പക്ഷേ, തരുണിന്റെ ശബ്ദം അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അവൻ വിളിക്കുന്ന ആ വിളിയിൽ, അവൾ ഒരിക്കലും അനുഭവിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരുതരം വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
തരുണിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിലുണ്ടായ മാറ്റം ധ്വനിയെ ശരിക്കും ശ്വാസം മുട്ടിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. താരയുടെ വീട്ടിലേക്കുള്ള ഓരോ യാത്രയും അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു വലിയ ഭാരമായി തോന്നി. ‘അസുഖമാണ്’, ‘ഓഫീസിൽ തിരക്കാണ്’ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് അവൾ പരമാവധി ഒഴിഞ്ഞുമാറാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, തന്റെ പ്രിയ കൂട്ടുകാരിയെ കാണാതിരിക്കാൻ അവൾക്ക് അധികനാൾ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
താരയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ഒരു ദിവസം ധ്വനി വീണ്ടും അവിടെയെത്തി. ധ്വനി അന്ന് അതീവ സുന്ദരിയായിരുന്നു. അവൾ ഉമ്മറത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ തരുൺ അങ്ങോട്ട് വന്നു. താര അടുക്കളയിൽ ചായ ഇടുകയായിരുന്നു.
ധ്വനി ഞെട്ടിപ്പോയത് തരുണിന്റെ പുതിയ രീതികൾ കണ്ടാണ്. താര അടുത്തില്ലാത്തപ്പോൾ മാത്രം കാണിച്ചിരുന്ന ആ പ്രണയാതുരമായ അധികാരം ഇപ്പോൾ അവൻ താരയുടെ സാന്നിധ്യത്തിലും പ്രകടിപ്പിക്കാൻ തുടങ്ങി.
”എന്താടി ധ്വനി… കുറെ ദിവസമായല്ലോ കണ്ടിട്ട്? എന്നെ അങ്ങ് മറന്നു അല്ലേ?” താരയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് തരുൺ വളരെ സ്വാഭാവികമായി ചോദിച്ചു.
’ചേച്ചി’ എന്ന വിളി മാറ്റി ‘എടി’ എന്ന് അവൻ വിളിക്കുന്നത് കേട്ട് ധ്വനിയുടെ ഉള്ളൊന്ന് കാളി. അവൾ താരയെ ഭയത്തോടെ നോക്കി. പക്ഷേ താര ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.
താര ചായയുമായി വന്ന് പറഞ്ഞു, “കണ്ടോ ധ്വനി, ഇവന് ഇപ്പോൾ നിന്റെ കാര്യത്തിൽ വലിയ ശ്രദ്ധയാ. നീ വരാതിരുന്നപ്പോൾ ഇവൻ എന്നോട് എത്ര തവണ ചോദിച്ചെന്നോ. നീ എന്റെ അനിയനായിട്ടല്ലേ ഇവനെ കാണുന്നത്, അതുകൊണ്ട് ഇവനും നിന്നോട് ആ സ്വാതന്ത്ര്യം ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു.”
താരയുടെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ വാക്കുകൾ ധ്വനിയെ കൂടുതൽ ധർമസങ്കടത്തിലാക്കി. തരുൺ ഇത് കേട്ട് ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ ധ്വനിയെ നോക്കി കണ്ണ് ചിമ്മി. എന്നിട്ട് താരയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് തന്നെ ധ്വനിയുടെ കയ്യിലിരുന്ന ഫോൺ തട്ടിപ്പറിച്ചു വാങ്ങി.
”ഇത് എപ്പോഴും ഈ ഫോണിൽ തന്നെയാ… ഒന്ന് ഇങ്ങോട്ട് നോക്ക്,” അവൻ അവളുടെ കയ്യിൽ പതുക്കെ നുള്ളിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ധ്വനി വേദന കൊണ്ടല്ല, മറിച്ച് ആ സ്പർശനം താര കാണുമോ എന്ന ഭയം കൊണ്ട് വിയർത്തു പോയി. “തരുൺ… വിട്… എനിക്ക് ഫോൺ വേണം,” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
താര ഇതൊക്കെ കണ്ട് ചിരിച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു, “അവൻ കുട്ടിയല്ലേ ധ്വനി, അവൻ നിന്നെ സ്വന്തം സഹോദരിയെപ്പോലെ സ്നേഹിക്കുന്നത് കൊണ്ടല്ലേ ഇങ്ങനെ കളിക്കുന്നത്. നീ അവനെ വഴക്ക് പറയണ്ട.”
താരയുടെ ആ വിശ്വാസം ധ്വനിയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു മുള്ള് പോലെ തറച്ചു. തന്റെ അനിയൻ ധ്വനിയെ ആങ്ങളയുടെ സ്ഥാനത്തല്ല, മറിച്ച് ഒരു കാമുകിയുടെ കണ്ണുകളോടെയാണ് നോക്കുന്നതെന്ന് ആ പാവം അറിയുന്നില്ലല്ലോ എന്ന് ധ്വനി ഓർത്തു.
താര അകത്തേക്ക് പോയ ഉടനെ തരുൺ ധ്വനിയുടെ അടുത്തേക്ക് ഒന്നുകൂടി നീങ്ങിയിരുന്നു. അവളുടെ കാതിനടുത്ത് വന്ന് അവൻ മെല്ലെ മന്ത്രിച്ചു, “എന്റെ ചേച്ചിക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല ധ്വനി… പക്ഷേ നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ എന്റെ ഉള്ളിൽ എന്താണെന്ന്. നീ ഈ സാരിയിൽ എന്നെ ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്.”
കാലം അതിന്റെ പ്രയാണത്തിൽ മാസങ്ങൾ പിന്നിലാക്കിയെങ്കിലും, തരുണിന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയം ഒരു കാട്ടുതീ പോലെ പടരുകയായിരുന്നു. അത് വെറുമൊരു ഇഷ്ടത്തിനപ്പുറം ഒരു തരം വാശിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു.
തരുണിന്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ധ്വനി ഇപ്പോൾ ശരിക്കും ഭയപ്പെടുന്നുണ്ട്. “നീ ഫോൺ എടുത്തില്ലെങ്കിൽ ഞാൻ ചത്തുകളയും” എന്ന അവന്റെ ഭീഷണി ഒരു തമാശയല്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാം. സ്നേഹത്തേക്കാൾ ഉപരി ഒരുതരം സമ്മർദ്ദമാണ് (emotional blackmailing) ഇപ്പോൾ ആ ബന്ധത്തിൽ നിഴലിക്കുന്നത്.
തരുൺ സമ്മാനിച്ച ആ മനോഹരമായ സാരിയുടുത്ത് ധ്വനി എല്ലാവർക്കുമൊപ്പം അമ്പലത്തിൽ പോയി. തന്റെ പിറന്നാൾ ദിനത്തിൽ തരുൺ അത്രയും സ്നേഹത്തോടെ നൽകിയ സമ്മാനം അണിഞ്ഞുനിൽക്കുമ്പോൾ അവൾക്ക് പ്രത്യേക സന്തോഷം തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകണം. അമ്പലത്തിലെ പ്രാർത്ഥനകൾക്കും ചടങ്ങുകൾക്കും ശേഷം എല്ലാവരും തിരികെ താരയുടെ വീട്ടിലെത്തി.