കേശവൻ: “കളിപ്പിക്കാനോ? ഏട്ടത്തീ… പുഷ്പ ഈ ലോകം മൊത്തം തിരഞ്ഞാലും കിട്ടാത്ത അത്ര വിലയുള്ള അത്തറാണ് നിങ്ങളുടെ ഈ മണം. അത് അനുഭവിച്ചവർക്കേ അറിയൂ.”
ശ്രീവല്ലി: “മതി മതി… നിന്റെ ഈ തള്ളലൊക്കെ കേട്ടാൽ ഞാൻ ഇപ്പോഴേ ബോധം കെട്ടു വീഴും. നീയാ മീൻ അങ്ങോട്ട് എടുത്തു വെക്ക്. എന്നിട്ട് ആ ഉള്ളി തൊലിക്കൂ.”
കേശവൻ: “ഞാൻ തൊലിക്കാം. പക്ഷേ ഒരു കണ്ടീഷൻ ഉണ്ട്. കറി ഉണ്ടാക്കി കഴിഞ്ഞാൽ ആദ്യം എനിക്ക് തന്നെ തരണം. ഈ മണം അടിച്ചു നിൽക്കുന്നത് കൊണ്ട് എനിക്ക് നല്ല വിശപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ട്.”
ശ്രീവല്ലി: “ഓഹോ… അപ്പോൾ മണം വിശപ്പിനും കാരണമാകുമല്ലേ? നീ ശരിക്കും ഒരു കവി ആകേണ്ടവനായിരുന്നു കേശവാ. വഴി തെറ്റി ഈ കാട്ടിലെ പണിക്കാരനായതാ.”
ശ്രീവല്ലി ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിരിയിൽ ഇപ്പോൾ ഒരു ആത്മബന്ധത്തിന്റെ പുതുമയുണ്ടായിരുന്നു. കേശവന്റെ തുറന്ന സംസാരവും അവളോടുള്ള ആരാധനയും അവളിലെ സ്ത്രീയെ സന്തോഷിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പാചകമെല്ലാം കഴിഞ്ഞ് ഊട്ടുപുരയിൽ ഇലയിട്ട് അവർ ഇരുന്നു. ചുവന്ന സാരിയുടെ മുന്താണി അരയിൽ തിരുകി ശ്രീവല്ലി വിളമ്പാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, ആ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ മുറുക്കവും അവളുടെ ചലനങ്ങളും കേശവന്റെ കണ്ണുകളെ വീണ്ടും അലയാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
ശ്രീവല്ലി: “ദാ, നീ ചോദിച്ച മീൻ കറി. ഇതിന്റെ മണം എങ്ങനെയുണ്ട്? നേരത്തെ പറഞ്ഞ ആ ‘അത്തറിനേക്കാൾ’ ഇതിനാണോ മണം?”
അവൾ ചോറിലേക്ക് കറി ഒഴിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ കേശവന്റെ തോളിൽ ഒന്ന് തട്ടി. കേശവൻ ഒരു കഷ്ണം മീൻ എടുത്ത് പതുക്കെ രുചിച്ചു നോക്കി.
കേശവൻ: “മീൻ കറിക്ക് നല്ല മണമുണ്ട് ഏട്ടത്തീ. പക്ഷേ, വിളമ്പാൻ നേരത്ത് നിങ്ങളുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് വരുന്ന ആ ഒരു മണം ഉണ്ടല്ലോ… അതിലാണ് ഈ കറിയുടെ രുചി ഇരിക്കുന്നത്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് മീൻ കഴിക്കുന്നതിനേക്കാൾ ഇപ്പോൾ നിങ്ങളെ നോക്കി ഇരിക്കാനാ തോന്നുന്നത്.”
ശ്രീവല്ലി: (മുഖത്ത് ഗൗരവം വരുത്താൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്) “നീ പിന്നെയും തുടങ്ങിയോ? അടങ്ങിയിരുന്ന് കഴിക്കാൻ നോക്ക് കേശവാ. അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ഇപ്പോൾ തന്നെ നിന്നെ എഴുന്നേൽപ്പിക്കും.”
കേശവൻ: “എഴുന്നേൽപ്പിച്ചോ… പക്ഷേ നിങ്ങൾ എന്റെ കൂടെ ഇരുന്നാൽ മാത്രമേ ഞാൻ കഴിക്കൂ. തനിച്ച് ഇരുന്നു കഴിക്കാൻ എനിക്ക് ഒരു രസമില്ല.”
ശ്രീവല്ലി മടിച്ചാണെങ്കിലും അവന്റെ എതിരെയുള്ള ഇലയിൽ ഇരുന്നു. അവർ രണ്ടുപേരും മാത്രമുള്ള ആ വലിയ ഹാളിൽ, പുറത്തെ ചീവീടുകളുടെ കരച്ചിൽ കേൾക്കാം. ഇടയ്ക്ക് കേശവൻ ഒരു കഷ്ണം മീൻ എടുത്ത് അവളുടെ ഇലയിലേക്ക് വെച്ചു കൊടുത്തു.
കേശവൻ: “ഏട്ടത്തി… പുഷ്പ തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ നമുക്ക് മിസ്സ് ചെയ്യില്ലേ? ഈ സ്വാതന്ത്ര്യം, ഈ സംസാരം… എല്ലാം?”
ശ്രീവല്ലി ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ നേരത്തെ തോന്നിയ ആ തരിപ്പും നനവും ഇപ്പോഴും അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കേശവനെ ഒന്ന് നോക്കി.
ശ്രീവല്ലി: “നിനക്ക് അങ്ങനെ തോന്നുന്നുണ്ടോ? എങ്കിലും അവൻ എന്റെ സാമിയല്ലേടാ… പക്ഷേ, നീ കൂടെയുള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് ഒരു പ്രത്യേക സമാധാനം തോന്നുന്നുണ്ട്. നീ എന്നെ ഒരു പാട് കെയർ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.”
കേശവൻ: “ഞാൻ അപ്പഴേ പറഞ്ഞില്ലേ, നിങ്ങളെപ്പോലൊരു പെണ്ണിനെ കിട്ടിയാൽ അതൊരു ലോട്ടറി ആണെന്ന്. പുഷ്പ ഭാഗ്യവാനാണ്… പക്ഷേ ആ ഭാഗ്യം ഇപ്പോൾ കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് എനിക്കും കിട്ടിയല്ലോ.”
ശ്രീവല്ലിക്ക് അവന്റെ ആ വാക്കുകളിൽ ഒരു പ്രണയം കലർന്ന ബഹുമാനം തോന്നി. അവൾ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ചോറ് ഉരുട്ടുമ്പോൾ, കേശവൻ പതുക്കെ മേശയ്ക്കടിയിലൂടെ തന്റെ കാൽ അവളുടെ കാലിൽ ഒന്ന് മുട്ടിച്ചു. ശ്രീവല്ലി അത് അറിഞ്ഞെങ്കിലും കാൽ വലിച്ചില്ല. ആ സ്പർശനം അവളുടെ ശരീരത്തിലൂടെ ഒരു പുതിയ ആവേശം പടർത്തി.