“അത് ശരി…അപ്പോ വർഷത്തിൽ അഞ്ചോ ആറോ ഒക്കയെ ഉള്ളൂ അല്ലേ?”
“മ്മ്…അത് തന്നെ അയച്ചാൽ ഭാഗ്യം…”
“ഹഹ…പിന്നെ ഇത് ഇപ്പോ തന്നെ വായിക്കുമോ അതോ ഏഴ് ദിവസം കഴിഞ്ഞിട്ടേ ഉള്ളോ?”
“അതെന്താ…?” അവൻ പറഞ്ഞതിൻ്റെ ഉദ്ദേശം പിടി കിട്ടാതെ ശാലിനി ചോദിച്ചു.”
“അത് ആരും പറയാൻ പാടില്ലല്ലോ രഹസ്യം അല്ലേ?”
ശാലിനി ഒരു നിമിഷം ചിന്തിച്ച ശേഷം അവൻ പറഞ്ഞതിൻ്റെ പൊരുൾ വ്യക്തമായപ്പോൾ “അയ്യേ…ഈ ചെറുക്കൻ്റെ കാര്യം…പോടാ വൃത്തികെട്ടവനെ…”
“മ്മ്…ഞാൻ പോയേക്കാം…ഇനി ആ കത്തിലുള്ള വൃത്തികേട് വായിച്ച് രസിച്ചോ…”
“ടാ…ടാ…ഒരു നാണവുമില്ല ചെറുക്കന്…”
“എനിക്കെന്തിനാ നാണം ഞാൻ അല്ലല്ലോ കത്തയച്ചത്…എന്തായാലും ചേച്ചി നാണിക്കാൻ തുടങ്ങുന്നതിനു മുന്നേ ഞാൻ അങ്ങ് പോയേക്കാം…ടാറ്റാ…”
“ഹാ ചെല്ല് ചെല്ല്…വൃത്തികെട്ടവൻ…”
“ഓ…ആയിക്കോട്ടെ…”
ആര്യൻ അവിടെ നിന്നും തിരിച്ച് വീണ്ടും ഓഫീസിലെത്തി. ലിയയുടെ ജോലി തീർന്ന ശേഷം അവർ ഒരുമിച്ചിരുന്ന് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
“നീ എപ്പോഴാ ഇറങ്ങുന്നത്?”
“എപ്പോ ഇറങ്ങിയാലും ബസ്സ് വരുമ്പോൾ അല്ലേ പോകാൻ പറ്റൂ.”
“മ്മ്…അത് ശരിയാ…”
“ചേച്ചിക്ക് ശനിയാഴ്ചകളിൽ രണ്ട് മണി വരെയല്ലെ ഡ്യൂട്ടി ഉള്ളൂ…അപ്പോ ബസ്സ് വരുന്നവരെ എവിടെ ഇരിക്കും?”
“എവിടെ ഇരിക്കാൻ…ഞാൻ നാല് മണിക്ക് തന്നെ ഇറങ്ങൂ…നേരത്തെ ഇറങ്ങിയിട്ടും എന്താ പ്രയോജനം നീ പറഞ്ഞതുപോലെ…”
“ആഹാ…അതെന്തൊരു കഷ്ട്ടമാ അല്ലേ…”
“മ്മ്…പിന്നെ അധികം ദൂരെ ഒന്നും അല്ലല്ലോ എന്നും വീട്ടിൽ പോയി വരാൻ പറ്റുന്നകൊണ്ടാണ് ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കുന്നത്…കുറച്ചൂടി അടുത്തോട്ട് വല്ലോം കിട്ടുവാണേൽ നോക്കണം…”
“എൻ്റെ ചേച്ചീ ചതിക്കല്ലേ…എന്തായാലും ഉടനെ ഒന്നും അത് നോക്കണ്ട…”
“അതെന്താ?”
“ചേച്ചി പോയാൽ പിന്നേ ഞാൻ ഒറ്റക്ക് എങ്ങനാ…”
“അതിന് ഞാൻ പോയാൽ വേറെ ആള് വരില്ലേ പിന്നെ നീ എങ്ങനെയാ ഒറ്റക്ക് ആവുന്നത്?”
“അതിന് ചേച്ചിയെ പോലെ ആവില്ലല്ലോ പകരം വരുന്ന ആള്…”
“അതെന്തിനാ എന്നെ പോലെ ആവുന്നത്?”
“ഒരാഴ്ചകൊണ്ട് തന്നെ ചേച്ചിയോട് വല്ലാത്ത അടുപ്പം ആയിപ്പോയി…എൻ്റെ സ്വന്തം ചേച്ചിയെ പോലെ തന്നെ അല്ലേ ചേച്ചി എന്നോട് പെരുമാറുന്നത്…അതുകൊണ്ട് ചേച്ചി പോയാൽ എന്തായാലും അതെനിക്ക് സങ്കടം ആകും…”
“എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെ ആടാ ഇപ്പോ…ഈ ചുരുങ്ങിയ സമയം കൊണ്ട് തന്നെ ഞാനും നിന്നോട് അടുത്തുപോയി…നീ ഇവിടെ ഉള്ളതാ ഇപ്പോ എനിക്ക് ഇങ്ങോട്ടേക്ക് വരാനുള്ള ഏക ആശ്വാസം…”
“അപ്പോ പിന്നെ ഉടനെ ഒന്നും എന്തായാലും പോകണ്ടാ കേട്ടല്ലോ…”
“ഹഹ…ഇല്ലാ…”
“പിന്നെ ഇന്ന് രണ്ട് മണി വരെ ഇരുന്നാൽ മതി കേട്ടോ ഇവിടെ…”
“എന്നിട്ട് എവിടെ പോകാനാ?”
“എൻ്റെ കൂടെ പോരെ…”
“എങ്ങോട്ട്?”
“വീട്ടിലേക്ക്…എന്നിട്ട് നമ്മൾക്ക് അവിടുന്നൊരുമിച്ച് പോകാം…”
“അത് വേണോടാ?”
“എന്താ…ചേച്ചിക്ക് എന്നെ പേടിയുണ്ടോ?”
“പോ അവിടുന്ന്…അങ്ങനെ ഞാൻ പറഞ്ഞോ…”
ലിയയുടെ മുഖം വാടി. അത് ആര്യനും മനസ്സിലായി.
“ഓ…ഞാൻ വെറുതെ പറഞ്ഞതാ മുഖം വാടണ്ടാ…”
“മ്മ്…”
“ഗും…”
“പോടാ…ഹഹ…”
“വരുവല്ലേ അപ്പോൾ…”
“ആരേലും കണ്ടാൽ എന്ത് വിചാരിക്കും…”
“എന്ത് വിചാരിക്കാൻ…”
“ഏയ് ഒന്നുമില്ല…”
“ചേച്ചിടെ പേടി എനിക്ക് മനസ്സിലായി…ഞാൻ നിർബന്ധിക്കില്ലാ…വരാൻ ഓക്കെ ആണെങ്കിൽ പോരെ…അല്ലേൽ ഇവിടെ ഒറ്റക്കിരുന്നു വിയർത്തോ…”
“ഞാൻ വരാം…”
“ഹാ അത്രേയുള്ളൂ…”
വീണ്ടും കുറച്ച് നേരം കൂടി അവർ സംസാരിച്ച ശേഷം ആര്യൻ എഴുന്നേറ്റ് ഊണ് കഴിക്കാൻ പോയി…ഊണ് കഴിച്ചു തിരികെ വന്ന ശേഷം അവൻ രണ്ട് മണി ആയപ്പോഴേക്കും ഓഫീസ് പൂട്ടി ലിയയേം കൂട്ടി വീട്ടിലേക്ക് പോയി.
വാതിൽ തുറന്ന ശേഷം ആര്യൻ കൈ വിടർത്തി കാണിച്ച് “വന്നാലും…” എന്ന് പറഞ്ഞ് ലിയയെ അകത്തേക്ക് ആനയിച്ചു. അവൾക്ക് ഒരുതരത്തിലുമുള്ള ബുദ്ധിമുട്ടും തോന്നേണ്ട എന്ന് കരുതി അവൻ വാതിൽ അടച്ചില്ല.