ആഗ്രഹമില്ലാതെയല്ലടാ……. അവൾ ഒന്ന് തിരിഞ്ഞു അവനോട് ചേർന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു
അത്രയ്ക്ക് ആഗ്രഹമുണ്ടെങ്കിൽ എന്തും നടക്കും……. മനു പറഞ്ഞു
ആഗ്രഹമുണ്ട് മനു…… ഇതിന്റെ സുഖം ഒന്നറിഞ്ഞതോടെ ആ ആഗ്രഹം കൂടിയിട്ടേ ഉള്ളൂ…..
മെഹർ അവന്റെ കുണ്ണയിൽ പിടിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു
പക്ഷേ ഇവിടെ ഡെയിലി കേറി ഇറങ്ങാൻ പറ്റുമോ ? അവൾ തുടർന്നു……..
പിന്നെ എവിടെ ?
നമ്മൾക്ക് ആരുടേയും ശല്യമില്ലാതെ നിൽക്കാൻ പറ്റിയ ഏതെങ്കിലും സ്ഥലം ഉണ്ടോ?”
മനു പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
മെഹർ ഒരു നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ചെറിയ നാണം തെളിഞ്ഞു.
“ഒരു സ്ഥലം ഉണ്ട്…”
അവൾ മൃദുവായി പറഞ്ഞു.
മനുവിന്റെ മുഖം ഉടനെ തെളിഞ്ഞു.
“എവിടെ?”
മെഹർ അവനെ നോക്കി.
പറയണോ വേണ്ടയോ എന്നൊരു മടിപ്പ് അവളുടെ മുഖത്ത് കാണാമായിരുന്നു.
“അവിടെയും റിസ്ക് കുറവൊന്നുമില്ല…”
“റിസ്ക് ഇല്ലാത്ത സ്ഥലം നമ്മൾക്ക് എവിടെയാ ഉള്ളത് മെഹർ…”
മനു ചിരിച്ചു.
“എവിടെയാണെന്ന് പറയ്.”
അവൾ ശ്വാസം ഒന്ന് വലിച്ചു.
പിന്നെ ശബ്ദം താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു.
“മനുവിന്റെ ലാബ്…”
“എവിടെ…………….. ഫിസിക്സ് ലാബോ …?”
“ഹാ…”
ആ വാക്ക് കേട്ട നിമിഷം, ആ ക്ലാസ് മുറി മുഴുവൻ മനുവിന്റെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
മൂന്നാം നിലയിലെ ഒറ്റപ്പെട്ട ക്ലാസ് മുറി.
സ്റ്റെയറിൽ നിന്ന് കുറച്ച് മാറി നിൽക്കുന്ന സ്ഥലം.
ആരെങ്കിലും മുകളിലേക്ക് കയറിവരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ, ലാബിൽ ഇരുന്ന് തന്നെ കാണാൻ കഴിയുന്ന ക്ലാസ് മുറി.
ഇനി സ്റ്റെയർ കേസിന്റെ അടുത്തുള്ള ഗേറ്റ് അടച്ചാൽ, ആ ഭാഗത്തേക്ക് ആർക്കും കയറാൻ പറ്റില്ല.
ഇനി വന്നാൽ തന്നെ അകത്തേക്ക് കാണാൻ പറ്റാത്ത ജനലുകൾ.
അകത്ത് നിന്ന് പൂട്ടാൻ പറ്റുന്ന വാതിൽ.
ശാസ്ത്ര ഉപകരണങ്ങളുടെ മണം നിറഞ്ഞ, വർഷങ്ങളായി ക്ലാസ്സുകളും പരീക്ഷണങ്ങളും മാത്രമേ കണ്ടിട്ടുള്ള ആ ശാന്തമായ ഇടം.
ഇപ്പോൾ…
അത് മറ്റൊരു അർത്ഥം ഏറ്റെടുക്കുന്നതുപോലെ അവന് തോന്നി.
മനുവിന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വെളിച്ചം പടർന്നു.
“നീ ഇത്രയും ദിവസം ഇതെന്താ പറയാതിരുന്നത്?”
അവൻ അവളെ കുറച്ച് കൂടി അടുത്തേക്ക് വലിച്ചു.
മെഹർ ചിരി അടക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അത് ലാബ് ആണ് മനു… സ്കൂളിലാണ്…”
“അതുകൊണ്ട്?”
സ്റ്റാഫ് റൂമിനേക്കാൾ സേഫ് ആണ്……
“അതുകൊണ്ട് തന്നെയാണ് പേടി. ആരെങ്കിലും അറിഞ്ഞാൽ…?”
“ആരും അറിയില്ല.”
അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ഉറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“നമ്മൾ സൂക്ഷിച്ചാൽ മതി.”
മെഹർ അവനെ നോക്കി.
“നീ ഇപ്പോൾ കേൾക്കുമ്പോൾ സന്തോഷിക്കുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ അവിടെ വച്ച് എന്തെങ്കിലും പറ്റിയാൽ…”
“പറ്റില്ല,” മനു ഉടൻ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ നോക്കും.”
“എല്ലാം നോക്കാൻ നിനക്കൊന്നും പറ്റില്ല,” അവൾ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ശ്രദ്ധിക്കണം.”
അവൻ തലകുനിച്ചു.
“ശരി. പക്ഷേ…”
അവൻ ചെറുചിരിയോടെ അവളെ നോക്കി.
“ഇത് പറഞ്ഞത് നീയാണെന്ന് മറക്കരുത്.”
മെഹർ നാണത്തോടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.
“എനിക്കും ഇല്ലേടാ ആഗ്രഹം…” അവൾ നാണത്തോടെ പറഞ്ഞു
ആ ആഗ്രഹങ്ങൾ എല്ലാം നമ്മൾക്ക് ഒന്നിച്ചു അനുഭവിക്കാം………….
അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കൈ വെച്ച് പതുക്കെ തള്ളി.
“അധികം കൊതി കാണിക്കണ്ട.”
“കൊതി കാണിക്കാതെ ഇരിക്കാൻ പറ്റുമോ?”
അവൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
“നീ തന്നെ ഇങ്ങനെ ഒരു വഴി പറഞ്ഞിട്ട്…”
മെഹർ അവനെ നോക്കി.
“മനു… ഇത് ഒരു കളിയല്ല.”
“അറിയാം.”
“ആ ലാബ്… സ്കൂളിന്റെ ഭാഗമാണ്. കുട്ടികൾ പഠിക്കുന്ന ഇടം. അതുകൊണ്ട് തന്നെ… നമ്മൾ അതിനെ വളരെ സൂക്ഷിക്കണം .”
മനുവിന്റെ മുഖം അല്പം ഗൗരവമായി.
ഹ്മ്മ്…. അവന് അതിന്റെ ഗൗരവം മനസിലായത് പോലെ മൂളി
മെഹർ കുറച്ച് നേരം അവനെ നോക്കി നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“സ്കൂളിൽ ആരുമില്ലാത്ത സമയത്ത് മാത്രം. സ്പെഷ്യൽ ക്ലാസ് ദിവസങ്ങളിൽ, ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ്, കുട്ടികൾ എല്ലാവരും ഇറങ്ങിയിട്ട്… ”