ബൈക്ക് റോഡിലെ കുഴികളിൽ വീഴുമ്പോൾ, ധ്വനി അറിയാതെ തന്നെ കൂടുതൽ അമർന്നിരുന്നു. അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ അവന്റെ ദേഹത്ത് തട്ടുന്നത് അവൻ അനുഭവിച്ചിരുന്നു. ബൈക്കിലെ ആ ഇരിപ്പിലും, അവൾ തരുണിന്റെ തോളിൽ തട്ടി, ഓരോ ചെറിയ കുസൃതികൾ പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഒരു ചെറിയ മഴത്തുള്ളി അവരെ തൊട്ടു കടന്നു പോയപ്പോൾ, അവൾ “മഴ” എന്ന് കാതിൽ മെല്ലെ പറഞ്ഞ്, തല അവന്റ ചുമലിലേക്ക് ചേർത്തുവച്ചു.
തിയേറ്ററിലെ ഇരുട്ടിൽ, സിനിമ തുടങ്ങുമ്പോഴേ ധ്വനി തരുണിന്റെ കൈ മെല്ലെ തന്റെ കയ്യിലാക്കിയിരുന്നു. അവളുടെ വിരലുകൾ അവന്റെ വിരലുകളിൽ കോർത്തിട്ടിരുന്നു. ചില വികാരനിർഭരമായ സീനുകളിൽ അവൾ അവന്റെ കയ്യിൽ കൂടുതൽ അമർത്തി പിടിച്ചു.
സിനിമ കഴിഞ്ഞ് തിരികെ വരുന്ന വഴിയിൽ ഒരു വിജനമായ സ്ഥലത്ത് തരുൺ ബൈക്ക് നിർത്തി. ചുറ്റും സന്ധ്യ മയങ്ങുന്ന ശാന്തത. ധ്വനി സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
”എന്താ തരുൺ, ഇവിടെ നിർത്തിയത്?” അവൾ ചോദിച്ചു.
തരുൺ ബൈക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി അവളുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരു ഗൗരവമുണ്ടായിരുന്നു. ശ്വാസമൊന്ന് ആഞ്ഞു വലിച്ചു കൊണ്ട് അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
”ധ്വനി ചേച്ചി… എനിക്ക് ഇത് പറയാതിരിക്കാൻ വയ്യ. എല്ലാവരും പറയുന്നത് പോലെ നിങ്ങളെ ഒരു ചേച്ചിയായി കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയുന്നില്ല. ഓരോ നിമിഷവും നിങ്ങളോടുള്ള എന്റെ ഇഷ്ടം കൂടിക്കൂടി വരികയാണ്. എനിക്ക് നിങ്ങളെ പ്രണയിക്കണം… എനിക്ക് നിങ്ങളെ വേണം.”
അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് ധ്വനി ഒരു നിമിഷം തരിച്ചുപോയി. അവളുടെ ലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ. ഒരു സഹോദരനായി കണ്ടിരുന്നവന്റെ നാവിൽ നിന്ന് ഇത്തരം വാക്കുകൾ അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
തരുണിന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ധ്വനി ഒരു നിമിഷം ശ്വാസം നിലച്ചതുപോലെ നിന്നുപോയി. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം നിശബ്ദമായതുപോലെ. അവൾ മെല്ലെ ബൈക്കിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി, വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ കൊണ്ട് തന്റെ സാരിത്തുമ്പ് ഒതുക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഞെട്ടലും ഒപ്പം വലിയൊരു വേദനയും നിഴലിച്ചിരുന്നു.
”തരുൺ…” അവൾ വളരെ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ വിളിച്ചു. ആ ശബ്ദത്തിൽ ഒരു വിറയലുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു, അവന്റെ കൈകളിൽ പിടിച്ചു. പക്ഷേ ആ പിടിയിൽ പഴയ വാത്സല്യമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു തിരിച്ചറിവ് നൽകാനുള്ള വ്യഗ്രതയായിരുന്നു.
”നീ എന്താണ് ഈ പറയുന്നത് എന്ന് നിനക്ക് ബോധ്യമുണ്ടോ? നിനക്ക് വെറും ഇരുപത്തിരണ്ട് വയസ്സ്… എനിക്ക് മുപ്പതിനോട് അടുക്കുന്നു. നമ്മൾ തമ്മിലുള്ള ഈ പ്രായവ്യത്യാസം വെറുമൊരു കണക്കല്ല തരുൺ. നീ ജീവിതം കണ്ടു തുടങ്ങുന്നതേയുള്ളൂ.”
തരുൺ എന്തോ പറയാൻ തുടങ്ങിയെങ്കിലും അവൾ തടഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി. ആ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
”എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട എന്റെ ആങ്ങളയുടെ സ്ഥാനത്താണ് ഞാൻ നിന്നെ കണ്ടത്. എന്റെ ഉള്ളിലെ ആ വലിയ ശൂന്യത നികത്തിയത് നിന്റെ ഈ സാമീപ്യമാണ്. നിന്നെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോഴും, നിന്റെ കൂടെ ബൈക്കിൽ ഇരിക്കുമ്പോഴും ഞാൻ അനുഭവിച്ചത് ഒരു പെണ്ണിന് തന്റെ സഹോദരനോട് തോന്നുന്ന ആ വലിയ സുരക്ഷിതബോധമാണ്. നീ എന്റെ അനിയനാണ് തരുൺ… എന്റെ മാത്രം അനിയൻ.”
അവൾ അവന്റെ കൈകളിൽ കുറച്ചുകൂടി മുറുക്കി പിടിച്ചു കൊണ്ട് തുടർന്നു:
”താരയോട് എനിക്ക് എന്തെങ്കിലും മറച്ചുവെക്കാൻ പറ്റുമോ? നീ അവളുടെ ചോരയാണ്, അതുകൊണ്ട് തന്നെ എനിക്കും. ഈ തോന്നൽ നിനക്ക് തോന്നിയ ഒരു നിമിഷത്തെ ബലഹീനതയാവാം. ഈ സിനിമയും, നമ്മൾ ഒരുമിച്ച് ചിലവഴിച്ച നേരവും നിന്നെ ചിന്തിപ്പിച്ചത് തെറ്റായ വഴിക്കാണ്. പക്ഷേ എനിക്ക് നിന്നെ ആ കണ്ണുകളോടെ കാണാൻ ഒരിക്കലും കഴിയില്ല.”
ധ്വനിയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് തരുൺ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. അവന്റെ ഉള്ളിലെ പ്രണയവും അവളുടെ ഉള്ളിലെ സഹോദരസ്നേഹവും തമ്മിലുള്ള ആ വലിയ പോരാട്ടം ആ സന്ധ്യാനേരത്തെ കൂടുതൽ ഭാരമുള്ളതാക്കി.