ഞാൻ മെല്ലെ അവളുടെ സീമന്തത്തിൽ സിന്ദൂരം തൊട്ടു.
ആ ചുവപ്പ് അവളുടെ വെളുത്ത നെറ്റിയിൽ പടർന്ന നിമിഷം…
ശ്രീജയുടെ മുഖം മുഴുവൻ മാറിപ്പോയതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ ഇനി എന്റെ പ്രണയിനി മാത്രമല്ലായിരുന്നു.എന്റെ ഭാര്യയായി മാറിയിരുന്നു.
സിന്ദൂരം അവളുടെ മുഖത്തിന് ഒരു പ്രത്യേക ഭംഗി നൽകി.
ആ നാണം കലർന്ന കണ്ണുകളും അതിൽ നിറഞ്ഞ കണ്ണുനീരും, സിന്ദൂരം കൊണ്ട് ചുവന്ന നെറ്റിയും … ആ നിമിഷം അവളെ ഞാൻ കണ്ടതിൽ ഏറ്റവും മനോഹരിയായി മാറ്റി.
അവൾ മെല്ലെ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി.ആ നോട്ടത്തിൽ സ്നേഹവും വിശ്വാസവും പൂർണമായ പ്രണയനീ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നെ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം പുഷ്പഹാരം അണിയിച്ചു.
മല്ലിപ്പൂവിന്റെ മണവും ക്ഷേത്രത്തിലെ മന്ത്രങ്ങളും ഇടയിൽ ഞാൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് വലം വെച്ചു.
ആ കൈ ഇപ്പോഴും വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ വിറയലിൽ ഭയമില്ലായിരുന്നു…
സ്നേഹത്തിന്റെ ആഴവും സന്തോഷത്തിന്റെ ഭാരവും മാത്രം പ്രണയത്തിന്റെ കുളർമയും.
ഓരോ ചുവടും വെക്കുമ്പോഴും എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചിന്തയായിരുന്നു
“ഇവളെ ഇനി ഒരിക്കലും കരയിക്കരുത്…ഒരിക്കലും ഒറ്റക്ക് ആക്കരുത് “
ദൈവത്തെ സാക്ഷിയാക്കി, എല്ലാ പ്രാർത്ഥനകളുടെയും നടുവിൽ,
ഞാൻ എന്റെ ശ്രീജയെ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
#—————-#
അമ്പലത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ശേഷം ശ്രീജ കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതെയിരുന്നു.
കാറിന്റെ വിൻഡോയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ എന്താണ് ചിന്തിക്കുന്നതെന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായിരുന്നു.
ഞാൻ മെല്ലെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“പോകണോ…?”
ഞാൻ ചോദിച്ചതും അവൾ ചെറുതായി തലകുനിച്ചു.
ഞാൻ കാറിൽ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചു. കുറച്ചു നേരത്തെ യാത്രക്ക് ശേഷം ഞങ്ങൾ അവളുടെ വീട്ടിലെത്തി.
വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയ നിമിഷം തന്നെ ആ വീട്ടിലെ നിശ്ശബ്ദത മനസ്സിനെ വേദനിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ചിരിയും സംസാരവും നിറഞ്ഞിരുന്ന വീട്…ഇപ്പോൾ ഓർമ്മകൾ മാത്രം ശ്വാസം എടുക്കുന്ന പോലെ.
ശ്രീജ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് നടന്നു.
അവളുടെ ചുവടുകൾ പോലും ഭയക്കുന്നപോലെ തോന്നി.
ഹാളിന്റെ നടുവിൽ ചുമരിൽ നിരയായി വച്ചിരുന്ന ചിത്രങ്ങൾക്കുമുന്നിൽ എത്തിയ നിമിഷം അവൾ നിന്നു.
അവളുടെ അമ്മയുടെ ചിത്രം…
ഭർത്താവിന്റെ ചിത്രം…
പിന്നെ ചെറിയ ഫ്രോക്കിട്ട് ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന അവളുടെ മോളുടെ ചിത്രം…
ആ ചിത്രം കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ ശ്വാസം ഒന്ന് മുട്ടി.
“മോളേ…”
അവളുടെ ശബ്ദം വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
അടുത്ത നിമിഷം തന്നെ അവൾ ചിത്രത്തിനരികിലേക്ക് ഓടി.
വിറയുന്ന കൈ കൊണ്ട് മകളുടെ ഫോട്ടോയിൽ തൊട്ടു.
“അമ്മ പോകുവാണേടാ…
അമ്മയെ വെറുക്കല്ലേ മോളേ…”
അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട നിമിഷം എന്റെ നെഞ്ച് വേദനിച്ചു.
അവൾ ചിത്രത്തിൽ നോക്കി മുഖം പൊത്തി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“അമ്മക്ക് ഒറ്റക്ക് പറ്റുന്നില്ല മോളെ.…അവന്റെ സ്നേഹം കണ്ടില്ലെന്ന് നടക്കാനും പറ്റുന്നില്ല.”
ഓരോ വാക്കും അവളുടെ ഉള്ള് കീറിപ്പൊട്ടുന്ന പോലെ ആയിരുന്നു.
ഞാൻ പിന്നിൽ നിന്ന് അവളുടെ തോളിൽ കൈ വെച്ചു.അവൾ തിരിഞ്ഞ് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു. കരച്ചിലിൽ അവളുടെ ശരീരം മുഴുവൻ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഞാൻ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
“മതി ശ്രീ…
ഇനി ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ…”
ഞാൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞതും അവൾ കൂടുതൽ എന്നിലേക്ക് ചാരിനിന്നു.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവൾ അമ്മയുടെ ചിത്രത്തിന് മുന്നിലേക്ക് ചെന്നു.
“അമ്മേ…
ഞാൻ പോവുവാ…”
അവൾ കൈകൂപ്പി കരഞ്ഞു.
“ഇവനാണ് അമീർ…
എന്നെ പൊന്നുപോലെ നോക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ട്. അമ്മയുടെ ശ്രീമോൾ ഇനി പഴയത് ഓർത്തു കരയില്ല അമ്മേ”
അവൾ എന്റെ കൈ പിടിച്ച് മുന്നിലേക്ക് നീക്കി.ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു മകളുടെ നിസ്സഹായത ഉണ്ടായിരുന്നു.
പിന്നെ ഭർത്താവിന്റെ ചിത്രത്തിന് മുന്നിൽ നിന്നു.അവിടെ കുറച്ചുനേരം അവൾ മിണ്ടിയില്ല.കണ്ണുനീർ മാത്രം ഒഴുകി.