അനിതാ, എനിക്കിപ്പോൾ സന്തോഷിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല. നമ്മുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ടും… ഇന്ന് സംഭവിച്ച കാര്യങ്ങൾ എന്നെ വല്ലാതെ അലട്ടുന്നു.”
അനിത: “അമൽ ചേട്ടൻ ചെയ്ത കാര്യമാണോ നിങ്ങൾ ഇപ്പോഴും ഓർക്കുന്നത്? അത് കഴിഞ്ഞു അതുലേ. നിങ്ങൾ ക്ഷമിച്ചതുകൊണ്ട് എല്ലാം നന്നായി അവസാനിച്ചു.”
അതുൽ: “അതല്ല അനിതാ, എനിക്ക് മറ്റ് ചില സംശയങ്ങളുണ്ട്. എന്റെ മനസ്സ് ഇത് അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. ഇന്ന് സംഭവിച്ചതിൽ എന്തോ പൊരുത്തക്കേടുകൾ ഉണ്ട്. ഒരു പോലീസ് ഓഫീസർ എന്ന നിലയിൽ, ഞാൻ കുറച്ച് മാസങ്ങൾ ക്രിമിനൽ സൈക്കോളജി പഠിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ അറിവുകൾ വെച്ച് ഞാൻ ഈ സംഭവത്തെ വിശകലനം ചെയ്യുകയായിരുന്നു.”
അനിത അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. അതുൽ ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനാണെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അതിന്റെ ഗൗരവം അവൾക്ക് മനസ്സിലാക്കാൻ കഴിഞ്ഞു.
അനിത: “എന്ത് പൊരുത്തക്കേടാണ് അതുലേ?”
അതുൽ: “നിങ്ങൾ ഓർക്കുന്നില്ലേ? റോഹൻ ക്യാമറ ഫൂട്ടേജ് കണ്ടെത്തിയപ്പോൾ അമൽ ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെയാണ് അവന്റെ ഫോൺ എടുത്ത് കൊടുത്തത്. അവൻ രണ്ടാമതൊന്ന് ആലോചിച്ചില്ല!”
അനിത: “അതെ, അവൻ ഞെട്ടിപ്പോയതുകൊണ്ടായിരിക്കും.”
അതുൽ: “അല്ല അനിതാ. ഏതൊരാളും, അവന്റെ ഫോണിലാണ് ഈ ഫൂട്ടേജ് ഉള്ളതെങ്കിൽ, ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് അവൻ പരിഭ്രാന്തനാവില്ലേ? ഇല്ലെങ്കിൽ പേടിച്ച് മൊബൈൽ ഒളിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിക്കില്ലേ? കുറഞ്ഞത്, ഒരു കുറ്റവാളിയാണെങ്കിൽ അവൻ വിയർക്കും, അല്ലെങ്കിൽ താൻ നിരപരാധിയാണ് എന്ന് വാദിക്കാൻ വേണ്ടിയെങ്കിലും ഒരു നാടകമെങ്കിലും കളിക്കും.”
അനിത: “അമൽ അന്ന് പറഞ്ഞത് സത്യമല്ലേ അതുലേ? എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു, ഞാനല്ല ഇത് ചെയ്തത് എന്ന് അവൻ പറഞ്ഞില്ലേ?”
അതുൽ: “അവന്റെ വാക്കുകൾ ശ്രദ്ധിക്കൂ. അവന്റെ വാക്കുകൾ സത്യസന്ധമായ ഒരു ഞെട്ടലായിരുന്നു. അവൻ മൊബൈൽ യാതൊരു മടിയുമില്ലാതെ നൽകി. അതിൽ ഫൂട്ടേജ് കണ്ടപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവൻ ഞെട്ടിയത്. അതായത്, ആ ഫൂട്ടേജ് അവന്റെ ഫോണിൽ ഉണ്ടെന്ന് അവൻ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല!”
അതുലിന്റെ ചോദ്യം അനിതയുടെ മനസ്സിലും ഒരു വൈദ്യുതി പ്രവാഹം പോലെ കടന്നുപോയി. അത് ശരിയാണ്! തിരക്കിനിടയിൽ ആരും അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. എല്ലാവർക്കും അമൽ കുറ്റക്കാരനാവണം എന്ന രീതിയിലായിരുന്നു പെരുമാറ്റം.