അവർക്കിടയിലെ ദൂരം പൂർണ്ണമായും ഇല്ലാതായി. ആ രാത്രിയിലെ മഴയും ഇടിമിന്നലും സാക്ഷിയാക്കി, പകയുടെയും പ്രണയത്തിന്റെയും ഒരു പുതിയ അധ്യായം അവിടെ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു.
മഴയുടെ തണുപ്പ് മുറിയിലേക്ക് അരിച്ചുകയറിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പുതപ്പിനുള്ളിലെ ആ ചൂടിൽ, ശ്രീവല്ലി കേശവനോട് ചേർന്ന് കിടക്കുമ്പോൾ അവൾ പോലുമറിയാതെ അവർക്കിടയിലെ ശാരീരികമായ അകലം ഇല്ലാതാവുകയായിരുന്നു. പതുക്കെ, കേശവന്റെ പരുക്കൻ കൈകൾ അവളുടെ സാരിക്കിടയിലൂടെ താഴ്ന്ന് പോയി അവളുടെ ചന്തിയിൽ അമർന്നു. ആ ചലനം അറിഞ്ഞതും ശ്രീവല്ലി ഒന്ന് ഞെട്ടി അവനെ നോക്കി.
ശ്രീവല്ലി: (കുസൃതിയോടെ കണ്ണിറുക്കി) “അല്ല കേശവാ… നീയിത് എന്ത് കാണിക്കുവാ?
ഇതാണോ നിന്റെ ആശ്വാസം കൊടുക്കൽ?”
അവളുടെ ചോദ്യം കേട്ട് കേശവൻ പെട്ടെന്ന് പരുങ്ങിപ്പോയി. അവൻ ആകെ വിയർത്തു.
കേശവൻ: “അയ്യോ… സോറി ഏട്ടത്തീ, അത്… അത് അറിയാതെ പറ്റിയതാ. ഞാൻ കൈ മാറ്റിക്കോളാം.”
അവൻ ചമ്മലോടെ കൈ പിൻവലിച്ചു. പക്ഷേ, അവന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ താഴ്ന്ന് ആ പച്ച ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ വിങ്ങിനിൽക്കുന്ന അവളുടെ മുലകളിൽ ചെന്നു തറച്ചു. ശ്വാസമെടുക്കുമ്പോൾ താളത്തിൽ ഉയർന്നു താഴുന്ന ആ മാറിടത്തിന്റെ വശ്യതയിൽ നിന്ന് കണ്ണെടുക്കാൻ അവന് കഴിഞ്ഞില്ല.
ശ്രീവല്ലി: “എന്താടാ കേശവാ… നോട്ടം അങ്ങോട്ടാണല്ലോ? അവിടെ എന്താ ഇത്ര പ്രത്യേകത?”
കേശവൻ ഒന്ന് ദീർഘശ്വാസം വിട്ടു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കാമവും ആരാധനയും ഒരുപോലെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
കേശവൻ: “സത്യം പറയാമല്ലോ ഏട്ടത്തീ… പുഷ്പ ശരിക്കും ഭാഗ്യം ചെയ്തവനാണ്. നാട്ടുകാർക്കൊക്കെ അയാൾ വലിയ ആളായിരിക്കാം , പക്ഷേ എനിക്ക് തോന്നുന്നത് ഇത്രയും വലിയൊരു സ്വത്തൊക്കെ ഇങ്ങനെ സ്വന്തമാക്കി അനുഭവിക്കാൻ ഭാഗ്യം കിട്ടിയ ആളാണ് അയാൾ എന്നാണ്. ഇത്രയും ഭംഗിയുള്ള ഒരു പെണ്ണിനെ കിട്ടാൻ പുണ്യങ്ങൾ ഒരുപാട് ചെയ്തിട്ടുണ്ടാവണം.”
അവന്റെ ആ തുറന്നുപറച്ചിൽ കേട്ട് ശ്രീവല്ലിക്ക് ലജ്ജയും അതോടൊപ്പം ഒരു ആത്മസംതൃപ്തിയും തോന്നി. അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവനെ നോക്കി ചിരിച്ചു. ആ മഴയത്ത്, കേശവന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും അവളുടെ ഉള്ളിലെ വികാരങ്ങളെ ആളിപ്പടർത്തുകയായിരുന്നു.
കേശവന്റെ ഉള്ളിലെ ആവേശത്തിന് അണപൊട്ടിയതുപോലെയായിരുന്നു. അവളുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടതും അവന്റെ കൈകൾ വീണ്ടും ചലിച്ചു തുടങ്ങി. പതുക്കെ അവൻ അവളുടെ അരക്കെട്ടിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി, ആ പച്ച ബ്ലൗസിന്റെ താഴെ വിരിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ഇടുപ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവന്റെ മുഖം അവളുടെ കഴുത്തിന്റെ മടക്കുകളിലേക്ക് താഴ്ന്നു, ആ വിയർപ്പിന്റെ ഗന്ധം ആവോളം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പതുക്കെ മുലകളുടെ ഇടയിലേക്ക് മുഖം അമർത്താൻ ശ്രമിച്ചു.
ശ്രീവല്ലിയുടെ ശ്വാസം വേഗത്തിലായി. അവളുടെ ശരീരം വില്ലുപോലെ വളഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവന്റെ കൈകൾ ബ്ലൗസിന്റെ കുടുക്കുകളിലേക്ക് നീങ്ങിയതും, അവൾ പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കൈത്തണ്ടയിൽ പിടിച്ചു തടഞ്ഞു.
ശ്രീവല്ലി: “വേണ്ട കേശവാ… ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”
അവൾ അല്പം ശ്വാസമെടുത്ത് അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു, പക്ഷേ അതിനേക്കാൾ വലിയൊരു നിശ്ചയദാർഢ്യവും ആ നിമിഷം വിരിഞ്ഞു.
ശ്രീവല്ലി: “നീയിപ്പോൾ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതിനേക്കാൾ എനിക്ക് വേണ്ടത് ആ ഷെഖാവത്തിന്റെ വീഴ്ചയാണ്. എന്നെ അപമാനിച്ച ആ തെണ്ടിക്ക് ഇനിയൊരിക്കലും തലയുയർത്തി നടക്കാൻ കഴിയാത്ത വിധം അവനെ നീ വീഴ്ത്തണം. ആ പകരം വീട്ടൽ കഴിഞ്ഞു വായോ…”
അവൾ അവന്റെ മുടിയിൽ തലോടിക്കൊണ്ട് അവന്റെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു.