മുഹബത്ത് – 2
[ Vashalan ]
[ Previous Part ] [ www.kambi.pw ]
ഹൻസിബയുടെ ആ നാണം നിറഞ്ഞ നിൽപ്പ് കണ്ട് ഹാളിലുണ്ടായിരുന്ന ബാക്കി മൂന്നുപേരും ഒരു നിമിഷം ശരിക്കും നിശബ്ദരായി. അവൾ അവിടെയൊരു കോണിൽ തറയിലേക്ക് കണ്ണ് നട്ട്, എന്ത് ചെയ്യണമെന്നറിയാതെ നിൽക്കുകയാണ്.
അവളുടെ ആകെ തളർന്നതും നാണത്താൽ ചുവന്നതുമായ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് ഉള്ളിൽ സങ്കടവും അതിലേറെ ജാള്യതയും തോന്നി.
രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനാണ് ആ അന്തരീക്ഷത്തിന്റെ ഗൗരവം പെട്ടെന്ന് മാറ്റിയെടുത്തത്. ചേട്ടൻ വലിയൊരു ചിരിയോടെ ഹൻസിബയോട് പറഞ്ഞു:
“ആഹാ… മോളേ, നീ വന്നോ? വാ… വന്നിരിക്ക്.മോളെ ഹൻസിബ… നീ എന്തിനാ
ഇപ്പോൾ ഇങ്ങനെ നാണിച്ചു മാറിനിൽക്കുന്നത്? ഇവിടെ നടന്നതൊന്നും നീ കാര്യമാക്കേണ്ട കേട്ടോ. ഇവന്മാർ ചുമ്മാ കിടന്ന് ഓരോന്ന് പുലമ്പുന്നതാ
ഇവന്മാര് എന്തൊക്കെയോ… പറയുന്നത് കേട്ട് നീ വിഷമിക്കേണ്ട കേട്ടോ. ആണുങ്ങൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ ഒത്തുകൂടുമ്പോൾ വെറുതെ തമാശ പറയുന്നതാ. നീ അതൊന്നും കാര്യമാക്കണ്ട, വന്ന് ഫുഡ് കഴിക്ക്.”കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് കുറെ നാളുകൾക്ക് ശേഷം പ്രവാസലോകത്ത് ഒന്നിക്കുന്ന ഏതൊരു ദമ്പതികൾക്കും ഉണ്ടാകുന്ന സന്തോഷവും ആവേശവും ഒക്കെത്തന്നെയാണ് നിങ്ങൾക്കും ഉള്ളത്.
അതിൽ യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ല. അല്ലാതെ ആരും മനപ്പൂർവ്വം ഒച്ചയുണ്ടാക്കുന്നതൊന്നും അല്ലല്ലോ.ഇവരുടെ ഈ വർത്തമാനം കേട്ട് അതിലൊന്നും ഒരു നാണക്കേടും വിചാരിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല കേട്ടോ മോളെ…”
രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടന്റെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ഹൻസിബ മെല്ലെ തലയുയർത്തി, വളരെ പതുക്കെ നടന്ന് എന്റെ അടുത്ത് വന്നിരുന്നു. പക്ഷേ അവൾക്ക് എന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി അവൾ ചെറുതായി ഇരുന്നു വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.അവൾ പ്ലേറ്റിലേക്ക് നോക്കി പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “ഏയ്… അതൊന്നും സാരമില്ല ചേട്ടാ…”
ശ്രീരാഗും ഫാസിലും തങ്ങൾ അതിരു കടന്നോ എന്നൊരു ചെറിയ ഭയത്തോടെ പരസ്പരം നോക്കി. ഫാസിൽ വേഗം വിഷയം മാറ്റാനെന്നോണം പറഞ്ഞു:
“അതേ ഇത്താ… ഞങ്ങൾ ചുമ്മാ ഷാജുവിനെ കളിയാക്കാൻ പറഞ്ഞതാ കേട്ടോ! ഇത്താ ഇത് സീരിയസ് ആക്കേണ്ട. ഞങ്ങൾക്ക് ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടും ഉണ്ടായിട്ടില്ല,” ഫാസിൽ സ്വരം മയപ്പെടുത്തി പറഞ്ഞു. പിന്നെ
ഇത്താ ഉണ്ടാക്കിയ ഫുഡിന്റെ ടേസ്റ്റിനെക്കുറിച്ച് പറയുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. ശരിക്കും കലക്കി കേട്ടോ!”
“അതെയതെ… ചേച്ചി ഉണ്ടാക്കുന്ന ഫുഡ് കഴിക്കുമ്പോഴാ ഞങ്ങൾക്ക് വീടിന്റെ ഒരു
ഓർമ്മ വരുന്നത്,” ശ്രീരാഗും ഒപ്പം ചേർന്നു.
അവരുടെ ആ സംസാരം കേട്ട് ഹൻസിബ ചെറുതായിട്ടൊന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “അതിനെന്താ… നിങ്ങൾ കഴിച്ചോളൂ,” എന്ന് വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ മറുപടി നൽകി അവൾ ഇഡ്ഡലി പ്ലേറ്റിലേക്ക് എടുത്തു വെച്ചു.
അതിവേഗം തന്നെ എല്ലാവരും ഭക്ഷണം കഴിച്ചു തീർത്തു. ഭക്ഷണം കഴിച്ചു കഴിയുന്നതുവരെ ഹൻസിബ അധികമൊന്നും സംസാരിച്ചില്ല. അവൾ നാണം കൊണ്ട് ആകെ ചുരുണ്ടു കൂടിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.
എങ്കിലും ഭക്ഷണം കഴിഞ്ഞ് അവന്മാർ ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാൻ നേരം, ഫാസിൽ സാധാരണ പോലെ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “എന്നാൽ ശരി ഇത്താ… ഞങ്ങൾ
ഇറങ്ങുവാണേ. വൈകുന്നേരം കാണാം.”
“ശരി…” അവൾ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഒരു ചിരി വരുത്തിക്കൊണ്ട് മറുപടി നൽകി.
ശ്രീരാഗും ഫാസിലും ഓഫീസിലേക്ക് പോകാൻ ബാഗുമെടുത്ത് ഇറങ്ങുമ്പോൾ എന്റെ തോളിൽ തട്ടി പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “അളിയാ… മൈൻഡ് ചെയ്യണ്ട കേട്ടോ, ഞങ്ങൾ ചുമ്മാ തമാശക്ക് പറഞ്ഞതാ. ചേച്ചിയെ സങ്കടപ്പെടുത്തിയെങ്കിൽ സോറി.”
“സാരമില്ലെടാ… നിങ്ങൾ പോയിട്ട് വാ,” ഞാൻ തലയാട്ടി.
അവരും രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ഇറങ്ങി വാതിലടച്ചതോടെ ഹാളിൽ വീണ്ടും വലിയൊരു നിശബ്ദത പടർന്നു.
ഞാൻ മെല്ലെ ഹൻസിബയുടെ അടുത്ത് ചെന്ന് ഇരുന്നു. അവൾ ഇപ്പൊഴും തലകുനിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഞാൻ അവളുടെ കൈകൾ എന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിലാക്കി പതുക്കെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.