അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ അത് തെളിഞ്ഞുനിന്നു.
ഇന്ന് സ്കൂളിൽ പോകുന്നത് ഒരു സാധാരണ ദിവസത്തേക്ക് അല്ല,… മറിച്ച്,
മനു സാറിന്റെ ഒരു നോട്ടത്തിന് മറുപടി തേടുന്ന ദിവസത്തേക്കാണെന്ന്
അവൾക്കുതന്നെ തോന്നി.
————————————-
സ്കൂളിൽ…
രാവിലെ മെഹർ പറഞ്ഞതുപോലെ, മനു പതിവിലും അരമണിക്കൂർ നേരത്തേ സ്കൂളിലെത്തി.
സ്കൂൾ അപ്പോഴും പൂർണ്ണമായി ഉണർന്നിട്ടില്ലായിരുന്നു. വരാന്തകളിൽ രാവിലെ വെളിച്ചം പതിയെ പടർന്നുകിടന്നു. ക്ലാസ്സ് മുറികളുടെ വാതിലുകൾ അടഞ്ഞുകിടന്നു. കുട്ടികളുടെ ശബ്ദങ്ങൾ ഇനിയും എത്തിത്തുടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
സ്റ്റാഫ് റൂം തുറന്നിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ, മനു വരാന്തയുടെ ഒരു വശത്ത് നിന്നു. കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ മെഹറും എത്തി.
“ഇത്ര നേരത്തെ തന്നെ എത്തിയോ?” മെഹർ ചെറു ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
“താൻ അല്ലേ നേരത്തേ വരാൻ പറഞ്ഞത്”
മനു പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ പറഞ്ഞാൽ എല്ലാം കേൾക്കുമോ?”
“എല്ലാം അല്ല…” അവൻ ചിരിച്ചു.
“പക്ഷേ ചിലത് കേൾക്കാതെ ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ല.”
അവർ വരാന്തയുടെ ചുവരിനരികിൽ നിന്നു. പുറത്ത് തണുത്ത കാറ്റ് പതുക്കെ വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കുറച്ച് നേരം സ്കൂൾ കാര്യങ്ങൾ, ക്ലാസുകൾ, സ്റ്റാഫ് റൂം തുറക്കാത്തത്, അങ്ങനെ സാധാരണ സംസാരങ്ങൾ പറഞ്ഞു നിന്നു.
പക്ഷേ മനുവിന്റെ മുഖത്ത് എന്തോ കുടുങ്ങി നിൽക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മെഹറിന് തോന്നി.
“എന്താ?” അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഇന്നലെ മുതൽ എന്തോ മനസ്സിൽ പിടിച്ച് നടക്കുന്നതുപോലെ തോന്നുന്നു.”
മനു മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“ഇന്നലെ നീ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ…” അവൻ പതുക്കെ തുടങ്ങി.
“അതെല്ലാം ഒരു തീ പോലെ മനസ്സിൽ കിടക്കുകയാണ്.”
മെഹർ അവനെ ശ്രദ്ധിച്ചു നോക്കി.
“ലക്ഷ്മിയുടെ സ്റ്റാറ്റസ് കൂടി കണ്ടതിനു ശേഷം…” അവൻ ചെറുതായി ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഞാൻ ഇന്നലെ ആ കുട്ടികളെ കുറിച്ച് വേറൊരു കണ്ണുകൊണ്ട് ചിന്തിച്ചു പോയോ എന്ന്.”
മെഹർ അത് കേട്ട് മനുവിനെ ഒന്ന് നോക്കി….
അവൾ ചുവരിൽ ചാരി നിന്നു, അല്പം ലാഘവത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“അതിൽ ഇത്ര വലിയ കാര്യമുണ്ടോ മനു?”
“കാര്യമില്ലേ?”
അവൻ അതിശയത്തോടെ നോക്കി.
“അവർ എന്റെ സ്റ്റുഡന്റ്സ് ആണ്.”
“അതിനെന്താ കുഴപ്പം?.”
മെഹർ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ഒരാളുടെ സൗന്ദര്യം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത് ഇത്ര വലിയ കാര്യമാണോ ?.
മനു മറുപടി പറയാതെ നിന്നു.
“നിനക്ക് അറിയാമോ,”
മെഹർ ഒരു ചെറിയ ചിരിയോടെ തുടർന്നു,
“നീ ക്ലാസിൽ നടക്കുമ്പോൾ പോലും എത്ര കണ്ണുകൾ നിന്നെ നോക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്ന്?”
“മതി, മെഹറേ…” മനു ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഇങ്ങനെ പറഞ്ഞ് എന്നെ പ്രലോഭിപ്പിക്കേണ്ട.”
അവൾ അല്പം അടുത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“മനുവിന്റെ ഒരു നോട്ടത്തിനായി പോലും ചിലർ കാത്തിരിക്കുമെന്നത് എനിക്ക് ഉറപ്പാണ്.”
“എന്നെ വഴി തെറ്റിക്കാനാണോ മെഹറിന്റെ ഉദ്ദേശം?” മനു ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ ചോദിച്ചു.
മെഹറിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു കളിചിരി തെളിഞ്ഞു.
“നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഇപ്പോൾ നേർവഴിയിലാണല്ലോ…” അവൾ അർത്ഥം വെച്ച് പറഞ്ഞു.
മനു അവളെ നോക്കി നിന്നു. ആ ചിരി അവനറിയാം.
അതിൽ തമാശയുമുണ്ട്,
സത്യവുമുണ്ട്,
അപകടവുമുണ്ട്.
“എനിക്ക് അതിൽ ഒരു ശരികേടും തോന്നുന്നില്ല,” മനു പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“എന്തിൽ?” മെഹർ ചോദിച്ചു.
“നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നതിൽ… നിന്നെ ഓർക്കുന്നതിൽ… നിന്നെ കാണാൻ കാത്തിരിക്കുന്നതിൽ…”
പിന്നെ……… മനു പകുതി പറഞ്ഞു നിർത്തി
മെഹർ ഒന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി.
പിന്നെ അവൾ ചെറിയൊരു പരിഭവം നടിച്ച് ചോദിച്ചു.
“അതായത് എന്നോട് ചെയ്യുന്നതൊക്കെ ശരിയാണ്… പക്ഷേ ലക്ഷ്മിയുടെ കാര്യത്തിൽ മാത്രം എല്ലാം തെറ്റായി തോന്നുന്നു, അല്ലേ?”
മനു പെട്ടെന്ന് മറുപടി പറയാനായില്ല.