“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം…”
അവസാനം അത്ര മാത്രം പറഞ്ഞു.
ആ ശബ്ദത്തിലെ കുറ്റബോധം കേട്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അവളെ ഇനിയും ശക്തമായി ചേർത്തുപിടിക്കണമെന്ന് തോന്നി.
ഞാൻ അവളുടെ കൈ മുറുക്കി പിടിച്ചു.
അവൾ എന്റെ വിരലുകൾ പിടിച്ച് കണ്ണടച്ചു നിന്നു.കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവൾ വീണ്ടും മകളുടെ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി.
“അമ്മ ഒരിക്കലും എന്റെ മോളെ മറക്കില്ല.…”
അവൾ വിങ്ങിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞപ്പോൾ എനിക്ക് പോലും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങാൻ സമയം ആയപ്പോൾ അവൾ വീണ്ടും തകർന്നു.
വാതിൽക്കൽ നിന്ന് ഒരിക്കൽ കൂടി അകത്തേക്ക് നോക്കിയ നിമിഷം അവൾ പൊട്ടി കരഞ്ഞു.
“എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല അമീ…”
അവൾ എന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ച് കരഞ്ഞു.
ഞാൻ അവളെ ശക്തമായി എന്നിലേക്ക് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ശ്രീ…
ഇനി നീ ഒറ്റക്കല്ല.
നിന്റെ എല്ലാ വേദനയോടും കൂടിയാണ് ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നത്…”
അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി കരഞ്ഞുകൊണ്ടേയിരുന്നു.ഞാൻ അവളുടെ നെറുകയിൽ ചുംബിച്ച് മെല്ലെ സമാധാനിപ്പിച്ചു.കുറച്ച് നേരം കഴിഞ്ഞാണ് അവളെ കാറിലേക്ക് കയറ്റാൻ കഴിഞ്ഞത്.
യാത്രയിൽ മുഴുവൻ അവൾ മിണ്ടിയില്ല.
കണ്ണുകൾ ചുവന്നിരുന്നു.ഉച്ചയായപ്പോൾ ഞാൻ ഒരു റസ്റ്റോറന്റിന്റെ മുന്നിൽ കാർ നിർത്തി.
“വാ… എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാം.”
ഞാൻ പറഞ്ഞതും അവൾ പതുക്കെ തലകുനിച്ചു.
“എനിക്ക് വേണ്ട…”
“ശ്രീ…”
“വിശപ്പില്ല…”
ആ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ അവൾ എത്രത്തോളം തളർന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലായി.
ഞാൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് അകത്തേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
റസ്റ്റോറന്റിനുള്ളിൽ എസിയുടെ തണുപ്പും മങ്ങിയ മ്യൂസിക്കും നിറഞ്ഞ ശാന്തത പരത്തുന്നുണ്ട്.
ഞങ്ങൾ കോർണറിലുള്ള ഒരു സീറ്റിൽ ഇരുന്നു.അവൾ ഇപ്പോഴും മിണ്ടാതെ തലതാഴ്ത്തി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ ഭക്ഷണം ഓർഡർ ചെയ്തു.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് ഫുഡ് വന്നെങ്കിലും അവൾ തൊട്ടില്ല.സ്പൂൺ കൊണ്ട് വെറുതെ ഇളക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“ശ്രീ… കഴിക്ക്.”
“വേണ്ട അമീർ…”
“രാവിലെ മുതൽ ഒന്നും കഴിച്ചിട്ടില്ല നീ.”
“കഴിക്കാൻ തോന്നുന്നില്ല…”
അവൾ വീണ്ടും കണ്ണുനിറച്ച് പറഞ്ഞു.
ഞാൻ കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി.
പിന്നെ പ്ലേറ്റിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരു പിടി എടുത്ത് അവളുടെ നേരെ നീട്ടി.
“വാ തുറക്ക്.”
അവൾ ഉടനെ വേണ്ടന്ന് പോലെ തലകുലുക്കി.
“ഇല്ല…”
“ശ്രീജെ…”
ഞാൻ അല്പം കടുപ്പിച്ചു വിളിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ എന്നെ നോക്കി.
ആ കണ്ണുകളിൽ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ സങ്കടം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“നീ ഇങ്ങനെ നിന്നാൽ എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടില്ല…”
ഞാൻ മെല്ലെ പറഞ്ഞതും അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
അവസാനം അവൾ പതുക്കെ വായ തുറന്നു.ഞാൻ അവൾക്ക് ഭക്ഷണം കൊടുത്തു.അവൾ മെല്ലെ കഴിച്ചു.
ഓരോ തവണയും ഞാൻ “കുറച്ച് കൂടി…” എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അനുസരിച്ച് അവൾ വീണ്ടും കഴിച്ചു.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ വെള്ളം എടുത്ത് അവൾക്ക് നീട്ടി.
അവൾ അത് വാങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ കൈയിൽ വിരലുകൾ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു.
“ഞാൻ ഒരുപാട് ബുദ്ധിമുട്ടിക്കുന്നുണ്ടല്ലേ…?”
അവൾ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
ഞാൻ ചിരിച്ചു.
“ഭാര്യയാണല്ലോ… സഹിക്കേണ്ടി വരും.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ കരച്ചിലിനിടയിലും അവളുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു ചിരി വന്നു.
ആ ചിരി കണ്ട നിമിഷം…
അവളെ എന്നും ഇതുപോലെ പൊതിഞ്ഞു പിടിക്കണം എന്ന് തോന്നി.
വീണ്ടും മൗനം അവളിൽ നിറഞ്ഞതും
അവളുടെ മുഖം വീണ്ടും മങ്ങി. അത് കണ്ട് എന്റെ ഉള്ളിൽ തെളിഞ്ഞത് എനിക്ക് അവളോട് ചോദിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ ആയില്ല.
“എന്റെ ഒപ്പം ജീവിക്കാൻ എടുത്ത തീരുമാനം തെറ്റായിരുന്നു എന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ ശ്രീ…?”
ഞാൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ മുഖം ഉയർത്തി എന്നെ നോക്കി.
ആ കണ്ണുകളിൽ അതിശയവും ചെറിയൊരു വേദനയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“എന്താ അമീ അങ്ങനെ ചോദിച്ചത്…?”
ഞാൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.
പിന്നെ മേശപ്പുറത്ത് കിടന്നിരുന്ന അവളുടെ കൈയിൽ വിരലുകൾ ചേർത്തു.
“വീട്ടിൽ വെച്ച് നീ ഇങ്ങനെ തകർന്നത് കണ്ടപ്പോൾ…എനിക്ക് തോന്നി…
ഒരുപക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ, നിന്റെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ബലമായി പിടിച്ചുകൊണ്ടു പോകുന്നുണ്ടോ എന്ന്…”