കേശവൻ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നു മീൻ പാത്രം എടുത്തു.
“പുഷ്പ്പ ഉള്ളപ്പോൾ എനിക്ക് മിണ്ടാൻ പേടിയല്ലേ ഏട്ടത്തീ. അയാൾ ഇല്ലാത്തപ്പോഴല്ലേ എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ഇത്രയും എങ്കിലും അടുത്ത് സംസാരിക്കാൻ പറ്റുന്നത്. സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഈ പച്ച നിറം നിങ്ങൾക്ക് ഭയങ്കര ചേർച്ചയാ.”
അവൻ മീൻ കഴുകുന്നതിനിടയിൽ അവളുടെ കയ്യിലെ വളകളിൽ തന്റെ കൈകൾ അറിയാതെ തട്ടിച്ചു. ആ സ്പർശനത്തിൽ അവളിലൊരു ഞെട്ടലുണ്ടായെങ്കിലും അവൾ അത് കാര്യമാക്കിയില്ല. കേശവൻ ആവേശത്തോടെ അവളുടെ രൂപത്തെ പുകഴ്ത്തിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ശ്രീവല്ലി: “നീ മിടുക്കനാ കേശവാ… സാമി പോയപ്പോൾ മുതൽ നീ കാണിക്കുന്ന ഈ കെയറിങ് ഉണ്ടല്ലോ, അതുകൊണ്ട് മാത്രമാ ഞാൻ തളർന്നു പോകാത്തത്.”
അവൾ സ്നേഹത്തോടെ അവന്റെ തലയിൽ ഒന്ന് തടവി. കേശവൻ ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം അടക്കിപ്പിടിച്ചു. ആ വശ്യമായ കണ്ണുകൾ തന്നെ നോക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ വികാരം കടിഞ്ഞാണില്ലാതെ പായുകയായിരുന്നു.
ശ്രീവല്ലി പാചകം നിർത്തി അവനെ ഒന്ന് ആകെ നോക്കി. എന്നിട്ട് കൗതുകത്തോടെ ചോദിച്ചു:
“അല്ല കേശവാ… നിനക്കിപ്പോൾ പ്രായം കുറെയായില്ലേ? നിനക്ക് എന്നെങ്കിലും ഒരു കല്യാണം കഴിക്കണം എന്ന് തോന്നിയിട്ടില്ലേ? ഈ തല്ലും പിടിയും ഒക്കെ നിർത്തി നിന്നെ നോക്കാൻ ഒരു പെണ്ണിനെ നിനക്കും വേണ്ടേ?”
അടുക്കളയിലെ ആ ഏകാന്തതയിൽ അവരുടെ സംഭാഷണം കൂടുതൽ രസകരമായി മുന്നോട്ട് പോയി. ശ്രീവല്ലിയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് കേശവൻ ഒന്ന് ചമ്മിയ ചിരിയോടെ തല ചൊറിഞ്ഞു.
കേശവൻ: “കല്യാണമോ? അതൊക്കെ വലിയ കാര്യങ്ങളല്ലേ ഏട്ടത്തി… എന്നെപ്പോലൊരുത്തനെ പ്രേമിക്കാൻ ഇവിടെ വല്ല പെണ്ണുങ്ങളും വേണ്ടേ?”
ശ്രീവല്ലി പച്ചക്കറി അരിയുന്നത് നിർത്തി അവനെ ഒന്ന് ആകെ നോക്കി.
ശ്രീവല്ലി: “നിനക്കെന്താടാ കുറവ്? നീ നല്ല മിടുക്കനല്ലേ…”
കേശവൻ: “പിന്നേ… ഞാൻ ഇങ്ങനെ കരിവാളിച്ചു കറുത്തു നിൽക്കുകയല്ലേ ഏട്ടത്തി. പെണ്ണുങ്ങൾക്കൊക്കെ നല്ല വെളുത്ത ചോക്ലേറ്റ് പയ്യന്മാരെ അല്ലേ ഇഷ്ടം. ഈ രൂപത്തെ ആര് നോക്കാനാ!”
അവന്റെ ആ നിസ്സഹായത കണ്ടപ്പോൾ ശ്രീവല്ലിക്ക് ചിരി വന്നു. അവൾ സ്നേഹത്തോടെ അവന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്നു. ആ പച്ച ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ അവളുടെ സാമീപ്യം കേശവനിൽ വീണ്ടും ഇക്കിളികൾ പടർത്തി.
ശ്രീവല്ലി: “പോടാ… പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് നിറമൊന്നും ഒരു വിഷയമേ അല്ല. അവരുടെ കൂടെ നിൽക്കാൻ ധൈര്യമുള്ള ഒരാളെയാണ് അവർക്ക് വേണ്ടത്. നീ ഒന്നിനും വിഷമിക്കണ്ട, നിനക്കും നല്ലൊരു കുട്ടിയെ കിട്ടും. ഞാൻ നോക്കി തരാം.”
കേശവൻ മറുപടിയൊന്നും പറയാതെ ആ മീൻ പാത്രത്തിലേക്ക് തന്നെ നോക്കിയിരുന്നു.
ശ്രീവല്ലി: “അതൊക്കെ പോട്ടെ, എങ്ങനത്തെ പെണ്ണിനെ കെട്ടാനാണ് നിന്റെ പ്ലാൻ? നിന്റെ മനസ്സിൽ വല്ല രൂപവും ഉണ്ടോ?”
കേശവൻ: “അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല ഏട്ടത്തി… എന്നെപ്പോലൊരുത്തന് വല്ല പെണ്ണിനെയും കിട്ടിയാൽ അതൊരു വലിയ ലോട്ടറി അടിച്ച പോലെയാണ്. സങ്കൽപ്പിക്കാൻ പോലും പേടിയാ.”
ശ്രീവല്ലി: “എടാ… സങ്കൽപ്പിക്കുന്നത് തെറ്റൊന്നുമല്ലല്ലോ. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ഇഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാവില്ലേ? നിന്റെ മനസ്സിലെ ആ പെണ്ണ് എങ്ങനത്തെ പെണ്ണാവണം എന്നെങ്കിലും ഒന്ന് പറ.”
കേശവൻ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ ശ്രീവല്ലിയുടെ ആ ചുവന്ന സാരിയുടെ അറ്റത്തും അവളുടെ വശ്യമായ മുഖത്തും തങ്ങിനിന്നു. അവളുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്നുള്ള ആ സുഗന്ധം അവനെ വല്ലാതെ മത്തുപിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.