അവന്റെ ശ്വാസം അവളുടെ കഴുത്തിൽ തട്ടിയപ്പോൾ ശ്രീവല്ലിയിൽ ഒരു വിറയൽ പടർന്നു. അവൾ അറിയാതെ ഒരു ശീൽക്കാരത്തോടെ അവനെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
പുഷ്പ: “ആമി… ഈ കാടും മലയും എല്ലാം കീഴടക്കിയവനാ ഈ പുഷ്പരാജ്. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ ഒരൊറ്റ നോട്ടത്തിന് മുന്നിൽ ഞാൻ തോറ്റുപോകുവാടീ…”
അവൻ അവളുടെ അധരങ്ങളിലേക്ക് അമർന്നു. ആ ചുംബനത്തിൽ ലോകം തന്നെ മറന്നുപോയ നിമിഷം. ശ്രീവല്ലിയുടെ കൈകൾ പുഷ്പയുടെ നരച്ച മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ അലഞ്ഞു. അവളുടെ ഉള്ളിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന നേർത്ത മൂളലുകൾ ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു
.
ശ്രീവല്ലി: (കിതപ്പോടെ) “സാമീ… എന്നെ വിട്ടു പോകല്ലേ…”
പുഷ്പ: “ഒരിക്കലുമില്ല ആമി. ഈ പുഷ്പയുടെ ശ്വാസം നിൽക്കുന്നത് വരെ നീ എന്റെ കൂടെയുണ്ടാകും. നീയാണ് എന്റെ കരുത്ത്.”
അവർക്കിടയിൽ വാക്കുകൾക്ക് പ്രസക്തിയില്ലാതായി. ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആവേശകരമായ സംഗമത്തിൽ ആ മുറി സാക്ഷിയായി. പുഷ്പയുടെ കരുത്തും ശ്രീവല്ലിയുടെ സമർപ്പണവും ഒത്തുചേർന്നപ്പോൾ അതൊരു പ്രണയകാവ്യമായി മാറി.
വിയർപ്പുതുള്ളികൾ മുത്തുമണികൾ പോലെ അവരുടെ ചർമ്മത്തിൽ തിളങ്ങി. ഓരോ സ്പർശനത്തിലും പ്രണയത്തിന്റെ തീവ്രത ഇരുവരും അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു.
നേരം പുലരാൻ മിനിറ്റുകൾ മാത്രം ബാക്കിനിൽക്കെ, പരസ്പരം പുണർന്ന് അവർ കിടന്നു. പുഷ്പയുടെ കൈകൾക്കിടയിൽ സുരക്ഷിതയാണെന്ന ബോധ്യം ശ്രീവല്ലിക്ക് ഒരു പുതിയ ആത്മവിശ്വാസം നൽകി.
മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷം അത്യന്തം ചൂടുപിടിച്ചിരുന്നു.
പുഷ്പയുടെ പരുക്കൻ കൈകൾ ശ്രീവല്ലിയുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ പടർന്നപ്പോൾ അവളിൽ ഒരു വിറയൽ ആപാദചൂഡം പടർന്നു. പുഷ്പയുടെ കരുത്താർന്ന നെഞ്ചിലേക്ക് അവൾ കൂടുതൽ ഒട്ടിച്ചേർന്നു.
ശ്രീവല്ലി: (കിതപ്പോടെ, അവന്റെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു) “സാമീ… ഈ ശ്വാസം മുട്ടുന്നു… എങ്കിലും എന്നെ വിടല്ലേ…”
പുഷ്പ അവളിലെ പെണ്ണിനെ ഉണർത്തുന്ന രീതിയിൽ തന്റെ വിരലുകൾ ചലിപ്പിച്ചു. അവന്റെ ഓരോ സ്പർശനവും അവളിൽ പുതിയൊരു ഉന്മേഷം നിറച്ചു. പുഷ്പ അവളെ കിടക്കയിലേക്ക് മെല്ലെ ചേർത്തു കിടത്തി. നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ അവളുടെ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ വജ്രശോഭയോടെ തിളങ്ങി.
പുഷ്പ: “ആമീ… ഈ ലോകം മുഴുവൻ കീഴടക്കിയ പുഷ്പരാജ് നിന്റെ മുന്നിൽ ഇങ്ങനെ തളർന്നു പോകുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അറിയാമോ? നീ എന്റേത് മാത്രമായതുകൊണ്ട്…”
അവൻ അവളുടെ കഴുത്തിലും തോളിലും ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടി. ശ്രീവല്ലിയുടെ ശീൽക്കാരങ്ങൾ ആ മുറിയുടെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചു.
അവൾ തന്റെ കൈകൾ അവനെ മുറുക്കിപ്പിടിക്കാൻ ഉപയോഗിച്ചു, നഖങ്ങൾ അവന്റെ പുറത്ത് ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു. പ്രണയത്തിന്റെ ആവേശത്തിൽ അവർ ഇരുവരും ഒന്നായി മാറി.
ശരീരങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള ആ സംഗമം വെറുമൊരു ശാരീരിക ബന്ധമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് വരാനിരിക്കുന്ന വിരഹത്തിനുള്ള ഒരു മുൻകൂർ പകരമായിരുന്നു. പുഷ്പയുടെ ഓരോ ചലനത്തിലും അവളോടുള്ള അടങ്ങാത്ത ദാഹം പ്രകടമായിരുന്നു. ശ്രീവല്ലി തന്റെ സർവ്വസ്വവും അവനായി സമർപ്പിച്ചു.
ആ രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിൽ അവർ പ്രണയത്തിന്റെ അത്യുന്നതങ്ങളിൽ വിഹരിച്ചു.
ഒടുവിൽ, തളർന്നു പരസ്പരം പുണർന്നു കിടക്കുമ്പോൾ അവരുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം താളബദ്ധമായി.
ശ്രീവല്ലി: (ക്ഷീണത്തോടെ) “സാമീ… ഈ രാത്രി ഒരിക്കലും തീരരുതായിരുന്നു…”
പുഷ്പ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ തലോടി. പുറത്ത് പുലരിയുടെ ആദ്യ കിരണങ്ങൾ ജനാലയിലൂടെ അരിച്ചെത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
നേരം പുലർന്നു വരുന്നേയുള്ളൂ. തന്റെ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഭാവി നിശ്ചയിക്കുന്ന ആ 2000 കോടി രൂപ വീണ്ടെടുക്കാൻ പുഷ്പ തയ്യാറായിക്കഴിഞ്ഞു.