“അത് കാണുമ്പം അറിയാം, ഇത് ഹെലനിസ്റ്റിക്കല്ല, ഈജിപ്ഷ്യന് ആണെന്ന്…”
“നല്ല രസമായി…”
അഫ്രീന് പരിഹാസത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“നിന്റെ അബ്ബു അടച്ചു പൂട്ടി സീല് വെച്ചിരിക്കുന്ന റൂമില് എന്താ എന്ന് എനിക്കെങ്ങനെ അറിയാം? നീ പറഞ്ഞത് ശരിയാണോ എന്ന് ഞാന് എങ്ങനെ അറിയും? എന്നെ പൊട്ടിയാക്കാനൊന്നും നോക്കേണ്ട!”
പെട്ടെന്ന് ആബിദീന് ധരിച്ചിരുന്ന ഷര്ട്ട് പൊക്കി. അതിനുള്ളില് പ്രത്യേകം തയ്പ്പിച്ചുണ്ടാക്കിയ പോക്കറ്റില് നിന്നും മീനിന്റെ ആകൃതിയിലുള്ള ഒരു താക്കോലെടുത്ത് അവളെ നോക്കി.
“സെലോഹീ കീ…”
മധ്യകാലഘട്ടത്തില്, കുരിശുയുദ്ധത്തിന്റെ സമയത്ത്, ക്രിസ്ത്യാനികളുടെ കണ്ണില്പ്പെടാതിരിക്കാന് ഭൂഗര്ഭയിടങ്ങളില് ഒളിവില് കഴിഞ്ഞിരുന്ന മുസ്ലീങ്ങള് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന താക്കോല് ആണത്.
അവന് പെട്ടന്ന് ഓഫീസ് റൂം തുറന്ന് അവളെ നോക്കി.
“എന്നാല് പിന്നെ തെളിയിച്ചിട്ടു തന്നെ കാര്യം…”
അല്പ്പം കലിപ്പോടെ ആബിദീന് പറഞ്ഞു.
അവള് അകത്തേക്ക് നോക്കി.
“വൌ…”
അകത്തെ വാസ്തുശില്പ്പ ഭംഗിയിലെക്ക് നോക്കി ആശ്ചര്യത്തോടെ അഫ്രീന് കണ്ണുകള് മിഴിച്ച് ചുണ്ടുകള് പിളര്ത്തി നോക്കി.
“എങ്ങനുണ്ട്?”
അവന് ജേതാവിനെപ്പോലെ അവളെ നോക്കി ചോദിച്ചു.
“ഹെലനിസ്റ്റിക്കോ ഈജിപ്ഷ്യനോ?”
അവള് ഒന്നും പറയാതെ അകത്തേക്ക് കയറി.
തോളില് നിന്നും ക്യാമറയെടുത്ത് ഫോട്ടോ എടുക്കാന് തുടങ്ങിയപ്പോള് അവള് സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
“അയ്യോ…”
അവള് അല്പ്പം ഭയത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“ഒരു ഡിപ്ലോമാറ്റിന്റെ ഓഫീസ് മുറിയാണ്…ഫോട്ടോ എടുക്കാമോ?”
“തമാശ കളയൂ മാഡം…”
അവന് നിസ്സാരമട്ടില് പറഞ്ഞു.
“അബ്ബുവിന്റെ ഓഫീസ് റൂമിന്റെ ഫോട്ടോസ് ഇനി ലീക്കായി എന്നും വെച്ച് ഇന്ത്യാ പാലസ്തീന് ബന്ധം ഒന്നും ഇപ്പോഴുള്ളതിനേക്കാള് വഷളാകാന് ഒന്നും പോകുന്നില്ല…”
“താങ്ക്യൂ…”
അവള് വീണ്ടും ക്യാമറ എടുത്ത് ഫോക്കസ് ചെയ്തു.
“സ്റ്റോറി ചെയ്യാനാണോ…?”
മുമ്പിലെ ജനാലകളുടെയും മേല്ക്കൂരയുടെയും ചിത്രങ്ങള് എടുക്കവേ അവന് ചോദിച്ചു.
“ഹ്മം…ഈജിപ്ഷ്യന് ആര്ക്കിടെക്ച്ചറിനെപ്പറ്റി….”
“അപ്പോള് ഈജിപ്ഷ്യന് ആണെന്ന് സമ്മതിച്ചു…അത് മതി…”
അവള് അവന് പറഞ്ഞതില് ശ്രദ്ധ കൊടുക്കാതെ ചിത്രങ്ങള് എടുതുകൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോള് ആബിദീന്റെ മൊബൈല് ശബ്ദിച്ചു.
“മാഡം…”
ഫോണ് അറ്റന്ഡ് ചെയ്ത് കഴിഞ്ഞ് അവന് അവളോട് പറഞ്ഞു.
“ഞാന് ഗേറ്റ് വരെ ഒന്ന് പോകുന്നു…”
അവള് ചോദ്യരൂപത്തില് അവളെ നോക്കി.
“ഒരു ഫ്രണ്ട് വന്നു… ഒരത്യാവശ്യ കാര്യം പറയാന്…”
“അതിന് അവനെ ഇങ്ങോട്ട് വിളിച്ചുകൂടെ?”
“അത്…”
“എന്താടാ ഒരു പരുങ്ങല്?”
അവനെ നോക്കി അവള് ഒരു ആക്കിയ ചിരി ചിരിച്ചു.
“വല്ല ചുറ്റിക്കളിക്കെങ്ങാനും ആണേല് നടക്കില്ല കേട്ടോ…നിന്റെ അബ്ബൂന്റെ ഓര്ഡര് ഓര്മ്മയില്ലേ…”
“അതൊന്നുമല്ല എന്റെ പൊന്നു മാഡം…”
അവന് ഈര്ഷ്യയോടെ പറഞ്ഞു.
“ഞാന് ഇപ്പൊ വരാം…അതിനിടെല് വേണ്ട ഫോട്ടോ ഒക്കെ എടുത്തിട്ട് ദാ, താക്കോല് ഇവിടെയിരിക്കുന്നു, ഓഫീസ് ലോക്ക് ചെയ്തേക്കണം…”
കയ്യിലിരുന്ന താക്കോല് മേശമേല് വെച്ച് അവന് പറഞ്ഞു.
“പെട്ടെന്ന് വരില്ലേ?”
അവള് ചോദിച്ചു.
“മാക്സിമം ഒരു പതിനഞ്ച് മിനിറ്റ്!”
“പതിനഞ്ചോ?”
അവള് അവനെ രൂക്ഷമായി നോക്കി.
“എന്നിട്ടാണ് പെട്ടെന്ന് വരുമെന്ന് പറഞ്ഞത്! ഉം! പോയിട്ട് വാ!”
ആബിദീന് പുറത്തേക്ക് പോയി.
ക്യാമറ മുമ്പിലെ കാഴ്ച്ചകളില് ഫോക്കസ് ചെയ്ത് അഫ്രീന് മുമ്പോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോള് ആണ് നിലത്ത് വിരിച്ചിരുന്ന ഒരു കമ്പളത്തില് തട്ടി അവള് വേച്ച് വീണത്.
“ഒഹ്!”
ഇടത് കൈമുട്ട് കംബളത്തിന് മുമ്പില് കിടന്നിരുന്ന മേശയുടെ കാലില് തട്ടിയപ്പോള് വേദനയില് അവളൊന്ന് മുരണ്ടു.
“കോപ്പ്!”
നിലത്തേക്ക് വീണ ക്യാമറയെടുത്തുകൊണ്ട് അവള് പിറുപിറുത്തു. അതിന് പൊട്ടലൊന്നും പറ്റിയിട്ടില്ല.
അഫ്രീന് കംബളത്തിലേക്ക് നോക്കി.
അവളുടെ നെറ്റിയില് ചുളിവുകള് വീണു.
വ്ഔ….
ഞാൻ ആദ്യമായാണ് ഈ സൈറ്റിൽ ഒരു കുറിപ്പ് എഴുതുന്നത്.
നിങ്ങൾ ആരായാലും വേണ്ടില്ല…
മനോഹരമായി എഴുതുന്നു.
ഇതൊരിക്കലും ഇങ്ങനെ രഹസ്യമായി വായിക്കപ്പെടേണ്ട ഒരു കഥയല്ല…
ഇത് തുടരുകയും കൂടുതലായി ലോകം വായിക്കപ്പെടുകയും വേണം.
അഭിനന്ദനങ്ങൾ… ❤️