എന്നാൽ പിറ്റേന്ന് രാവിലെ ഡൈനിംഗ് ടേബിളിൽ എത്തുമ്പോൾ കഥ വീണ്ടും പഴയ പടിയാകും! ഇന്നലെ രാത്രിയിലെ ആ കൊച്ചു കൊച്ചു അടക്കിച്ചിരികളും മൂളലുകളും മനസ്സിൽ
വച്ചുകൊണ്ട് ശ്രീരാഗും ഫാസിലും
വളരെ നാച്ചുറലായി ചെറിയ ചെറിയ ‘ഡബിൾ മീനിംഗ്’ തമാശകൾ എറിഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കും.
“ഇന്നലെ രാത്രി റൂമിൽ എസിയുടെ തണുപ്പ് കുറവായിരുന്നോ ഷാജൂ?”, “ചില ആളുകൾക്ക് രാവിലെ കാണുമ്പോൾ വലിയ ഉന്മേഷമാണല്ലോ!”അല്ലെങ്കില് രണ്ട് ആളുകള്ക്കും നല്ല ക്ഷീണം ആണല്ലോ എന്നോ അല്ലെങ്കില് റൂമിലെ മ്യൂസിക് കുറച്ച് കുറയ്ക്കാം എന്നിങ്ങനെ അവന്മാര് സൂത്രത്തിൽ എറിയുന്ന ഡയലോഗുകൾ കേട്ട് ഹൻസിബയുടെ മുഖം എന്നും
നാണം കൊണ്ട് ചുവക്കും. അവൾ എന്നും തലതാഴ്ത്തി ചിരിയിൽ എല്ലാം ഒതുക്കും.
തുടക്കത്തിൽ ഈ കളിയാക്കലുകൾ കേട്ട് അവൾക്ക് ചെറിയൊരു അപകർഷതാബോധവും നാണക്കേടും തോന്നിയെങ്കിലും, ദിവസങ്ങൾ മുന്നോട്ടു പോയതോടെ ഇതെല്ലാം ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിലെ സന്തോഷകരമായ ഒരു പതിവുരീതിയായി മാറി (Routine). ആ കളിയാക്കലുകളിലും
തമാശകളിലും അവളും അറിയാതെ സന്തോഷിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു വശത്ത് അവന്മാരുടെ വികൃതി നിറഞ്ഞ നാടൻ തമാശകളും, മറു വശത്ത് ഞാനും ഹൻസിബയും തമ്മിലുള്ള പ്രണയവും അതിനേക്കാൾ തീവ്രമായ രാത്രികളും…
അങ്ങനെ ആ കുവൈറ്റ് ജീവിതം സുന്ദരമായ ഒരു താളത്തിൽ മുന്നോട്ടു നീങ്ങി.
വ്യാഴാഴ്ച രാത്രിയോടെ ആഴ്ചയിലെ തിരക്കുകളൊക്കെ കഴിഞ്ഞ് എല്ലാവരും റിലാക്സ്ഡ് ആയിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് വെള്ളിയാഴ്ച അവധിയായതുകൊണ്ട് രാവിലെ നേരത്തെ എഴുന്നേൽക്കേണ്ട യാതൊരു ധൃതിയുമില്ല.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ അന്ന് രാത്രി ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലെ കാര്യങ്ങൾ പതിവിലും കൂടുതൽ സമയം നീണ്ടുനിന്നു.
എസിയുടെ തണുപ്പുള്ള ആ റൂമിൽ ഹൻസിബ
എന്നിലേക്ക് കൂടുതൽ ചേർന്നു. സാധാരണ ദിവസങ്ങളേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം കിട്ടിയതുകൊണ്ട് ഞങ്ങളും ആവോളം ആസ്വദിക്കുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഹൻസിബയ്ക്ക് വികാരങ്ങൾ കൂടുമ്പോൾ ശബ്ദം കൺട്രോൾ ചെയ്യാൻ തീരെ പറ്റാറില്ലായിരുന്നു.
എത്ര വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചാലും ആ ആനന്ദത്തിനിടയിൽ അവളിൽ നിന്നുള്ള മൂളലുകളും സീൽക്കാരങ്ങളും പതിവിലും കുറച്ചുകൂടി ഉച്ചത്തിൽ പുറത്തേക്ക് വരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അങ്ങനെ ഏറെനേരത്തെ ആ സുന്ദരമായ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വൈകിയാണ് ഞങ്ങൾ ഉറങ്ങിയത്.
വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ അവധിയായതുകൊണ്ട് എല്ലാവരും കുറച്ച് വൈകിയാണ് ഹാളിലേക്ക് എത്തിയത്. രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനും ശ്രീരാഗും ഫാസിലും ഹാളിലിരുന്ന് ചായ കുടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞാൻ ഇറങ്ങി വന്നതും അവന്മാരുടെ
മുഖത്ത് പതിവുപോലെ ആ ഡബിൾ മീനിംഗ് ചിരി തെളിഞ്ഞു.
“ആഹാ… ഷാജൂ, സാധാരണ ദിവസങ്ങളിൽ ഒന്നൊന്നര
മണിക്കൂറിൽ നിർത്തിയിരുന്നതാണല്ലോ. ഇന്നലെ വ്യാഴാഴ്ചയായിട്ട് അല്പം കൂടുതൽ സമയം നീണ്ടുപോയല്ലോടാ!” ഫാസിൽ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ട് കുസൃതിയോടെ പറഞ്ഞു.
“പതിവിലും കൂടുതൽ സമയം റൂമിലെ എസിയുടെ തണുപ്പ് ആസ്വദിച്ചതുകൊണ്ടാവും രാവിലെ ഇത്രയും വൈകിയത്!”
“അതെയതേ,” ശ്രീരാഗ് ചിരിയടക്കാനാവാതെ ഏറ്റുപിടിച്ചു. “സാധാരണ അൽപ്പം ഒച്ചയൊക്കെ പുറത്തേക്ക് വരാറുള്ളതാണെങ്കിലും ഇന്നലെ കുറച്ച് കൂടിപ്പോയോ എന്നൊരു സംശയം! ഞങ്ങളൊക്കെ ഉറങ്ങാൻ കിടന്ന കാര്യം ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നോ ആവോ!”
ഇതൊക്കെ ഞങ്ങളുടെ ഫ്ലാറ്റിലെ ഒരു പതിവ്
കളിയാക്കലായി മാറിയിരുന്നെങ്കിലും, ഇന്നലെ സാധാരണയേക്കാൾ കൂടുതൽ സമയം നീണ്ടുപോയതും ഒച്ച കൂടിയതും അവന്മാര് കൃത്യമായി പോയിന്റ് ചെയ്ത് പറഞ്ഞത് കേട്ടതും അടുക്കളയിൽ നിന്നുവന്ന ഹൻസിബയുടെ മുഖം ആകെ ചുവന്നു.
അവൾ നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി ചിരി ഒതുക്കി നിൽക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ഡാ അവന്മാരെ… വെള്ളിയാഴ്ച രാവിലെ തന്നെ തുടങ്ങി അല്ലേ നിന്റെയൊക്കെ കുസൃതി,” ഞാൻ ചിരിയോടെ അവന്മാരെ നോക്കി പറഞ്ഞു.
“അതിപ്പോ ഞങ്ങൾ എന്നും പറയുന്ന പോലെയൊരു സാധാരണ കാര്യമല്ലേ ഷാജൂ പറഞ്ഞുള്ളൂ,” ഫാസിൽ വിടാതെ തിരിച്ചു ചോദിച്ചു.