പുറത്ത്, ഇരുട്ടിൽ തരുൺ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ കയ്യിലെ ആ മുറിവ് ഇപ്പോഴും ഉണങ്ങിയിട്ടില്ല. പക്ഷേ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ധ്വനിയെ കണ്ടപ്പോൾ വിരിഞ്ഞത് ഒരു വന്യമായ പ്രണയമായിരുന്നു.
താൻ സമ്മാനിച്ച സാരിയുടുത്തു നിൽക്കുന്ന ധ്വനിയെ കണ്ടതും തരുൺ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചുപോയി. അവന്റെ വാക്കുകൾ മുറിഞ്ഞു. അവൻ പതുക്കെ അകത്തേക്ക് കയറി വാതിലടച്ചു.
”ധ്വനി…” അവൻ മന്ത്രിച്ചു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആ പ്രണയത്തിന്റെ ചൂട് അലയടിച്ചു.
ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, താൻ സമ്മാനിച്ച സാരിയിൽ കുളിച്ചുണർന്നു നിൽക്കുന്ന ധ്വനിയെ കണ്ടപ്പോൾ തരുൺ ശരിക്കും ഒരു ശില പോലെ നിശ്ചലനായിപ്പോയി. അവന്റെ കണ്ണുകൾ അവളുടെ നെറുകയിൽ തുടങ്ങി, നനവാർന്ന മുടിയിഴകളിലൂടെയും തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ബ്യൂട്ടിബോണിലൂടെയും പടർന്ന് ആ സാരിയുടെ മടക്കുകളിൽ ചെന്നുനിന്നു.
വാക്കുകൾ കൊണ്ട് വർണ്ണിച്ചതിനേക്കാൾ എത്രയോ മടങ്ങ് സുന്ദരിയാണ് തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നതെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആ നിശബ്ദതയിൽ അവരുടെ ശ്വാസതാളം പോലും പരസ്പരം കേൾക്കാമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ, ആ മൗനം ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് ധ്വനി തന്നെ സംസാരിച്ചു.
ചുണ്ടിൽ വിരിഞ്ഞ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ, അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി അവൾ ചോദിച്ചു:
“എന്താണ്… കണ്ടിട്ട് കൊതി തീർന്നില്ലേ?”
അവളുടെ ആ ചോദ്യം തരുണിനെ സ്വബോധത്തിലേക്ക് തിരിച്ചു കൊണ്ടുവന്നു. അവൻ പതുക്കെ അവൾക്കടുത്തേക്ക് ഒരു ചുവട് കൂടി വെച്ചു. അവന്റെ കണ്ണുകളിലെ ആ പഴയ വന്യത ഇപ്പോൾ അഗാധമായ പ്രണയത്തിന് വഴിമാറിയിരുന്നു.
“കൊതി തീരാൻ ഇത് വെറുമൊരു കാഴ്ചയല്ലല്ലോ ധ്വനി…” തരുൺ പതുക്കെ മന്ത്രിച്ചു. “വാക്കുകൾ കൊണ്ട് നിന്നെ തലോടിയപ്പോൾ തോന്നിയതിനേക്കാൾ വലിയൊരു ഭ്രാന്ത് ഇപ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ പടരുന്നുണ്ട്. ഈ സാരിയിൽ നീ… നീ എന്റെ പ്രാണനാണ്.”
അവൻ തന്റെ മുറിവേറ്റ കൈ പതുക്കെ ഉയർത്തി. അത് കണ്ടതും ധ്വനിയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആകുലത നിറഞ്ഞു. അവൾ അവന്റെ കൈ കയ്യിലെടുത്തു. ആ മുറിവിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് പതുക്കെ തലോടുമ്പോൾ അവൾ ചോദിച്ചു, “എന്തിനാ തരുൺ നീ ഇങ്ങനെ സ്വയം നോവിച്ചത്?”
തരുൺ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. പകരം അവൻ അവളുടെ ആ കൊഴുത്ത കഴുത്തിലേക്ക് മുഖം പതുക്കെ അടുപ്പിച്ചു. കുളി കഴിഞ്ഞ് പുരട്ടിയ ആ അത്തറിന്റെ ഗന്ധവും അവളുടെ ഉടലിന്റെ ചൂടും അവനെ മയക്കിക്കളഞ്ഞു.
ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, പ്രണയവും ആസക്തിയും ഒരേപോലെ ഇരമ്പുന്ന കടലായി അവർ മാറി. ധ്വനിയുടെ ചോദ്യത്തിന് മറുപടിയായി തരുൺ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല; പകരം അവളുടെ നനവാർന്ന കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവളെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചു. ആ സാരിയുടെ നേർത്ത തുണിക്കപ്പുറം അവരുടെ ഹൃദയമിടിപ്പുകൾ പരസ്പരം ഏറ്റുവാങ്ങി.
തരുണിന്റെ കൈകൾ അവളുടെ ആ കൊഴുത്ത കഴുത്തിലൂടെ പതുക്കെ താഴേക്ക്, ആ തെളിഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന ബ്യൂട്ടിബോണിലേക്ക് പടർന്നു. വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവൻ പടുത്തുയർത്തിയ ആ കാമനകൾ ഇപ്പോൾ പ്രവൃത്തിയായി മാറുകയായിരുന്നു. ധ്വനി കണ്ണുകൾ അടച്ച് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായുമ്പോൾ, താൻ കാത്തിരുന്ന ആ നിമിഷം ഇതാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
അവർക്കിടയിലെ മൗനം ഇപ്പോൾ വന്യമായ ശ്വാസതാളത്തിന് വഴിമാറി. തരുൺ അവളുടെ അധരങ്ങളിൽ തന്റെ പ്രണയം മുദ്രവെച്ചപ്പോൾ, ധ്വനി ആ തലയിണയെ പുണർന്നതിനേക്കാൾ ആവേശത്തോടെ അവനെ വരിഞ്ഞു മുറുക്കി. അവന്റെ മുറിവേറ്റ കൈകളിൽ അവൾ തലോടുമ്പോൾ, ആ വേദന പ്രണയത്തിന്റെ മധുരമായി അവർക്ക് തോന്നി.
വസ്ത്രങ്ങൾക്കും വാക്കുകൾക്കും അപ്പുറം, രണ്ട് ആത്മാക്കൾ ഒന്നാകാൻ തുടിക്കുന്ന ആ രാത്രിയിൽ, അവർ ആഴത്തിലുള്ള ഇണചേരലിനായി പാകപ്പെട്ടു. താരയുടെ അഭാവവും സമൂഹത്തിന്റെ നിയമങ്ങളും ആ മുറിക്ക് പുറത്ത് ഉപേക്ഷിക്കപ്പെട്ടു. ആ മുറിയിൽ അപ്പോൾ പ്രണയം മാത്രം ബാക്കിയായി.
തരുണിന്റെ സ്പർശനം അവളുടെ ഉടലിൽ പുതിയ ലഹരികൾ പടർത്തി.
കിടക്കയിലേക്ക് ചായുന്നതിനേക്കാൾ, പരസ്പരം താങ്ങായി നിന്ന് കൊണ്ട് ആ പ്രണയം നുണയാനാണ് തരുൺ ആഗ്രഹിച്ചത്. മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, ചുവരിലെ തങ്ങളുടെ നിഴലുകൾ ഒന്നായി മാറുന്നത് ധ്വനി വിറയലോടെ നോക്കിനിന്നു.