”പിന്നെന്താ! തരുൺ വരുന്ന ദിവസം പറഞ്ഞാൽ മതി, നിനക്ക് ഇഷ്ടമുള്ളത് ഞാൻ തന്നെ ഉണ്ടാക്കി തരാം,” ധ്വനി ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ പറഞ്ഞു.
താര ഇവരുടെ സംസാരം കേട്ട് ചിരിച്ചു. “ടാ, നീ പോയി കുളിച്ചു വാ. ധ്വനിയും ഞാനും കൂടി കുറച്ച് പലഹാരങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. നീ വന്നത് നന്നായി, ഞങ്ങൾക്ക് ബോറടിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു.”
തരുൺ അകത്തേക്ക് പോകുന്നതിന് മുൻപ് ഒരിക്കൽ കൂടി ധ്വനിയെ നോക്കി. “ധ്വനി ചേച്ചി… ചേച്ചി ശരിക്കും ഫോട്ടോയിൽ കണ്ടതിനേക്കാൾ സുന്ദരിയാണല്ലോ! ചേച്ചി വന്നതിൽ ഈ വീടിന് ഒരു ലുക്ക് വന്നിട്ടുണ്ട്.”
ഒരു അനിയന്റെ കുസൃതിയോടെയുള്ള ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ധ്വനി ഒന്ന് നാണിച്ചു. കുറെ കാലത്തിന് ശേഷം തന്റെ സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച് ഒരാൾ പറയുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് പരിഭ്രമം തോന്നിയില്ല, മറിച്ച് ഒരുതരം സന്തോഷമാണ് തോന്നിയത്. തരുണിന്റെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ സംസാരം അവളിലെ ആത്മവിശ്വാസം ഒന്നുകൂടി വർദ്ധിപ്പിച്ചു.
അന്ന് വൈകുന്നേരം, ചായ കുടിക്കുമ്പോൾ അവർ മൂവരും ഒന്നിച്ചിരുന്നു. തരുൺ തന്റെ കോളേജ് വിശേഷങ്ങൾ ഓരോന്നായി പങ്കുവെച്ചു. അവന്റെ തമാശകൾ കേട്ട് ധ്വനി മനസ്സുതുറന്ന് ചിരിച്ചു. കുറെ കാലത്തിന് ശേഷമാണ് അവൾ ഇത്രത്തോളം ആനന്ദം കണ്ടെത്തുന്നത്.
ധ്വനിയുടെ ആ ചിരിയും പ്രസരിപ്പും കണ്ടപ്പോൾ താരയ്ക്കും സമാധാനമായി. തന്റെ കുടുംബം ധ്വനിയെ എത്രത്തോളം സ്വാധീനിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
ഇനി തരുണും ധ്വനിയും തമ്മിലുള്ള സൗഹൃദം കുറച്ചുകൂടി ആഴത്തിലാകുന്ന ഒരു സന്ദർഭം നമുക്ക് നോക്കാം:
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, ധ്വനി പൂമുഖത്ത് ഒരു പുസ്തകവുമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. അപ്പോഴാണ് തരുൺ അങ്ങോട്ട് വന്നത്.
”ചേച്ചി ഇത്ര ഗൗരവമുള്ള പുസ്തകങ്ങളൊക്കെ വായിക്കുമോ?” അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
”വായിക്കും… വായന എനിക്ക് പണ്ടേ ഇഷ്ടമാ,” ധ്വനി പുസ്തകം മടക്കി വെച്ചു. “തരുണിന് വായനയൊന്നുമില്ലേ?”
”എനിക്ക് ഈ വായനയൊന്നും അത്ര പറ്റിയ പണിയല്ല ചേച്ചി. എനിക്ക് വണ്ടി ഓടിക്കാനും കറങ്ങി നടക്കാനുമാണ് ഇഷ്ടം. ചേച്ചിക്ക് ഈ ഗ്രാമം മൊത്തത്തിൽ ഒന്ന് കാണണോ? എന്റെ ബൈക്കിന്റെ പിന്നിൽ ഇരുന്നാൽ മതി, ഞാൻ കൊണ്ടുപോകാം.”
ധ്വനി ഒന്ന് മടിച്ചു. “താരയോട് ചോദിക്കണ്ടേ?”
”ചേച്ചി എന്തിനാ പേടിക്കുന്നത്? ചേച്ചിയല്ലേ ഈ വീടിന്റെ ഐശ്വര്യം എന്ന് അമ്മ പറഞ്ഞത്. നമുക്ക് ആ പുഴയോരം വരെ ഒന്ന് പോയി വരാം. ചേച്ചി റെഡിയാണോ?” തരുണിന്റെ ആ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും ആത്മവിശ്വാസവും ധ്വനിക്ക് നിരസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
”ശരി, നമുക്ക് പോകാം.” ധ്വനി എഴുന്നേറ്റു.
തരുണിന്റെ ബൈക്കിന് പിന്നിൽ ഇരുന്ന്, ഗ്രാമത്തിലെ ആ തണുത്ത കാറ്റേറ്റ് പോകുമ്പോൾ ധ്വനി തന്റെ കൗമാരത്തിലെ മറ്റൊരു വശം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു. ഒരു അനിയനെപ്പോലെയോ അല്ലെങ്കിൽ ഒരു നല്ല സുഹൃത്തിനെപ്പോലെയോ തരുൺ അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കുന്നു.
തന്റെ രൂപത്തെക്കുറിച്ചോ വസ്ത്രത്തെക്കുറിച്ചോ ഉള്ള ആകുലതകളില്ലാതെ, പ്രകൃതിയുടെ ഭംഗി ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ആ യാത്ര തുടർന്നു.
പുഴയോരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ തരുൺ ചോദിച്ചു, “ചേച്ചി… ചേച്ചി എപ്പോഴും എന്തെങ്കിലും ആലോചിച്ചിരിക്കുന്നത് കാണാം. ഇത്രയും സുന്ദരിയായ ഒരാൾ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ ഗൗരവക്കാരിയാകുന്നത്? ചേച്ചിക്ക് നല്ലോണം ചിരിച്ചുകൂടെ?”
തരുണിന്റെ ആ ചോദ്യം ധ്വനിയുടെ ഉള്ളിൽ എവിടെയോ സ്പർശിച്ചു. അവൾ അവനെ നോക്കി ഒന്ന് പുഞ്ചിരിച്ചു. “ഇനി ഞാൻ നന്നായി ചിരിക്കാം തരുൺ… നീ അത് ചോദിച്ചത് തന്നെ എനിക്ക് വലിയൊരു കാര്യമായി.”
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് മടങ്ങിയെങ്കിലും തരുണിന്റെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ വീട്ടുമുറ്റത്തെ മരച്ചുവട്ടിലായിരുന്നു. ധ്വനി അയക്കുന്ന ഓരോ മെസ്സേജും അവൻ ആവർത്തിച്ചു വായിക്കും. അവൾ “ടാ തരുൺ…” എന്ന് സ്നേഹത്തോടെ വിളിക്കുമ്പോൾ ആദ്യമൊക്കെ ഒരു ആങ്ങളയുടെ സന്തോഷമാണ് തോന്നിയതെങ്കിൽ, ഇപ്പോൾ ആ വിളികേൾക്കുമ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ചെറിയ മിടിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു തുടങ്ങി.