“എല്ലാം പഴയതുപോലെയായി. തരുണിന്റെ ആവേശം അടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. താരയോടുള്ള എന്റെ നീതികേട് അവസാനിച്ചു.”
പക്ഷേ, ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ ആ പഴയ തരിപ്പും അവന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാവുന്ന ആവേശവും അവൾ പൂർണ്ണമായും മറന്നിരുന്നില്ല. എങ്കിലും അത് പുറത്ത് കാണിക്കാതെ അവൾ ഒരു ഉത്തമ സുഹൃത്തായി താരയ്ക്കൊപ്പം ജീവിച്ചു. പ്രായവ്യത്യാസവും കുടുംബബന്ധങ്ങളും ഓർത്തപ്പോൾ താൻ എടുത്ത തീരുമാനം ശരിയായിരുന്നു എന്ന് അവൾ ഉറച്ചു വിശ്വസിച്ചു.
അങ്ങനെ ജീവിതം തികച്ചും ശാന്തമായി മുന്നോട്ട് പോവുകയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഈ ശാന്തത ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിന് മുൻപുള്ളതാണോ എന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. തരുൺ ശരിക്കും പിന്മാറിയതാണോ? അതോ അവൻ മറ്റൊരു അവസരത്തിനായി ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിക്കുകയാണോ?
വിചാരിച്ചതുപോലെ തന്നെ കാര്യങ്ങൾ നീങ്ങി. ഒരു അപ്രതീക്ഷിത സാഹചര്യത്തിൽ താരയ്ക്ക് നാട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടി വന്നപ്പോൾ, ആ ഫ്ലാറ്റിൽ ധ്വനി തീർത്തും ഒറ്റയ്ക്കായി. ജോലിത്തിരക്ക് കാരണം കൂടെ പോകാൻ കഴിയാതിരുന്ന ധ്വനി, താരയെ യാത്രയാക്കി തിരിച്ചെത്തിയപ്പോൾ ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദത അവളെ വല്ലാതെ ഭയപ്പെടുത്തി.
അവളുടെ മനസ്സിലൂടെ ആ മിന്നൽപ്പിണർ കടന്നുപോയി— “താര വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഞാൻ ഇവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണെന്ന വിവരം തരുൺ ഉറപ്പായും അറിയും. അവൻ വിളിക്കുമോ? അതോ അവൻ ഇങ്ങോട്ട് വരുമോ?”
കഴിഞ്ഞ കുറെ ദിവസങ്ങളായി താൻ കെട്ടിപ്പൊക്കിയ പ്രതിരോധം ആ ഒരൊറ്റ ചിന്തയിൽ തകരുന്നതായി അവൾക്ക് തോന്നി. തരുണിനെ അകറ്റി നിർത്താൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴും, അവന്റെ സാമീപ്യത്തിനായി തന്റെ ഉള്ളിലെ പെണ്ണ് ദാഹിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. ഫോൺ ബെല്ലടിക്കുമ്പോഴെല്ലാം അവളുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് കൂടി. അത് അവനായിരിക്കുമോ?
ഫോൺ കയ്യിലെടുത്ത് അവൾ നോക്കി. “അവൻ വിളിച്ചാൽ എനിക്ക് സംസാരിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ, ആ വന്യമായ വാക്കുകൾ വീണ്ടും എന്നെ കീഴ്പ്പെടുത്തിയാൽ…” അവൾ വിറയലോടെ ഓർത്തു.
ആ രാത്രിയിലെ ഓരോ നിമിഷവും അവളുടെ കൺമുന്നിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് താൻ അനുഭവിച്ച ആ സുഖം, തരുണിന്റെ ശബ്ദം നൽകിയ ലഹരി… എല്ലാം വീണ്ടും ആവർത്തിക്കപ്പെടുമോ എന്ന ഭയവും ഒപ്പം ഒരു നിഗൂഢമായ ആഗ്രഹവും അവളുടെ ഉള്ളിൽ ഒരേസമയം പടർന്നു.
ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ, തന്റെ ഏകാന്തതയിലേക്ക് തരുണിന്റെ ശബ്ദമോ സാമീപ്യമോ കടന്നുവരാൻ അവൾ അറിയാതെ കൊതിച്ചുപോയി. ആ രാത്രി വീണ്ടും ഒരു കൊടുങ്കാറ്റായി മാറാൻ പോവുകയാണോ?
അടുത്ത നിമിഷം അവളുടെ ഫോൺ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ശബ്ദിച്ചു. സ്ക്രീനിൽ തെളിഞ്ഞ ആ പേര് കണ്ടപ്പോൾ ധ്വനിയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി. അത് ‘തരുൺ’ ആയിരുന്നു…
ഇനി ധ്വനി എന്ത് ചെയ്യും? അവൾ ആ കോൾ എടുക്കുമോ? അതോ ഈ പരീക്ഷണമൊഴിവാക്കാൻ ശ്രമിക്കുമോ?
തരുൺ അയച്ച ആ ചിത്രം കണ്ടതും ധ്വനി ശരിക്കും തറഞ്ഞുപോയി. അവളുടെ അടിവയറ്റിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പിണർ പാഞ്ഞുപോയി, ശ്വാസം തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി. അവന്റെ ശരീരത്തിൽ, ആ കയ്യിൽ മൂർച്ചയുള്ള എന്തോ ഒന്ന് കൊണ്ട് ആഴത്തിൽ വരഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ചോര പൊടിഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന ആ മുറിവുകൾക്കിടയിൽ അവൻ അവളുടെ പേര്—’ധ്വനി’ എന്ന്—മൂർച്ചയുള്ള എന്തോ കൊണ്ട് കൊത്തിവെച്ചിരിക്കുന്നു.
ഒരു നിമിഷം ലോകം മുഴുവൻ കറങ്ങുന്നതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. വെറുമൊരു പ്രായത്തിന്റെ എടുത്തുചാട്ടമാണെന്ന് കരുതി താൻ അവഗണിച്ച ആ പയ്യൻ ഇത്രമേൽ വന്യമായി ചിന്തിക്കുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല. കുറ്റബോധവും ഭയവും കൂടിപ്പിണഞ്ഞ് അവൾ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
അടുത്ത നിമിഷം അവന്റെ മെസ്സേജ് വന്നു:
”നീ എന്നെ ഒഴിവാക്കുന്തോറും ഈ മുറിവുകളുടെ ആഴം കൂടും ധ്വനി… നിനക്ക് എന്നെ അകറ്റി നിർത്താൻ പറ്റില്ല. എന്റെ ഈ രക്തം നിന്റെ പ്രണയത്തിന് വേണ്ടിയുള്ളതാണ്. നിനക്ക് എന്നോട് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിയുമോ ഇപ്പോൾ?”