സന്ധ്യ ആയിട്ടുണ്ട്, ഇതുവരെ അവളും ഞാനും ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല, വയറ്റിൽ കാളാൻ തുടങ്ങി, വീട്ടിൽ നിന്നൊന്നും കഴിക്കാൻ തോന്നിയില്ല,… താഴെ ആരെയും കാണാനും ഇല്ല ഞാൻ ആരെയും നോക്കാനും പോയില്ല, എല്ലാത്തിനോടും എല്ലാരോടും ഒരു മടുപ്പ്, താഴെ ചെന്നു ബൈക്കെടുത്തു ഞാൻ റോഡിലേക്ക് കയറ്റി,
ഫോൺ നിർത്താതെ അടിക്കുന്നത് കണ്ടാണ്, ബൈക്ക് സൈഡിലൊതുക്കി ഞാൻ എടുത്തത്,…
“നിനക്കൊന്നു ഫോൺ എടുത്തൂടെ മൈരേ, എത്ര നേരായി വിളിക്കുന്നു….”
രാഹുൽ ആയിരുന്നു.
“ഡാ….ആകെ വല്ലാത്ത ഒരവസ്ഥയിലാ ഞാൻ….ഞാൻ പിന്നെ വിളിക്കാം…”
“ങും….നുണയൻ എല്ലാം പറഞ്ഞു,നീ…പേടിക്കണ്ട, എന്തിനാണേലും ഞങ്ങൾ എല്ലാം കൂടെ ഉണ്ട്….”
ഞാൻ മൂളിയിട്ട് ഫോൺ വെച്ചു, മനസ്സിൽ ഇപ്പൊ ചാരുവിനെക്കുറിച്ചു ആലോചിക്കുമ്പോഴാ പേടി,…
ഹോട്ടലിൽ നിന്ന് ഫുഡും വാങ്ങി നേരെ ഓടി വീട്ടിലെത്തി, അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടെയും മുറി അടഞ്ഞു തന്നെ കിടക്കുവാണ് കതകിന് മുന്നിൽ അവർക്കുള്ള ഫുഡ് വെച്ചിട്ട് ഞാൻ മുട്ടി, തുറക്കും മുന്നേ മുകളിലേക്ക് കയറി,
മുറി അടച്ചിരുന്നു, ഞാൻ രണ്ടു തവണ മുട്ടി, അകത്തു നിന്നു ഒച്ചയും അനക്കവും ഒന്നുമില്ല… ഉള്ളിൽ ഒരു പേടി അരിച്ചിറങ്ങാൻ തുടങ്ങി,…
“ചാരു…ചാരു……ചാരു വാതിൽ തുറന്നേ…”
ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുകൊണ്ടു ഞാൻ കതകിൽ അടിച്ചു, ഒരു നിമിഷം അവളെ തനിച്ചാക്കി പോയതിൽ ഞാൻ എന്നെ തന്നെ ശപിച്ചു,
കതകു തല്ലിപ്പൊളിച്ചു അകത്തു കയറാൻ നോക്കുന്ന നേരം പെട്ടെന്ന് അവൾ കതകു തുറന്നു, മുഖത്താകെ വെള്ളത്തുള്ളികൾ പടർന്നിരുന്നു, അവൾ ബാത്റൂമിൽ ആയിരുന്നെന്ന് തോന്നി,… അവളെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്കെന്റെ പ്രാണവായു തിരികെ കിട്ടിയ പോലെ ആയിരുന്നു.
“എന്താ….ഏട്ടാ….പേടിച്ചു പോയോ…ഞാൻ ഇനി ചാവത്തൊന്നും ഇല്ല….ഏട്ടന് ഞാൻ വാക്ക് തന്നതല്ലേ….”
അത്രയും പറഞ്ഞുകൊണ്ട് നനഞ്ഞു തുടങ്ങുന്ന കണ്ണുകൾ എന്നെ ഒളിക്കാൻ അവൾ തിരിഞ്ഞു നടന്നു,
“ഏട്ടൻ എങ്ങോട്ടു പോയതാ…”
ടവ്വൽ എടുത്തു മുഖം തുടച്ചു അവൾ എന്നോട് ചോദിച്ചു.
“രാവിലെ മുതൽ പട്ടിണി അല്ലെ,…എന്തേലും കഴിക്കണ്ടേ….”
ഞാൻ കയ്യിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കവർ പൊക്കി കാണിച്ചു,
“എനിക്ക് വേണ്ട ഏട്ടാ…വിശക്കുന്നില്ല….”
“ഡി ചാരു…കളിക്കാതെ വന്നിരുന്നു കഴിക്കാൻ നോക്ക്…അല്ലേൽ നീ അവനേം ഓർത്തു കരഞ്ഞോണ്ടിരുന്നോ… എനിക്കെന്താ…”
ഞാൻ പറഞ്ഞിട്ട് പൊതി അഴിച്ചു രണ്ടാക്കി കട്ടിലിൽ വെച്ചു, ജഗ്ഗിൽ നിന്നു വെള്ളവും എടുത്തു വെച്ചു, അവളപ്പോഴും ജനലിൽക്കൂടി പുറത്തേക്കും നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ പതിയെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നിരുന്നു.
“വാ..ചാരു….നീ കഴിച്ചില്ലേൽ എനിക്കും വേണ്ട….”
ഞാൻ പിന്നെയും കുറെ നേരം ഇരുന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ശല്യം സഹിക്കാതെ ആണോ എന്തോ അവള് എടുത്തു കഴിച്ചു തുടങ്ങി, അന്ന് മുഴുവൻ ഞാനും അവളും മുറിയിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു.
രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിട്ടും ഉറക്കം കിട്ടുന്നില്ല, തിരിഞ്ഞും മറിഞ്ഞും പായയിൽ കിടന്നു ഉരുണ്ടു, അവസാനം എഴുന്നേറ്റു, മുറിയുടെ അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും നടന്നു,
“ഏട്ടാ….”
കട്ടിലിൽ നിന്നു ചാരുവിന്റെ വിളി.
“നീ ഉറങ്ങിയില്ലേ ചാരു….”
ഇരുട്ടിലും അല്പം തെളിഞ്ഞു കാണുന്ന അവളെ നോക്കി ഞാൻ ചോദിച്ചു.
“ഉറക്കം വരുന്നില്ലേട്ട….ഉറങ്ങാൻ പറ്റണില്ല…..ഏട്ടൻ ഉറങ്ങിയില്ലേ….”
“ഇല്ല എനിക്കും ഉറക്കം വരുന്നില്ല…”
“എന്റെ ഒപ്പം കുറച്ചു നേരം കിടക്കുവോ….”
മടിച്ചു മടിച്ചാണവൾ ചോദിച്ചത്. അവളുടെ ഉള്ള് എനിക്ക് മനസിലാകുമായിരുന്നു,… ഞാൻ കട്ടിലിൽ അവളോട് ചേർന്നു കിടന്നു, എന്റെ കൈ എടുത്തു സ്വയം ചുറ്റിച്ചു ചാരു എന്റെ നെഞ്ചിൽ തല വെച്ചു കിടന്നു.
“അവൻ വരണ്ടായിരുന്നു അല്ലെ ഏട്ടാ….എങ്കിൽ ഇപ്പോഴും ഒന്നും അറിയാണ്ട് ജീവിക്കായിരുന്നു….”
എന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കിടന്നു അവൾ പറഞ്ഞു,…
“ചാരു വേണ്ട അവനെക്കുറിച്ചൊന്നും ഇനി പറയേണ്ട….ഓർക്കുംതോറും, അതു മറക്കാൻ പാടായിരിക്കും….”
പിന്നെ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല, പതിയെ എപ്പോഴോ അവളുടെ ശ്വാസം താളത്തിലായി.