“അവര്‍ക്കും എത്രയോ മുന്നേ ഒരുമിച്ചു ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയതാ നമ്മള്‌?”
“എടി ആ പെണ്ണിന്‌ ജോലിക്കൊന്നും പോവാന്‍ താല്ുര്യം ഇല്ലായിരിക്കും. അവന്‍
ഡോക്ടര്‍ കൂടിയല്ലേ… എന്നേം നിന്നേം പോലെയാണോ?
കാശുള്ള കുടുംബവും.
അവരേം നമ്മളെയും നീയിങ്ങനെ കമ്പയര്‍ ചെയ്യാതെ.”
“എനിക്ക്‌ ഡോക്ടര്‍ ചെറുക്കനെ കിട്ടിയില്ല എന്നല്ലല്ലോ ഞാന്‍ പറഞ്ഞത്‌?
കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യമല്ലേ…
എത്ര നാളായിട്ട്‌ പറയുന്നതാ ഞാന്‍.
എപ്പോഴും ജോലീടെ കാര്യം പറഞ്ഞു വായടപ്പിച്ചോണം.
എനിക്ക്‌ സര്‍ക്കാര്‍ ജോലി കിട്ടി മൂക്കില്‍ പല്ല്‌ വന്നിട്ടാണോ കൊച്ചിനെ
ഉണ്ടാക്കുന്നത്‌?”
പറഞ്ഞു തുടങ്ങിയത്‌ അരിശത്തോടെയാണെങ്കിലും പാതിയിൽ നിർത്തി
വിതുമ്പിക്കൊണ്ട്‌ പൂജ തിരിച്ചു നടന്നു.
വിഷ്ണുവിനും സങ്കടമായി.
അവൾ ചായയ്ക്ക്‌ വെള്ളം വയ്ക്കുന്നതും നോക്കി അവന്‍ വാതിലിൽ ചാരി നിന്നു.
പൂജ കരയുകയും ഇടത്‌ കൈ ഉയര്‍ത്തി മുഖം തുടയ്ക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ട്‌.
നന്നായി പഠിക്കുന്ന പെണ്ണാണ്‌ അവൾ.
പിഎസ്സി കിട്ടാനുള്ള കഷ്ടപ്പാടൊക്കെ അവനറിയാം.
എങ്കിലും പോകുന്ന വരെ പോകട്ടെയെന്നാണ്‌ അവന്റെ തീരുമാനം.
ഇപ്പോഴൊരു കുഞ്ഞായാല്‍ നാളെ അവള്‍ തന്നെ താനവളുടെ ഭാവി
ഇല്ലാതാക്കിയെന്ന്‌ പറയുമോ എന്നവന്‍ ഭയന്നു.
കരഞ്ഞു ചുവന്ന മുഖത്തോടെ തന്നെ അവൾ വിഷ്ണുവിന്റെ കയ്യിലേക്ക്‌
ചായക്കപ്പ്‌ കൊണ്ട്‌ കൊടുത്തു. അവൾ മുഖത്ത്‌ നോക്കുന്നില്ലായിരുന്നു.
ചായ തന്ന്‌ തിരിഞ്ഞ്‌ പോവാനൊരുങ്ങിയവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച്‌ അവന്‍ നിർത്തി.
“വന്നേ.” അവളെ വലത്‌ കൈക്കുള്ളില്‍ ഒതുക്കിക്കൊണ്ട്‌ അവൻ
ബാല്‍ക്കണിയിലോട്ട്‌ നടന്നു.
പൂജ പൂച്ചക്കുഞ്ഞിനെപ്പോലെ അവനെ പറ്റിച്ചേർന്നു നടന്നു.
ഇടത്‌ കയ്യിലെ ചായ രണ്ടു തവണ സിപ്പ്‌ എടുത്തിട്ട്‌ വിഷ്ണു ചായക്കപ്പ്‌
ബാല്‍ക്കണിയിലെ ടേബിളില്‍ വച്ച്‌ ചെയറിലിരുന്നു.
അടുത്ത്‌ നില്‍ക്കുന്നവളുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ച്‌ മടിയിലിരുത്തി.
“ആരെങ്കിലും കാണും.” അവൾ പിടഞ്ഞെഴുന്നേല്‍ക്കാന്‍ ശ്രമിച്ചു.
“ലൈറ്റ്‌ ഇട്ടിലലല്ലോ. ആരും കാണില്ല.”
ഏട്ടന്റെ ദേഹത്ത്‌ ചാരി ചുമലില്‍ തല ചായ്ച്ചു വച്ച്‌ പൂജ കറുത്ത മാനത്തേക്ക്‌
നോക്കിക്കിടന്നു.
അരണ്ട വെളിച്ചത്തില്‍ അനിയത്തിയുടെ മുഖത്തു നോക്കിയിരുന്ന വിഷ്ണുവിന്‌
അവളോട്‌ പ്രേമവും വാത്സല്യവും തോന്നി. പതു പതുത്ത അവളുടെ കൈയുടെ
പുറത്ത്‌ അവന്‍ പതിയെ തഴുകാന്‍ തുടങ്ങി.
“നാളെ എനിക്കെന്തെങ്കിലും പറ്റി പോയാൽ എന്ത്‌ സംഭവിക്കുമെന്ന്‌
ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ നീ?”
വിഷ്ണുവിന്റെ ആദ്യത്തെ ചോദ്യത്തില്‍ തന്നെ തലയ്ക്കടി കിട്ടിയത്‌ പോലെ പൂജ
വിറങ്ങലിച്ചു പോയി.
“ഏട്ടാ… അവള്‍ ഇങ്ങനൊന്നും പറയല്ലേ എന്ന അപേക്ഷയോടെ വിളിച്ചു.
അവനത്‌ കാര്യമാക്കിയില്ല.
“നമുക്കൊരു കുഞ്ഞായെന്ന്‌ വച്ചോ.. നിനക്ക്‌ നാട്ടിൽ പോകാന്‍ പറ്റില്ല. ആരുടെ
കുഞ്ഞെന്ന്‌ പറയും നീ? ഒറ്റയ്ക്ക്‌ സ്ഥിരമായ ഒരു വരുമാനം ഇല്ലാതെ ഈ നാട്ടിൽ
എങ്ങനെ ജീവിക്കും?”
“ഇങ്ങനൊക്കെ ടേടിച്ചിരുന്നാല്‍ എങ്ങനാ?
പിഎസ്സിയും എസ്‌എസ്സിയുമൊക്കെ കിട്ടാനുള്ള പാട്‌ ഏട്ടന് അറിയുന്നതല്ലേ?
ഞാന്‍… വേറെന്തെങ്കിലും ജോലിക്ക്‌ ശ്രമിച്ചാൽ പോരൊ?”
“അവസാനം നിന്റെ ഭാവി ഞാനായിട്ട്‌ നശിപ്പിച്ചു എന്ന്‌ നീ തന്നെ പറയും.”
“ഞാനങ്ങനെ ഒന്നും പറയില്ല.”
“കുഞ്ഞായാല്‍ നിനക്ക്‌ പഠിക്കാനൊന്നും പറ്റില്ല.”
“അതൊക്കെ പറ്റും. ഞാന്‍ പഠിക്കുന്ന നേരം ഏട്ടന് കുഞ്ഞിനെ നോക്കിയാൽ
“അത്‌ കൊള്ളാം. നീ പഠിക്കും ഞാൻ കുഞ്ഞിനെ നോക്കും. അപ്പൊ ആര്‌ തിന്നാന്‍
തരും?
ആര്‌ ജോലിക്ക്‌ പോവും?
നിന്റെ പ്രനന്‍സി പിരിയഡ്‌ എങ്ങനെയായിരിക്കുമെന്ന്‌ ആര്‍ക്കറിയാം! വയ്യായ്ക
ആണെങ്കില്‍ ഒരു പത്തുമാസം ആ വഴിക്ക്‌ പോയി.. പിന്നെ ഒരു മൂന്ന്‌ കൊല്ലം നീ
കുഞ്ഞിന്റെ കൂടെ കാണണം.. ഇതിനിടയില്‍ എപ്പോഴാ നീ പഠിക്കുന്നെ?”
പൂജയ്ക്ക്‌ ഉത്തരം കിട്ടിയില്ല.
പറയുമ്പോള്‍ വളരെ നിസ്റ്റാരമായി കഴിയുമെങ്കിലും ഒന്നും നിസ്സാരമല്ല.
Old srory,