പക്ഷേ, പുറത്ത് അവൻ അത് പ്രകടിപ്പിച്ചില്ല.
ദയനീയമായി നോക്കുന്ന ഒരു രോഗിയെപ്പോലെ അവൻ കണ്ണുകൾ പാതി അടച്ചു കിടന്നു. തനിക്ക് വേണ്ടി മുറിവുകൾ തുടയ്ക്കുന്ന ആ വിരലുകൾ തന്റെ ദേഹത്ത് പതിയുന്ന ഓരോ സെക്കൻഡിലും, അവൻ തന്റെ കാമത്തെ കടിച്ചമർത്തി ഉള്ളിൽ ഒളിപ്പിച്ചു.
”വേദനിക്കുന്നുണ്ടോടാ?” എന്ന് ശ്രീവല്ലി ആർദ്രമായി ചോദിച്ചപ്പോൾ, “ഇല്ല ഏട്ടത്തീ…”
എന്ന് അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞത് ഇടറിയ ശബ്ദത്തോടെയായിരുന്നു. ആ ഇടർച്ച വേദന കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ഉള്ളിൽ പടരുന്ന ആ അവിശുദ്ധമായ മോഹത്തെ ഒളിപ്പിക്കാൻ അവൻ പാടുപെടുന്നതുകൊണ്ടായിരുന്നു. അവൾ നൽകിയ ഓരോ പരിചരണവും അവനിലെ വികാരങ്ങളെ കൂടുതൽ ആളിപ്പടർത്തുകയായിരുന്നു.
ഒരു വാരത്തിന് ശേഷം കേശവന്റെ മുറിവുകളെല്ലാം ഉണങ്ങി, അവൻ പഴയ ഉന്മേഷം വീണ്ടെടുത്തു. എന്നാൽ ആ ദിവസങ്ങൾ കൊണ്ട് അവർക്കിടയിലെ അടുപ്പം ഒരു പുതിയ തലത്തിലെത്തിയിരുന്നു. പുഷ്പയുടെ അസാന്നിധ്യത്തിൽ ഏകാന്തത അനുഭവിച്ചിരുന്ന ശ്രീവല്ലിക്ക്, ഇപ്പോൾ കേശവൻ വെറുമൊരു സഹായിയല്ല, മറിച്ച് മനസ്സുതുറന്ന് സംസാരിക്കാൻ കഴിയുന്ന ഒരു കൂട്ടുകാരനായി മാറി.
അന്നൊരു വൈകുന്നേരം അടുക്കളയിൽ വിഭവങ്ങൾ തയ്യാറാക്കുന്ന തിരക്കിലായിരുന്നു ഇരുവരും. പച്ച നിറത്തിലുള്ള പഫ് സ്ലീവ് ബ്ലൗസും രക്തവർണ്ണത്തിലുള്ള ചുവന്ന സാരിയുമായിരുന്നു ശ്രീവല്ലിയുടെ വേഷം. അടുപ്പിലെ കനലിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ മുഖം കൂടുതൽ തിളങ്ങി.
മുടി പിന്നിൽ ഒതുക്കി കെട്ടി, ചെവിയിൽ വലിയ ജിമിക്കികളും കഴുത്തിൽ കറുത്ത ചരടിൽ കോർത്ത ചെറിയ മാലയും അണിഞ്ഞ അവളുടെ ആ രൂപം ഏതൊരു പുരുഷനെയും മോഹിപ്പിക്കുന്നതായിരുന്നു.
കൈകളിൽ അണിഞ്ഞ മഞ്ഞയും ചുവപ്പും കലർന്ന വളകൾ അവൾ ഓരോ തവണ കൈ ചലിപ്പിക്കുമ്പോഴും താളത്തിൽ കിലുങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പച്ചക്കറി അരിയുന്നതിനിടയിൽ കേശവൻ ഒളിക്കണ്ണിട്ട് അവളെ നോക്കി. സാരിയുടെ അറ്റങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ പുറത്തു കാണുന്ന അവളുടെ വെളുത്ത അരക്കെട്ടും, പാചകത്തിന്റെ ചൂടേറ്റ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ പൊടിഞ്ഞ വിയർപ്പുതുള്ളികളും അവന്റെ ഉള്ളിൽ വീണ്ടും കാമത്തിന്റെ തീ പടർത്തി. പുഷ്പയുടെ മുന്നിൽ പരുങ്ങി നിൽക്കാറുള്ള ആമി, ഇപ്പോൾ തന്റെ തൊട്ടടുത്ത് ഇത്രയും ലാളിത്യത്തോടെയും സൗന്ദര്യത്തോടെയും നിൽക്കുന്നത് കാണുമ്പോൾ അവന് വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ശ്രീവല്ലി പാത്രങ്ങൾ കഴുകാനായി കുനിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ ഉടയാടകൾ തന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ അടുക്കുന്നതായി കേശവന് തോന്നി.
അവളുടെ ചുവന്ന സാരിയുടെ തുമ്പ് തറയിൽ ഇഴയുന്നതും, ആ പച്ച ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശരീരം വരിയുന്നതും നോക്കി അവൻ ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുനിന്നു.
ഒരു ഏട്ടത്തി എന്ന നിലയിൽ അവൾ അവനെ സ്നേഹത്തോടെ നോക്കുമ്പോഴും, കേശവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ ശരീരത്തിലെ ഓരോ വശ്യതയെയും ആർത്തിയോടെ ഒപ്പിയെടുക്കുകയായിരുന്നു…
അടുക്കളയിലെ മസാല മണത്തിനിടയിൽ വളകളുടെ കിലുക്കം കൂട്ടി ശ്രീവല്ലി കറിക്കായി ഉള്ളി അരിയുകയായിരുന്നു. കേശവൻ അടുപ്പിനടുത്ത് ഇരുന്നു തീ കൂട്ടാൻ സഹായിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അവളുടെ ഓരോ ചലനങ്ങളിലുമായിരുന്നു.
ശ്രീവല്ലി: “എന്താ കേശവാ… നീ ഇങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്? ആ മീൻ കഷ്ണങ്ങൾ ഒക്കെ ഒന്ന് കഴുകി എടുക്കാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ ഞാൻ?”
കേശവൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി തന്റെ നോട്ടം മാറ്റി. “അത… അതല്ല ഏട്ടത്തീ, ഈ ചുവന്ന സാരിയും പച്ച ബ്ലൗസും ഒക്കെ ഇട്ടപ്പോൾ നിങ്ങളെ കാണാൻ ശരിക്കും ആ പഴുത്ത തക്കാളി പോലെ ഉണ്ടല്ലോ എന്ന് ആലോചിക്കുവായിരുന്നു.”
ശ്രീവല്ലി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു കഷ്ണം ഉള്ളി അവന്റെ നേരെ എറിഞ്ഞു. “പോടാ കുരങ്ങാ! എന്നെ കളിയാക്കുന്നോ? സാമി ഉള്ളപ്പോൾ നീ ഇതൊന്നും പറയാറില്ലല്ലോ.”