വണ്ടി വീണ്ടും മുന്നോട്ട് ഓടിച്ചു. പക്ഷേ, ആ യാത്രയിൽ അവർ കൂടുതൽ നിശബ്ദരായി. ഹർഷൻ അനുഭവിച്ച വേദനയുടെ പേരിൽ അമൽ സ്വയം ഏറ്റുവാങ്ങിയ ശിക്ഷയെക്കുറിച്ച് ഓർത്തപ്പോൾ വാസുദേവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
”മാലതി, നമ്മുടെ മകൻ എത്ര നല്ലവനാണ്! അവന്റെ കൂട്ടുകാരിക്ക് വേണ്ടി അവൻ ഹർഷനെ ശിക്ഷിച്ചു. അതിന്റെ പ്രതികാരം അവൻ നിശ്ശബ്ദനായി ഏറ്റുവാങ്ങി. ഹർഷന്റെ അച്ഛൻ അവനെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയ അതേ വേദന… എന്റെ മകൻ എന്റെ കൈകൊണ്ട് അനുഭവിച്ചു! ഞാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും അവനെ വിശ്വസിച്ചില്ലല്ലോ!” വാസുദേവൻ ദുഃഖത്തോടെ പറഞ്ഞു.
”ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി വാസുവേട്ടാ. വിശ്വനാഥ ശർമ്മ പറഞ്ഞത് പോലെ, ഇത് തിരുമാന്ധാംകുന്നിലമ്മയുടെ കളിയായിരുന്നു. ലോകനാഥന്റെയും നാണിക്കുട്ടിയുടെയും ശാപം തീർക്കാൻ, അമലിന്റെ മനസ്സ് ശുദ്ധമാവാൻ, അവൻ ചെയ്ത നല്ല കാര്യത്തിന്റെ പേരിൽ അവനൊരു ശിക്ഷ കിട്ടി. ആ ശിക്ഷയുടെ കാഠിന്യത്തിൽ അവൻ നേരെ പോയത് അവന്റെ പ്രണയിനിയുടെ അടുത്തേക്കാണ്… അവന്റെ നാണിക്കുട്ടിയുടെ അടുത്തേക്ക്.” മാലതി വിശ്വസിച്ചു.
അമലിന്റെ മൗനത്തിന്റെ കാരണം ഇപ്പോൾ വ്യക്തമായിരുന്നു. ഹർഷൻ നാഥ് എന്ന പ്രതിയോഗിയുടെ പ്രതികാരം. ഒരു എം.എൽ.എയുടെ മകനായതുകൊണ്ട്, നിയമപരമായി മുന്നോട്ട് പോയാൽ ഉണ്ടാകുന്ന പ്രശ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് അമലിന് അറിയാമായിരുന്നു. അതിലുപരി, താൻ ചെയ്ത നല്ല കാര്യത്തിന്റെ പേരിൽ ഹർഷന് നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം, താനും നഷ്ടപ്പെടുത്തണം എന്നൊരു ചിന്ത അമലിന്റെ മനസ്സിൽ ആഴത്തിൽ വേരൂന്നിയിരുന്നു.
”ശരിയാണ് മാലതി. നമ്മൾ എത്രയും പെട്ടെന്ന് അമലിനെ കാണണം. അവനോട് മാപ്പ് ചോദിക്കണം. ഈ വേദന മാറ്റണം. അവൻ ചെയ്ത ത്യാഗം… ഞങ്ങളിപ്പോൾ അവനോട് ചെയ്ത ക്രൂരത…” വാസുദേവൻ ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകൾ തുടച്ചു.
”അവനെ പൂർണ്ണ മനസ്സോടെ സ്വീകരിക്കണം. അവനും ശരണ്യയും ഒരുമിച്ച് നമ്മുടെ വീട്ടിലേക്ക് വരണം. അതാണ് വിശ്വനാഥ ശർമ്മ നമുക്ക് നൽകിയ ശാപമോക്ഷത്തിനുള്ള വഴി.” മാലതി ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അധികം താമസിയാതെ വാസുദേവനും മാലതിയും ശരണ്യയുടെ വീട്ടിലെത്തി. ഒരു പൂന്തോട്ടത്തിന് നടുവിലായി ശാന്തമായ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒറ്റപ്പെട്ടു നിൽക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ വീടായിരുന്നു അത്.
ശരണ്യ വാതിൽ തുറന്നു. വാസുദേവനെയും മാലതിയെയും കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരേ സമയം ആദരവും ഗൗരവവും നിറഞ്ഞു.
”വാസുദേവൻ അങ്കിളും മാലതി ആന്റിയുമല്ലേ? വരൂ, അകത്തേക്ക് ഇരിക്കൂ.”
അവർ അകത്തേക്ക് കയറി. അവിടെ ചാരുകസേരയിൽ പുസ്തകം വായിച്ചുകൊണ്ട് അമൽ ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അമൽ അവരെ കണ്ടതും പുസ്തകം മടക്കി എഴുന്നേറ്റു. അവന്റെ മുഖത്ത് യാതൊരു ഭാവവ്യത്യാസവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ പോലും അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ മൗനം വാസുദേവന് വായിച്ചെടുക്കാൻ കഴിഞ്ഞു. അത് ഒരുപാട് വേദനകൾ ഉള്ളിലൊതുക്കിയതിന്റെ മൗനമായിരുന്നു.
വാസുദേവന്റെ നെഞ്ചകം പിടഞ്ഞു. അവന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് കെട്ടിപ്പിടിക്കാൻ വാസുദേവന് തോന്നി. പക്ഷെ, അദ്ദേഹം ഒന്നും ചെയ്യാതെ നിന്നു.
”അമൽ…” മാലതിയുടെ ശബ്ദം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് മകനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു, നിയന്ത്രണം വിട്ട് കരഞ്ഞുപോയി. “മോനെ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. നിന്റെ അമ്മ നിന്നോട് ചെയ്തത്… ഒരു തെറ്റും ചെയ്യാത്ത എന്റെ മകനെ ഞാൻ… എനിക്കറിയാമായിരുന്നു മോനേ, എന്റെ മോൻ അങ്ങനെയൊന്നും ചെയ്യില്ല എന്ന്. പക്ഷെ ഞാൻ… ഞാൻ…”
അമൽ പതിയെ അമ്മയുടെ കൈകൾ മാറ്റിക്കൊണ്ട് കസേരയിലേക്ക് മടങ്ങിയിരുന്നു. അവന്റെ നിസ്സംഗത മാലതിയുടെ ഹൃദയത്തെ തകർത്തു.
”അച്ഛാ, അമ്മേ… നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് വന്നത്? എന്നെ കാണാനാണോ? അതോ, നിങ്ങളുടെ മനസ്സിലെ ആ സംശയങ്ങൾ മാറിയതുകൊണ്ടാണോ?” അമലിന്റെ ശബ്ദം ശാന്തമായിരുന്നെങ്കിലും, അതിൽ പഴയ സന്തോഷം ഒട്ടുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
വാസുദേവൻ അമലിന്റെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി നിന്നു. “മോനേ, എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. നിന്റെ അച്ഛൻ എന്ന നിലയിൽ ഞാൻ ചെയ്യേണ്ടത് ആയിരുന്നില്ല. ആ വീഡിയോ വ്യാജമായിരുന്നു എന്ന് ഞങ്ങൾ അറിഞ്ഞു. അതുൽ വിളിച്ചു പറഞ്ഞിരുന്നു. നിന്നെ കുടുക്കിയത് ഹർഷൻ നാഥാണ്. എം.എൽ.എയുടെ മകൻ… നീ മിണ്ടാതിരുന്നത് എന്തിനാണെന്നും എനിക്കറിയാം. ഹർഷന് നീ കൊടുത്ത ശിക്ഷയുടെ അതേ വേദന നീയും അനുഭവിച്ചു… വീട്ടിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെട്ടത്.”