ധ്വനി എത്രയൊക്കെ തടയാൻ ശ്രമിച്ചിട്ടും, ഒരു പാറയിൽ തിരമാലകൾ വന്നു അടിക്കുന്നത് പോലെ അവൻ തന്റെ പ്രണയം അവളിലേക്ക് ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ധ്വനി ഫോണിലൂടെ അവനെ ശാസിച്ചു: “തരുൺ, നീ ആ വിളി ഒന്ന് നിർത്ത്. എന്നെ ‘എടി’ എന്നൊക്കെ വിളിക്കാൻ നിനക്ക് എങ്ങനെ തോന്നുന്നു? ഞാൻ നിനക്ക് ആരാണെന്ന് നീ മറക്കരുത്.”
അപ്പോൾ തരുൺ വളരെ ശാന്തമായി, എന്നാൽ തീക്ഷ്ണമായ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു:
”ധ്വനി, വയസ്സും ബന്ധവും നോക്കി സ്നേഹിക്കാൻ ഇതൊരു കരാറൊന്നുമല്ലല്ലോ. നീ എന്നെ പ്രണയിക്കണമെന്നോ എനിക്ക് തിരിച്ചു തരണമെന്നോ ഞാൻ വാശി പിടിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ, എനിക്ക് നിന്നെ പ്രേമിക്കാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ല. നിന്റെ സാരിയുടെ തുമ്പ് കാറ്റിൽ പറക്കുന്നതും, നീ സംസാരിക്കുമ്പോൾ വിറയ്ക്കുന്ന നിന്റെ ആ ചുണ്ടുകളും നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ നീ എനിക്ക് വെറുമൊരു ചേച്ചിയല്ല, എന്റെ പെണ്ണാണ്.”
അവൻ തുടർന്നു:
”നീ എന്നെ ആങ്ങളയായി കണ്ടോ, പക്ഷേ എന്റെ കണ്ണുകൾക്ക് നിന്നെ അങ്ങനെ കാണാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഓരോ തവണയും ബൈക്കിന് പുറകിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ശരീരം എന്റെ ദേഹത്ത് അമരുന്നത് നീ അറിഞ്ഞില്ലേ? അന്ന് തുടങ്ങിയതാണ് ഈ ഭ്രാന്ത്. നീ എന്നെ ശകാരിച്ചാലും വേണ്ടില്ല, എന്റെ ഉള്ളിലെ ഈ പ്രണയം വിളിച്ചു പറയാൻ എനിക്ക് ആരോടും അനുവാദം ചോദിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല.”
ധ്വനി ഒന്നും മിണ്ടാനാവാതെ ഫോൺ മുറിച്ചു. എങ്കിലും അവന്റെ ആ ‘എടി’ എന്ന വിളി അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു. അതിൽ ഒരുതരം വശ്യതയുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
താൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ സഹോദര സ്നേഹമല്ല, മറിച്ച് ഒരു പുരുഷന്റെ വന്യമായ പ്രണയമാണ് തനിക്ക് ചുറ്റും വല നെയ്യുന്നതെന്ന് അവൾ ഭയത്തോടെയും എന്നാൽ അറിയാത്തൊരു ആകാംക്ഷയോടെയും മനസ്സിലാക്കി.
താരയുടെ സാന്നിധ്യത്തിൽ പോലും ധ്വനിയെ നോക്കി തരുൺ പതുക്കെ വിളിച്ചു: “എന്താടി… ഇങ്ങനെ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്?”
താര അത് കേൾക്കുമോ എന്ന പേടിയിൽ ധ്വനിയുടെ ഉള്ളം ഒന്ന് വിറച്ചു. പക്ഷേ തരുണിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരല്പം പോലും ഭയമില്ലായിരുന്നു. ആ പ്രണയം അവനെ അത്രമേൽ ധീരനാക്കിയിരുന്നു.
ധ്വനിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു വലിയ കൊടുങ്കാറ്റ് തന്നെ വീശുകയായിരുന്നു. ഒരു വശത്ത് താൻ പ്രാണനേക്കാൾ സ്നേഹിക്കുന്ന കൂട്ടുകാരി താര, മറുവശത്ത് അവളുടെ അനിയൻ തരുൺ. അവനെ വെറുമൊരു അനിയനായിട്ടല്ല, മറിച്ച് തന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിന്ന് നഷ്ടപ്പെട്ടുപോയ ആ സഹോദരന്റെ സ്ഥാനത്താണ് അവൾ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരുന്നത്.
അവൾ അനുഭവിച്ച ആ ധർമ്മസങ്കടം വിവരിക്കാനാവാത്തതായിരുന്നു:
ബന്ധങ്ങളുടെ കെട്ടുപാടുകൾ: ഇരുപത്തി ഒന്ന് വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള തരുൺ, ജീവിതത്തിന്റെ പക്വതയിലേക്ക് എത്തുന്നതേയുള്ളൂ. മുപ്പതിനോടടുക്കുന്ന താൻ അവനോട് പ്രണയത്തിൽ ഏർപ്പെടുന്നത് ചിന്തിക്കാൻ പോലും ധ്വനിക്ക് കഴിയുമായിരുന്നില്ല. “അവൻ കുട്ടിയാണ്, അവന് വകതിരിവില്ല, പക്ഷേ എനിക്കോ?” എന്ന ചോദ്യം അവളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
താരയോടുള്ള ചതി: താര അറിയാതെ അവളുടെ അനിയനുമായി ഇങ്ങനെയൊരു ബന്ധം ഉണ്ടാകുന്നത് താരയോട് ചെയ്യുന്ന വലിയൊരു ചതിയായി ധ്വനി കരുതി. താരയുടെ മുഖത്ത് നോക്കാൻ അവൾക്ക് ഭയമായി. ഓരോ തവണ താര തരുണിനെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുമ്പോഴും ധ്വനി ഉള്ളിൽ വിറച്ചു.
സ്വന്തം വികാരങ്ങൾ: തരുണിന്റെ ആ ‘എടി’ എന്ന വിളിയും, അവന്റെ അധികാരത്തോടെയുള്ള പെരുമാറ്റവും ധ്വനിയിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന മാറ്റം അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി. താൻ ആഗ്രഹിച്ച ആ സഹോദരസ്നേഹത്തിന്റെ അതിർവരമ്പുകൾ അവൻ ഓരോ ദിവസവും ലംഘിക്കുമ്പോൾ, അത് തടയാൻ തനിക്ക് കഴിയുന്നില്ലേ എന്ന ചിന്ത അവളെ തളർത്തി.
ഒരിക്കൽ കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ തന്നോട് തന്നെ ചോദിച്ചു, “ധ്വനി, നീ എങ്ങോട്ടാണ് ഈ പോകുന്നത്? അവനൊരു പയ്യനാണ്. നീ അവനെ തിരുത്തേണ്ടവളാണ്, അല്ലാതെ അവന്റെ വാക്കുകളിൽ വീണുപോകേണ്ടവളല്ല.”