ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത നേരത്തായിരുന്നു നിഷയ്ക്ക് ഭർത്താവിനോടൊപ്പം ജർമനിയിലെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ ജോലിക്ക് കയറാനുള്ള അവസരം വന്നത്,
ഒരു മാസത്തിനിടയിൽ അതിനു തീരുമാനം ആകും എന്നതോടെ അനഖയുടെ താമസം ഒരു ചോദ്യമായി മാറി….
മൂന്ന് മാസം വയറുള്ള സന്ധ്യ തിരികെ വരാൻ ആലോചിച്ചപ്പോഴാണ് അനഘ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മാറുന്നു എന്ന തീരുമാനം എടുത്തത്.
————————————-
“എന്താ ഏട്ടത്തി എന്നോട് പറയാനുള്ളെ, എന്തോ തലയിൽ കയറ്റി കുറച്ചു നേരമായല്ലോ ചുറ്റുന്നു…”
രാഹുൽ പറഞ്ഞത് കേട്ടതും പാർവതി വേഗം വന്നു സോഫയിൽ അവനടുത്തു ഇരുന്നു.
“എടാ…നിഷ ജർമനിയിൽ പോവല്ലേ….അപ്പൊ അനു ഒറ്റയ്ക്കാവും, അവൾ ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മാറിക്കോളം എന്നാ പറഞ്ഞെ….പക്ഷെ എനിക്കെന്തോ പോലെ…ഞാൻ കുറച്ചു മുന്നേ സന്ധ്യയെ വിളിച്ചിരുന്നു…അവളും ഞാൻ പറഞ്ഞത് തന്നെയാ ആലോചിച്ചേന്നു….”
“വളയാതെ നേരെ പറ എന്റെ ഏട്ടത്തി….”
“നമ്മുക്ക് അനൂനെ ഇങ്ങോട്ടു കൂട്ടിയാലോ….ഇവിടെ എന്തായാലും ഇനിയും മുറിയുള്ളതല്ലേ….”
ഒന്ന് മടിച്ചാണ് പാർവതി പറഞ്ഞത്.
“ഏട്ടത്തിക്ക് എന്താണ് ശെരി എന്ന് തോന്നുന്നത് അത് ചെയ്തൂടെ…അതിൽ ഏട്ടത്തിക്ക് ഇപ്പോഴും എന്റെ അനുവാദം വേണോ…”
ഉമ്മാ….!!
രാഹുലിനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കവിളിൽ ഒരുമ്മ കൊടുത്ത പാർവതി ഫോണും എടുത്തുകൊണ്ട് ഓടി.
അപ്പുറത്തു നിന്ന് സന്ധ്യയെയും അനഖയെയും വിളിക്കുന്ന പാർവതിയെ കേട്ടുകൊണ്ട് രാഹുൽ ഹാളിൽ ഇരുന്നു.
ജർമനിക്ക് പോവും മുന്നേ നിഷ അവളുടെ വീട്ടിലേക്ക് പോയിരുന്നു അവളെ യാത്രയാക്കി വീടൊഴിഞ്ഞ അന്ന് തന്നെ അനഖയെ പാർവതി ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് കൂട്ടി.
തന്നാലാവും വിധം അനഘ പറഞ്ഞു നോക്കിയെങ്കിലും പാർവതിയുടെയും സന്ധ്യയുടെയും വാശിക്ക് മുന്നിൽ തോറ്റു കൊടുക്കാനെ അവസാനം അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞുള്ളു.
“അനു….ആഹ് മുറി എടുത്തോളൂട്ടോ….”
ഹാളിനു ചേർന്നുള്ള ഇടതുവശത്തെ മുറി കാട്ടിക്കൊണ്ട് പാർവതി പറഞ്ഞു.
“ഓക്കേ ഏട്ടത്തി….”
ആരെയൊക്കെയോ പരതി കൊണ്ടിരുന്ന തന്റെ കണ്ണുകളെ പിടിച്ചു കെട്ടി പാർവതിയോടൊപ്പം തന്റെ മുറിയിലേക്ക് അനഘ കടന്നു.
“ഈ മുറി പോരെ…നീ വരുമ്പോ നിക്കാറുള്ള മുറി തന്നെ കൊടുത്താൽ മതീന്ന് രാഹുൽ പറഞ്ഞു….”
“ഇതൊക്കെ ധാരാളം അല്ലെ ഏട്ടത്തി….”
പാർവതിയുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു കൊണ്ട് അനഘ കൊഞ്ചി.
“എന്നാൽ ഉടുപ്പ് മാറ്റിയിട്ട് വായോ…അടുക്കളയിൽ എന്റെ കൂടെ കൂടാല്ലോ….”
“അയ്യട വന്നപ്പോ തന്നെ അടുക്കളപണി ഏല്പിച്ചു തരുവാ….”
“പോടീ കാന്താരി എല്ലാം കാലാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട് ഒന്ന് കൂടെ നിന്ന് വർത്താനം പറയാനാ…”
കുറുമ്പ് കുത്തി പാർവതി ചിണുങ്ങി.
“ഓഹ് മുഖം ചുവക്കുമ്പോൾ ഏട്ടത്തിയെ കാണാനാ ഒടുക്കത്തെ ഭംഗി….
അല്ല ഏട്ടത്തിയുടെ അടുക്കളയിൽ സ്ഥിരം കൂടാറുള്ള ആളെന്ത്യെ… എപ്പോഴും പറയൂല്ലോ വാലേതൂങ്ങിയുടെ കാര്യം…..”
“അമ്പടി പെണ്ണെ….ദേ എന്റെ ചെക്കനെ കുറ്റം പറഞ്ഞാലുണ്ടല്ലോ….എന്റെ കയ്യീന്നു മേടിക്കും നീ…”
അനഖയുടെ കയ്യിൽ നുള്ളി പാർവതി കെറുവിച്ചു.
“ഏട്ടൻ ഇന്നവനെ ഓഫീസിൽ കൊണ്ട് പോയി….കുറെ നാളായില്ലേ, ഒന്ന് എല്ലാം നേരെ ആക്കാൻ പതിയെ തുടക്കം തൊട്ടു കൊടുക്കാൻ കൊണ്ടോയി….പാവം ഇപ്പോഴാ ഒന്ന് നേരെ ആവണത്….”
“അയ്യോ…തുടങ്ങി എന്റെ ഏട്ടത്തിയുടെ സെന്റി…ദേ ഒന്ന് ഡ്രെസ് മാറേണ്ട താമസം ഫുൾ ഇരുന്നു കേട്ടോളാം പോരെ…”
പാർവതിയുടെ കവിളിൽ ഉമ്മ വെച്ചിട്ട് അനഘ പറഞ്ഞതുകേട്ട പാർവ്വതി ചിരിയോടെ പുറത്തേക്ക് നീങ്ങി.
രാത്രി വൈകിയാണ് ദീപനും രാഹുലും എത്തിയത്.
“ഏട്ടാ….അവൻ ഇന്ന് തുടങ്ങിയതല്ലേ ഉള്ളൂ…അപ്പൊ തന്നെ ഇത്രേം നേരം ഒക്കെ ഇരുത്തണോ…”
കഴിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോഴും മുഖം കയറ്റി ഇരുന്ന പാർവതിയെ നോക്കി ദീപൻ ചോദിച്ചപ്പോൾ അത്രയും നേരത്തെ സങ്കടം പാർവതി പറഞ്ഞു.
“എന്റെ പാറു…ഇവനെ നീ ഇപ്പോഴും ഇങ്ങനെ വാലേകെട്ടി ഇടല്ലേ….”
“പിന്നെ ഞാൻ വാലേകെട്ടി ഇട്ടിട്ടൊന്നും ഇല്ല അവനു വേണ്ട ഫ്രീഡം ഒക്കെ ഉണ്ട് ഇല്ലെടാ….”
വന്നത് മുതൽ മൗന വൃതം എടുത്ത പോലെ ഇരുന്നിരുന്ന രാഹുൽ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടി പിന്നെ തലയാട്ടി.