“ആഹാ… ഷാജു സാർ റെഡിയായല്ലോ! രാത്രി വൈകി കിടന്നതുകൊണ്ട് രാവിലത്തെ ഉറക്കം കുറച്ച് കൂടിയോ?” ഫാസിൽ കള്ളച്ചിരിയോടെ ചായക്കപ്പ് മേശപ്പുറത്ത് വെച്ച് ചോദിച്ചു.
“പോടാ ഫാസിലേ… വെറുതെ ആളുകളെ കളിയാക്കാതെ,” ഹൻസിബ ചായ പകർന്നു നൽകുന്നതിനിടയിൽ നാണത്തോടെ
പറഞ്ഞു.
ഹൻസിബ എല്ലാവർക്കും ഭക്ഷണം വിളമ്പുന്നതിനിടയിൽ, തലേദിവസം രാത്രി ഞാൻ റൂമിൽ വെച്ച് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. അവൾ പതുക്കെ അവന്മാരെ ഒന്നു ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അവൾക്ക് അവരോട് അവിശ്വാസമോ തെറ്റായ ചിന്തയോ ഒന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, എങ്കിലും വെറുതെ ഒന്നു നിരീക്ഷിച്ചു.
ശ്രീരാഗ് ചായക്കപ്പ് വാങ്ങുന്നതിനിടയിൽ ഹൻസിബയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു. അതൊരു സാധാരണ സുഹൃത്തിന്റെ നോട്ടമായിരുന്നു. അതിൽ തെറ്റായി ഒന്നും അവൾക്ക് തോന്നിയില്ല, എങ്കിലും ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് അവന്റെ കണ്ണ് അവളുടെ നേരെ നീളുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.
എന്നാൽ ഫാസിലിന്റെ കാര്യം അല്പം വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അവൻ സംസാരിക്കുമ്പോഴും ചിരിക്കുമ്പോഴും
അവന്റെ കണ്ണുകൾ ഹൻസിബയുടെ വസ്ത്രത്തിലും ശരീരവടിവുകളിലും ചില നിമിഷങ്ങൾ തങ്ങിനിൽക്കുന്നത് അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു. കാഷ്വൽ ആയി സംസാരിക്കുകയാണെങ്കിലും ആ നോട്ടത്തിൽ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേകതയുള്ളതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ഇത്തരം നോട്ടങ്ങൾ പെട്ടെന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ കഴിയുമല്ലോ. എങ്കിലും അവന്മാരുടെ സ്വഭാവം അറിയാവുന്നതുകൊണ്ട് അവൾ അത് കാര്യമായി എടുത്തില്ല, ഒരുപക്ഷേ തന്റെ തോന്നലാകാം എന്ന് വിചാരിച്ച് ആ ചിന്ത അവിടെ ഉപേക്ഷിച്ചു.
ഭക്ഷണമൊക്കെ കഴിച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും എല്ലാവർക്കും ഓഫീസിൽ പോകാനുള്ള സമയമായിരുന്നു.
“എന്നാൽ ശരി ഇത്താ… ഞങ്ങൾ ഇറങ്ങുവാണേ,” ശ്രീരാഗും ഫാസിലിനും രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടനുമൊക്കെ ബാഗുമെടുത്ത്
ഇറങ്ങി.
ഞാനും ഹൻസിബയോട് യാത്ര പറഞ്ഞ് അവരോടൊപ്പം ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങി. ഹൻസിബ ഞങ്ങൾക്ക് യാത്രയയപ്പ് നൽകി വാതിലടച്ചു.
ഓഫീസിലെ
ജോലികളും തിരക്കുകളും കഴിഞ്ഞ് വൈകുന്നേരം തിരികെ ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തുമ്പോൾ സമയം ആറു മണി കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
വാതിൽ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറിയപ്പോൾത്തന്നെ നല്ല ചൂടുള്ള ചായയുടെയും നാടൻ പലഹാരത്തിന്റെയും മണം ഹാളിലേക്ക് പടർന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങൾ വരുന്നത് കണ്ട് ഹൻസിബ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിവന്നു.
പകൽ മുഴുവൻ ഫ്ലാറ്റിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിരുന്നതിന്റെ ചെറിയൊരു വിരസത അവളുടെ കണ്ണുകളിലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഞങ്ങൾ എത്തിയതോടെ അവളുടെ മുഖം തെളിഞ്ഞു.
“ആഹാ… ഇത്ത ഇന്ന് നേരത്തെ തന്നെ സൽക്കാരത്തിനുള്ള കാര്യങ്ങളൊക്കെ റെഡിയാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ടല്ലോ!” ബാഗ് സോഫയിലേക്ക് വെച്ചുകൊണ്ട് ഫാസിൽ ആവേശത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“പിന്നല്ലാതെ… നിങ്ങൾ തളർന്നു വരുമ്പോൾ കുടിക്കാൻ നല്ല ചൂടുചായയും കടികളും വേണമല്ലോ,” അവൾ പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
എല്ലാവരും ഡ്രസ്സ് മാറി ഫ്രഷ് ആയി ഹാളിലേക്ക് എത്തിയപ്പോഴേക്കും ഹൻസിബ ചായയും വൈകുന്നേരത്തെ പലഹാരവും മേശപ്പുറത്ത് എടുത്തുവെച്ചിരുന്നു.
ചായ കുടിക്കുന്നതിനിടയിൽ ഫാസിലിന്റെ കണ്ണ് ഇടയ്ക്കിടെ ഹൻസിബയിലേക്ക് നീളുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പണ്ട് ഞങ്ങൾ കൂട്ടുകാരെല്ലാം കൂടുമ്പോൾ പെണ്ണുങ്ങളെക്കുറിച്ചും അവരുടെ ശരീരത്തെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ സംസാരിക്കാറുള്ള കൂട്ടത്തിലാണെന്നും,
അതിന് രാമേന്ദ്രൻ ചേട്ടൻ കട്ട സപ്പോർട്ടായി കൂടെ നിൽക്കാറുണ്ടെന്നും ഞാന് ഹൻസിബയോട് നേരത്തെ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത് അവളുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് വന്നു. അവൾ വന്നതിൽ പിന്നെ അവന്മാരാരും അത്തരം സംസാരങ്ങളൊന്നും മുന്നിൽ വെച്ച് പറയാറില്ലെങ്കിലും, ഫാസിലിന്റെ ആ നോട്ടവും അവളുടെ മനസ്സിൽ ഞാൻ തലേന്ന് രാത്രി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങളും
അവളെ അത് വീണ്ടും ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. ഹൻസിബയുടെ ചായ കുടിക്കൽ കഴിഞ്ഞ് അവള് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി.
ഞാൻ പുറകിലൂടെ ചെന്ന് അവളുടെ ഇടുപ്പിലൂടെ കൈയിട്ട് വയറ്റിലേക്ക് അമർത്തിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ നൈറ്റിയുടെ നേർത്ത തുണിയിലൂടെ ആ ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് എനിക്ക് തൊട്ടറിയാമായിരുന്നു.