“എന്താടാ ഇത്ര സീരിയസ്…”
അവർ ചിരിച്ചു.
പക്ഷേ എനിക്ക് ചിരിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. കാരണം ഞാൻ പറയാൻ പോകുന്നത് എന്റെ ജീവിതം മുഴുവൻ ആയിരുന്നു.
“അത്… എങ്ങിനെ പറയണം എന്ന് അറിയില്ല…ടീച്ചർ എങ്ങിനെ എടുക്കും എന്നും”
അവർ ഇപ്പോൾ മുഴുവൻ ശ്രദ്ധയോടെ എന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു.
കാറിനുള്ളിലെ വെളിച്ചത്തിൽ അവരുടെ കണ്ണ് ചെറുതായി തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മഴയുടെ മണം കാറ്റിലൂടെ അകത്തേക്ക് കയറുന്നു.ഞാൻ കുറച്ച് നേരം പുറത്തേക്ക് നോക്കി ഇരുന്നു.
പിന്നെ ധൈര്യം കൂട്ടി പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ ടീച്ചറെ കല്യാണം കഴിച്ചോട്ടെ…?”
അത് കേട്ട നിമിഷം അവർ അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നുപോയി.കൈ ഇപ്പോഴും ഡോറിൽ തന്നെയായിരുന്നു.
അവരുടെ കണ്ണുകൾ പതിയെ വലുതായി.
“അമീ…”
അവർ ചെറുതായി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“തമാശ പറയാതെ മോൻ വേഗം പോകാൻ നോക്കിയേ”
“തമാശ അല്ല.”
ഞാൻ നേരെ അവരുടെ കണ്ണിലേക്കു നോക്കി.അവരുടെ മുഖത്തെ ചിരി പതിയെ മങ്ങി.എന്റെ മുഖത്ത് കളിയൊന്നുമില്ലെന്ന് അവർക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ടാകും.
ഞാൻ ശ്വാസം വിട്ടു.
“ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ… എനിക്ക് ഒരാളെ ഇഷ്ടം ആയിരുന്നു എന്ന്…”
അവർ ഒന്നും പറയാതെ കേട്ടിരുന്നു.
“അത് ടീച്ചർ ആണ്.”
ആ വാക്ക് പറഞ്ഞതോടെ എന്റെ ഉള്ളിലെ വർഷങ്ങളായ ഭാരം ഒന്ന് ഇറങ്ങിയ പോലെ തോന്നി.കാറിനുള്ളിൽ കുറച്ച് നേരം നിശബ്ദത ആയിരുന്നു.
പുറത്ത് കാറ്റ് മാത്രം.അവർ വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റാത്ത പോലെ എന്നെ നോക്കി.
ഞാൻ പതിയെ ചിരിച്ചു.
“ഏഴാം ക്ലാസിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ മുതൽ…”
“ടീച്ചർ ക്ലാസ്സിൽ വരുമ്പോൾ എന്നും ഞാൻ ടീച്ചറെ തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുമായിരുന്നു…പഠിപ്പിക്കുന്നത് ഒന്നും ശ്രദ്ധിക്കില്ല…”
അത് കേട്ട് അവരുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു ചിരി വന്നു.ആ പഴയ ക്ലാസ്സ് റൂം അവരുടെ കണ്ണിലും തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ടാകും.
“എനിക്ക് അറിയാമായിരുന്നു നീ ഉഴപ്പൻ ആണെന്ന്…”
“ഉഴപ്പൻ അല്ല ടീച്ചറെ…
പ്രണയിച്ചവൻ.”
അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം ചെറുതായി ഇടറിയിരുന്നു.
അവർ വീണ്ടും മിണ്ടാതെയായി.
പക്ഷേ അവരുടെ കണ്ണുകൾ എന്റെ മുഖത്ത് നിന്ന് മാറുന്നില്ലായിരുന്നു.
ഞാൻ തുടർന്നു.
“ടീച്ചർ മുടി ഒതുക്കുന്നത്…
ബോർഡിൽ എഴുതുമ്പോൾ സാരി ശരിയാക്കുന്നത്…
ചിരിക്കുന്നത്…ദേഷ്യപ്പെടുന്നത്.എല്ലാം ഞാൻ നോക്കി ഇരിക്കും…”
എന്റെ കണ്ണ് അറിയാതെ അവരുടെ മുടിയിലേക്കും ചുണ്ടിലേക്കും പോയി.
അവർ കണ്ണ് താഴ്ത്തി.ആ നാണം പോലും എന്റെ ഹൃദയം കുലുക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“പുതിയ സ്കൂളിലേക്ക് മാറിയപ്പോൾ പോലും എനിക്ക് ഏറ്റവും മിസ്സ് ചെയ്തത് ടീച്ചറെ ആയിരുന്നു.”പിന്നെ വളർന്നപ്പോൾ കുറെ പെൺകുട്ടികൾ ഇഷ്ടം പറഞ്ഞു വന്നിരുന്നു …പക്ഷേ… ആരെ നോക്കിയാലും മനസ്സിൽ വരുന്നത് ഈ മുഖം ആയിരുന്നു.”
ഞാൻ ചിരിച്ചു.ആ ചിരിയിൽ ഒരുപാട് വർഷത്തെ വേദന ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അത് കൊണ്ട് എല്ലാവരോടും no പറയാൻ എനിക്ക് രണ്ടാമത് ഒന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ട ആവിശ്യം പോലും ഇല്ലായിരുന്നു.”
അവർ ഇപ്പോഴും ഒന്നും പറയുന്നില്ല. പക്ഷേ ആ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.ഞാൻ പതുക്കെ തുടർന്നു.
“സത്യം പറഞ്ഞാൽ ടീച്ചറെ ഞാൻ മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു…ടീച്ചറുടെ കല്യാണം കഴിഞ്ഞെന്ന് എന്റെ മനസ്സിനെ ഓർമിപ്പിച്ചു ”
“പക്ഷെ അപ്പോഴും എന്റെ മനസ്സ് എന്നോട് പറഞ്ഞത് ടീച്ചറെ ശല്യപെടുത്താതെ പ്രണയിക്കുന്നതിൽ തെറ്റിലേന്ന് ആയിരുന്നു. അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല ഒറ്റക്ക് ആണെന്ന്. എവിടെയൊക്കെയോ പ്രണയവും ജീവിതവും ഒരുമിച്ചു പിടിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. അറിഞ്ഞിരുന്നു എങ്കിൽ എപ്പോഴേ ഞാൻ ടീച്ചറുടെ മുന്നിൽ വന്നേനെ. “
അത് പറയുമ്പോൾ എന്റെ ശബ്ദം വളരെ മൃദുവായിരുന്നു.
“രാത്രി ഒറ്റയ്ക്ക് ഇരിക്കുമ്പോൾ പോലും…ടീച്ചറുടെ മുഖം മനസ്സിൽ വരും…”ചിലപ്പോൾ ഞാൻ തന്നെ എന്നെ ചീത്ത പറയും…കിട്ടില്ലെന്ന് അറിയാവുന്ന ഒരാളെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ സ്നേഹിക്കുന്നത് എന്ന്…”
ഞാൻ ഒന്ന് നിർത്തി.അവരുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് ഒരു തുള്ളി കണ്ണുനീർ വീണു.
“പക്ഷേ ഇന്നത്തെ ഈ യാത്ര കഴിഞ്ഞപ്പോൾ…ഇനി പറയാതെ വിട്ടാൽ ജീവിതം മുഴുവൻ റിഗരറ്റ് ഉണ്ടാകും എന്ന് തോന്നി.”