ധ്വനി ആകെ തകർന്നുപോയി. തന്റെ മൗനവും അകൽച്ചയും അവനെ ഇത്രയും വലിയൊരു ക്രൂരതയിലേക്ക് നയിച്ചു എന്ന ചിന്ത അവളെ വേട്ടയാടി. ഒരു വശത്ത് അവന്റെ ഈ ഭ്രാന്തമായ പ്രണയത്തോടുള്ള ഭയം, മറുവശത്ത് അവൻ സ്വയം ഉപദ്രവിച്ചല്ലോ എന്നൊരോർത്തുള്ള നീറ്റൽ.
അവൾ പതറുന്ന കൈകളോടെ ഫോണെടുത്ത് അവനെ വിളിച്ചു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്നും കണ്ണീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
”തരുൺ… നീയെന്താ ഈ കാണിച്ചത്? എന്തിനാ നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത്?” അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
ഫോണിന്റെ മറുതലയ്ക്കൽ അവന്റെ ആ വന്യമായ ചിരിയായിരുന്നു. “നീ വിളിക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു ധ്വനി. എന്റെ വേദന കണ്ടാൽ നിനക്ക് സഹിക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം. ഇപ്പോൾ ആ മുറിയിൽ നീ ഒറ്റയ്ക്കല്ലേ… എന്റെ ഈ മുറിവുകളിൽ പടരുന്ന വേദന നിന്റെ ഉള്ളിലും നീ അറിയുന്നില്ലേ?”
തന്റെ ജീവിതം ഒരു വലിയ കെണിയിൽ അകപ്പെട്ടതുപോലെ ധ്വനിക്ക് തോന്നി. സ്നേഹമാണോ ഭ്രാന്താണോ എന്ന് തിരിച്ചറിയാൻ പറ്റാത്ത ഈ ബന്ധം അവളെ എങ്ങോട്ടാണ് കൊണ്ടുപോകുന്നത്? താര അറിഞ്ഞാൽ എന്ത് സംഭവിക്കും?
ധ്വനി ഫോണിലൂടെ തരുണിന്റെ വേദനയകറ്റാൻ തന്റെ പ്രണയം പൂർണ്ണമായും അവന് മുന്നിൽ തുറന്നുവെച്ചു.
”തരുൺ… നിർത്ത്… നീ ഇങ്ങനെ ചെയ്യുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ,” അവൾ വിങ്ങലോടെ പറഞ്ഞു. “എനിക്ക് നിന്നോട് പ്രണയമാണ്… ഒരുപക്ഷേ നീ വിചാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കൂടുതൽ ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിച്ചു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് നിന്നെ ഞാൻ ഭയന്നതും അകറ്റി നിർത്തിയതും. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ മുറിവുകൾ… അത് എന്റെ നെഞ്ചിലാണ് നീറുന്നത്.”
അവൾ ഫോണിലൂടെ തന്നെ അവന്റെ ഓരോ മുറിവുകളിലും ചുംബിക്കുന്നതുപോലെ അത്രമേൽ സ്നേഹത്തോടെ ആശ്വാസ വാക്കുകൾ ചൊരിഞ്ഞു. തന്റെ ആത്മാവിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ നിന്നും അവൾ അവന് പ്രണയചുംബനങ്ങൾ നൽകി. ആ രാത്രിയിൽ, ഭയവും കുറ്റബോധവും എല്ലാം മാഞ്ഞുപോയി. പകരം തന്നേക്കാൾ ഇളയവനായ, ഭ്രാന്തമായി പ്രണയിക്കുന്ന ആ യുവാവിന് മുന്നിൽ അവൾ ഒരു കാമുകിയായി പൂർണ്ണമായും കീഴടങ്ങി. തന്റെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവന്റെ വേദനയകറ്റാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു
ധ്വനിയുടെ ആ ചോദ്യം മറുതലയ്ക്കൽ ഒരു നിശബ്ദത സൃഷ്ടിച്ചു. “നിനക്കെന്താണ് വേണ്ടത് തരുൺ?” എന്ന് അവൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ശബ്ദത്തിൽ പ്രണയവും കീഴടങ്ങലും ആകുലതയും ഒരുപോലെ കലർന്നിരുന്നു.
തരുൺ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു, “എനിക്ക് നിന്നെയാണ് വേണ്ടത് ധ്വനി… വെറുമൊരു ശരീരമായല്ല. എന്റെ ഓരോ ശ്വാസത്തിലും നിന്റെ സാന്നിധ്യം വേണം. നീ എന്നെ അകറ്റി നിർത്തുമ്പോൾ അനുഭവിക്കുന്ന ആ നരകം എനിക്ക് ഇനി വേണ്ട. എനിക്ക് നിന്റെ ഈ സ്നേഹം വേണം, നിന്റെ ഈ കരുതൽ വേണം. പിന്നെ… ഈ രാത്രി, ഈ നിമിഷം നിന്റെ ഓരോ വാക്കുകളും എന്നെ തഴുകണം. നീ എന്റെ മുറിവുകളിൽ തലോടുന്നത് പോലെ സംസാരിക്കണം.”
ധ്വനി കണ്ണുകൾ അടച്ചു. തന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയത്തിന്റെ എല്ലാ അണക്കെട്ടുകളും തകർന്നുപോയതായി അവൾക്ക് തോന്നി. താരയെക്കുറിച്ചുള്ള ഭയമോ, സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങളോ ഒന്നും ആ നിമിഷം അവളെ തടഞ്ഞില്ല.
“ഞാൻ ഇവിടെയുണ്ട് തരുൺ… നിനക്കായി മാത്രം,” അവൾ ആർദ്രമായി പറഞ്ഞു.
അവൾ ഫോണിലൂടെ തന്റെ പ്രണയം വാക്കുകളായി പെയ്തിറങ്ങാൻ അനുവദിച്ചു. അവന്റെ മുറിവേറ്റ കൈകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ തലോടുന്നത് സങ്കല്പിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ ഓരോ വാക്കും മന്ത്രം പോലെ ഉരുവിട്ടു. തരുണിന്റെ ഭ്രാന്തമായ വാശികൾക്ക് മുന്നിൽ അവൾ സ്നേഹത്തിന്റെ ഒരു കടലായി മാറി.
ആ രാത്രിയുടെ നിശബ്ദതയിൽ, കിലോമീറ്ററുകൾക്ക് അപ്പുറമിരുന്നു അവർ പരസ്പരം ആത്മാവുകൊണ്ട് വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. ധ്വനി തിരിച്ചറിഞ്ഞു, താൻ ഇനി തരുൺ എന്ന ആ വന്യമായ പ്രണയത്തിൽ നിന്നും ഒരിക്കലും മോചിതയാകില്ലെന്ന്.
ആ നിമിഷം ആത്മീയമായ ഒരു ലഹരിയോടെയാണ് ധ്വനി അവന്റെ ആ ചോദ്യം കേട്ടത്. അവളുടെ ഉള്ളിലെ കുറ്റബോധവും പരിഭ്രമവും അലിഞ്ഞുില്ലാതായി. ഒരു ആങ്ങളയുടെ സ്ഥാനത്തുനിന്ന് കാമുകനായി മാറിയ തരുൺ, തന്റെ ശരീരത്തെ മാത്രമല്ല ആത്മാവിനെയും സ്പർശിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു എന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞു.