അവൻ കൂടെയുള്ള പോലീസുകാരെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി.
ഷെഖാവത്ത്: (ഡബിൾ മീനിംഗിൽ) “എടോ… കാട്ടിലെ മരം വെട്ടുന്നതിനേക്കാൾ സുഖമുള്ള പണി വേറെയുണ്ടെന്ന് ഇപ്പോഴാ മനസ്സിലായത്. ചില മരങ്ങൾ കാണാൻ നല്ല ചേലാണ്, പക്ഷേ തൊടാൻ കുറച്ച് പ്രയാസമായിരിക്കും. പക്ഷെ വെട്ടാൻ തുടങ്ങിയാൽ പിന്നെ നിർത്താൻ തോന്നില്ല!”
പോലീസുകാർ അശ്ലീലമായി ചിരിച്ചു. ശ്രീവല്ലിയുടെ മുഖം ദേഷ്യം കൊണ്ടും അപമാനം കൊണ്ടും ചുവന്നു തുടുത്തു. അവൾ എന്തെങ്കിലും പറയുന്നതിന് മുൻപ് കേശവൻ മുന്നോട്ട് വന്നു. അവന്റെ മുഖത്തെ വിക്ക് മാറി, ശബ്ദം ഗൗരവമുള്ളതായി.
കേശവൻ: “ഷെഖാവത്ത് സാറേ… വാക്കുകൾ സൂക്ഷിച്ചു വേണം. ഇത് പുഷ്പയുടെ പെണ്ണാണ്. അവൻ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ ഇങ്ങനെ വന്ന് കുറയ്ക്കുന്നത് നായകൾക്ക് ചേർന്ന പണിയാണ്.”
ഷെഖാവത്ത് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ ചൂരൽ കൊണ്ട് കേശവന്റെ നെഞ്ചിൽ അമർത്തി.
ഷെഖാവത്ത്: “പുഷ്പ വരും… പക്ഷേ അവൻ വരുമ്പോൾ ഈ സാമ്രാജ്യം ഉണ്ടാവില്ല, കൂടെ ഇവളും ഉണ്ടാവില്ല. അവനെ ഞാൻ വെറുതെ വിടില്ല. അവന്റെ ഓരോ അണുവിലും എന്റെ പകയുണ്ടാകും. നീ പോയി നിന്റെ ‘ഏട്ടത്തിക്ക്’ കൂട്ടിരിക്ക്… രാത്രിയിൽ ചിലപ്പോൾ സഹായം വേണ്ടിവരും.”
ഷെഖാവത്തിന്റെ ആ നോട്ടത്തിലെ വൃത്തികേട് സഹിക്കാനാവാതെ ശ്രീവല്ലി കേശവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
ശ്രീവല്ലി: “കേശവാ… വാ പോകാം. ഈ നായ്ക്കളുടെ മുന്നിൽ നിന്ന് സമയം കളയണ്ട.”
ശ്രീവല്ലിയും കേശവനും വേഗത്തിൽ അവിടുന്ന് നടന്നുനീങ്ങി. അവർ പോകുന്നതും നോക്കി ഷെഖാവത്ത് തന്റെ മീശ പിരിച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ വരാനിരിക്കുന്ന വലിയൊരു കെണിയുടെ സൂചനയുണ്ടായിരുന്നു.
വീട്ടിലേക്കുള്ള യാത്രയിൽ ഇരുവരും മിണ്ടിയില്ല. ഷെഖാവത്തിന്റെ നോട്ടം ശ്രീവല്ലിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം ഭയവും അസ്വസ്ഥതയും നിറച്ചിരുന്നു. താൻ സുരക്ഷിതയല്ല എന്ന തോന്നൽ ആദ്യമായി അവളിൽ ഉടലെടുത്തു.
പുഷ്പയുടെ അസാന്നിധ്യത്തിൽ മനസ്സൊന്നു ശാന്തമാകാൻ വേണ്ടിയാണ് ശ്രീവല്ലി കോവിലിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചത്. മുല്ലപ്പൂ ചൂടി, തനി നാടൻ വേഷത്തിൽ അവൾ പുറപ്പെട്ടു. കൂടെ കേശവനും പുഷ്പയുടെ വിശ്വസ്തരായ ഏതാനും ആൾക്കാരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
കോവിലിലേക്കുള്ള വിജനമായ വഴിയിൽ വെച്ച് പെട്ടെന്ന് രണ്ട് ലോറികൾ വന്ന് അവരുടെ ജീപ്പിന് കുറുകെ നിന്നു. അതിൽ നിന്ന് മംഗളം ശീനുവിന്റെ ആളുകൾ മാരകായുധങ്ങളുമായി ചാടിയിറങ്ങി. പുഷ്പയുടെ ആളുകൾ പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും എണ്ണത്തിൽ കൂടുതൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ശത്രുക്കൾ അവരെ വെട്ടി വീഴ്ത്തി.
: ആമിയെ ലക്ഷ്യം വെച്ച്
ഗുണ്ടകളുടെ ലക്ഷ്യം ശ്രീവല്ലിയായിരുന്നു. “പിടിക്കടാ ആ പെണ്ണിനെ! പുഷ്പയുടെ അഹങ്കാരം നമുക്ക് തീർക്കണം,” അവരുടെ തലവൻ അലറി. അവർ ശ്രീവല്ലിയുടെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞടുത്തു. അവൾ പേടിച്ച് പിന്നോട്ട് മാറിയപ്പോൾ കേശവൻ അവർക്ക് മുന്നിൽ വന്ന് തടഞ്ഞു.
മുൻപ് കണ്ട കോമാളിയല്ലായിരുന്നു അപ്പോൾ കേശവൻ. അവൻ തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ചെറിയ കത്തി പുറത്തെടുത്തു.
കേശവൻ: “പുഷ്പ എന്നെ ഏൽപ്പിച്ചത് ഏട്ടത്തിയെ നോക്കാനാണ്. എന്നെ കൊല്ലാതെ നിങ്ങൾ അവളെ തൊടില്ല!”
കേശവൻ ആവുന്നത്ര ആവേശത്തോടെ പൊരുതി. രണ്ടു മൂന്നു പേരെ അവൻ കുത്തി വീഴ്ത്തി. പക്ഷേ, ഒരു ഗുണ്ട വലിയൊരു വടി കൊണ്ട് കേശവന്റെ തലയ്ക്ക് അടിച്ചു. അവൻ മണ്ണിലേക്ക് വീണു. ചോര ഒലിക്കുമ്പോഴും അവൻ ശ്രീവല്ലിയുടെ സാരിയുടെ തുമ്പിൽ മുറുകെ പിടിച്ചിരുന്നു. അവർ അവനെ ക്രൂരമായി ചവിട്ടുകയും മർദ്ദിക്കുകയും ചെയ്തു. കേശവന്റെ മുഖം നീർത്തുവീർത്തു, ശരീരം മുഴുവൻ തല്ലു കൊണ്ട് ചതഞ്ഞു.