കേശവൻ അറിയാതെ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലേക്ക് കൈ നീട്ടി. പക്ഷേ, പെട്ടെന്ന് എന്തോ ഓർത്തതുപോലെ അവൻ ഒന്നു പിന്നോട്ട് മാറി.
കേശവൻ: “ഏട്ടത്തീ… ഞാൻ വല്ലാത്ത വിയർപ്പിലാണ്. പകൽ മുഴുവൻ ആ ലോറികളുടെയും തടിയുടെയും പുറകിലായിരുന്നു. ഞാൻ… ഞാൻ ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ട് വരാം ഏട്ടത്തീ. എന്നിട്ടാവാം ബാക്കി.”
അവൻ തിരിഞ്ഞു നടക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ശ്രീവല്ലി പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കൈയിൽ പിടിച്ചു തന്നിലേക്ക് വലിച്ചു. അവൾ അവളുടെ മൃദുവായ കൈകൾ അവന്റെ വിയർത്തു കുളിച്ച നെഞ്ചിൽ അമർത്തി വെച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
ശ്രീവല്ലി: (പതിഞ്ഞതും എന്നാൽ വികാരാധീനവുമായ സ്വരത്തിൽ) “എന്തിനാടാ ഓടുന്നത്? എന്റെ വിയർപ്പിന്റെ മണവും ഈ അത്തറിന്റെ ഗന്ധവും നിനക്ക് അത്രമേൽ ഇഷ്ടപ്പെടുമ്പോൾ, നിന്റെ ഈ വിയർപ്പിന്റെ മണം എനിക്ക് അറപ്പാകുമോ കേശവാ?”
അവളുടെ ആ ചോദ്യം കേശവനെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. അവളുടെ ശ്വാസം തന്റെ നെഞ്ചിൽ തട്ടിയപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ സകല നിയന്ത്രണങ്ങളും തകർന്നു. ആ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ മുറുക്കവും അവളുടെ ഉടലിന്റെ ചൂടും അവനെ അവളിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുപ്പിച്ചു.
ആ മുറിയിലെ മെഴുകുതിരി വെട്ടം ശ്രീവല്ലിയുടെ മുഖത്ത് തട്ടി മിന്നിത്തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കേശവൻ അപ്പോഴും അവളുടെ ആ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ പകച്ചു നിൽക്കുകയാണ്. അവളുടെ കൈകൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ മുറുകെ അമർന്നിരിക്കുന്നു.
ശ്രീവല്ലി: (ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ) “എന്താടാ കേശവാ, മിണ്ടാട്ടം മുട്ടിപ്പോയോ? ഈ ശ്രീവല്ലിയുടെ കൂടെ ഇരിക്കാൻ ആഗ്രഹിക്കാത്തവരായി ഈ നാട്ടിൽ ആരെങ്കിലും ഉണ്ടോ? നിനക്ക് മാത്രം ഇപ്പോഴാണോ കുളിക്കാൻ തോന്നുന്നത്?”
കേശവൻ: (പതറിക്കൊണ്ട്) “അതല്ല ഏട്ടത്തീ… നിങ്ങൾ ഒരുങ്ങി നിൽക്കുകയല്ലേ. ഞാൻ ഇങ്ങനെ വിയർപ്പും പൊടിയുമായി നിങ്ങളുടെ അരികിൽ വരുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ എന്ന് കരുതിയാ.”
ശ്രീവല്ലി: “അതൊക്കെ എനിക്ക് വിട്ടേക്കു. നീ ഇങ്ങോട്ട് വന്നേ…”
അവൾ അവന്റെ കൈ പിടിച്ച് വലിച്ചുകൊണ്ട് ബെഡിന് അരികിലുള്ള ടീപ്പോയിയുടെ അടുത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. അവിടെ വെള്ളി ഗ്ലാസ്സിൽ തുളസിയും ഏലക്കയും ഇട്ട പാൽ വെച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നു.
ശ്രീവല്ലി: “ഇതാ… ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിന് ഇത് കുടിച്ചേ മതിയാകൂ. ആദ്യ രാത്രിയിൽ പുഷ്പയ്ക്ക് ഞാൻ കൊടുത്തതാ ഇത്. ഇന്ന് നിനക്കും.”
അവൾ ഗ്ലാസ്സ് എടുത്ത് അവന്റെ ചുണ്ടുകളോട് അടുപ്പിച്ചു. കേശവൻ മടിച്ചുമടിച്ച് അവളുടെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് ആ പാൽ പതുക്കെ കുടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൻ കുടിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ ചലനങ്ങളെ ആർത്തിയോടെ നോക്കുകയായിരുന്നു. കുടിച്ചു തീർത്തപ്പോൾ അവന്റെ ചുണ്ടിൽ പറ്റിപ്പിടിച്ച പാൽത്തുള്ളികൾ അവൾ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് മെല്ലെ തുടച്ചു മാറ്റി.
ശ്രീവല്ലി: “എങ്ങനെയുണ്ട്? മധുരമുണ്ടോ?”
കേശവൻ: “പാലിനേക്കാൾ കൂടുതൽ മധുരം നിങ്ങളുടെ ഈ പെരുമാറ്റത്തിനാ ഏട്ടത്തീ. എനിക്ക് വിശ്വസിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല… നിങ്ങളിപ്പോൾ എന്റെ കൂടെ…”
ശ്രീവല്ലി: “വിശ്വസിക്കണ്ട കേശവാ… അനുഭവിച്ചോ. ഷെഖാവത്തിനെ നീ തകർത്തു, ഇനി നിനക്ക് കിട്ടേണ്ട ഈ സമ്മാനം ഞാൻ എങ്ങനെ തരാതിരിക്കും?”
അവൾ പതുക്കെ അവന് മുകളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു. ആ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ ചൂടും റോസാപ്പൂക്കളുടെ ഗന്ധവും അവനെ പൂർണ്ണമായും കീഴടക്കി.
അവൾ അവന്റെ കാതോരം ചെന്ന് മന്ത്രിച്ചു:
ശ്രീവല്ലി: “ഇന്ന് രാത്രി പുഷ്പ ഈ ലോകത്തില്ല. നമ്മുടെ ഇടയിൽ ഈ നിശബ്ദതയും ഈ മഴയും പിന്നെ നീയും ഞാനും മാത്രം.”