നാളെ രാവിലെ നീ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് ചായയും കൊണ്ട് ചെല്ലുമ്പോൾ അവന്മാര് നിന്നെ നോക്കിയാലും നീ അതൊന്നും കണ്ട മട്ടിൽ
നിൽക്കണ്ട. നിന്റെ സാധാരണ പണികളും ചെയ്ത് നടക്കുക. കേട്ടല്ലോ?”
“അയ്യോ ഇക്കാ… എനിക്ക് പറ്റുന്നില്ല!” അവൾ പതുക്കെ, ഉള്ളിലെ ആകുലതയോടെ പറഞ്ഞു. “നിങ്ങൾ പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ നല്ലതാ… പക്ഷേ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ എനിക്ക് അവരെ
നേരെ നോക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല.
എന്തോപോലെ ഒരു മടിയും പേടിയും. നാളെ രാവിലെ ഞാൻ എങ്ങനെ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് ചെല്ലും? നിങ്ങൾ പറയുമ്പോലെ കണ്ടിട്ടും കാണാത്ത മട്ടിൽ നിൽക്കാൻ എനിക്ക് പറ്റുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല…”
അവളുടെ ആ നിഷ്കളങ്കത കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് അവളോട് കൂടുതൽ സ്നേഹം തോന്നി. ഞാൻ അവളുടെ മുടിയിഴകൾക്കിടയിലൂടെ വിരലോടിച്ച് പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “അത് തുടക്കത്തിൽ അങ്ങനെയാടീ… ആർക്കായാലും ആദ്യമൊക്കെ ഒരു മടിയും തടസ്സവുമൊക്കെ
തോന്നും. പിന്നെപ്പിന്നെ അത് താനേ മാറിപ്പോകും. അവന്മാരാണെങ്കിൽ ചെറുപ്പക്കാരായ പിള്ളേരല്ലേ… അതിന്റേതായ കൗതുകങ്ങൾ കാണും. തൽക്കാലം നീ കാര്യമാക്കേണ്ട.”
എന്നിട്ട് ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അല്പം ഗൗരവത്തോടെ കൂട്ടിച്ചേർത്തു: “പിന്നെ… നിനക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ ശരിക്കും ബുദ്ധിമുട്ടാണെന്ന് തോന്നുകയാണെങ്കിൽ പറ.
നമുക്ക് ഇവിടെനിന്ന് മാറി വേറെ ഏതെങ്കിലും ഫ്ലാറ്റ് നോക്കാം. നിന്റെ സമാധാനമാ എനിക്ക് പ്രധാനം.”
“അയ്യോ… അത് വേണ്ട ഇക്കാ!” എന്റെ വാക്ക് കേട്ടതും ഹൻസിബ പെട്ടെന്ന് കൈ ഉയർത്തി എന്നെ തടഞ്ഞു. “ഇപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് ഫ്ലാറ്റ് മാറേണ്ട ഒരു കാര്യവുമില്ല.
ഞാൻ ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടായിട്ട് പറഞ്ഞതല്ല… നിങ്ങൾ ഇതൊക്കെ ഓരോന്ന് പറഞ്ഞ് തരുമ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ വരുന്ന കാര്യങ്ങൾ
നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞു എന്നേയുള്ളൂ.”
അവൾ എന്റെ മാറിലേക്ക് കുറച്ചുകൂടി ചേർന്നുകിടന്ന്, എന്റെ ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൻസിൽ കൈവിരലുകൾ കൊണ്ട് വെറുതെ തൊട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ശരിക്കും… ഇവർ കൂടെയുള്ളതുകൊണ്ട് എനിക്ക് ഇവിടെ വലിയ ആശ്വാസമുണ്ട്.
നിങ്ങൾ രാവിലെ പണിക്ക് പോയിക്കഴിഞ്ഞാൽ ആകെ ഒരു ഒറ്റപ്പെടലാണ്. ആ സമയത്ത് യൂട്യൂബിൽ ഓരോന്ന് നോക്കിയും, സമയം കളഞ്ഞും ഇരുന്നാലും ബോറടി മാറില്ല.
പക്ഷേ വൈകുന്നേരം നിങ്ങൾ എല്ലാവരും കൂടെ വന്ന് ഹാളിലിരുന്ന് സംസാരിക്കുമ്പോൾ… എനിക്ക് വീടിന്റെ ഫീൽ കിട്ടാറുണ്ട്. ഇനിയിപ്പോൾ ഇവിടുന്ന് മാറി നമ്മൾ മാത്രം ഒരു റൂമിലേക്ക് പോയാൽ…
ഇവരൊക്കെയായിട്ടുള്ള ഒരു ബന്ധം വിട്ടുപോകില്ലേ? നിങ്ങൾ
തമ്മിലുള്ള ആ ഒരു അടുപ്പവും അകൽച്ചയായി മാറില്ലേ?”
അവന്മാര് നോക്കുന്നതിലെ സങ്കോചമുണ്ടെങ്കിലും, എന്റെ സൗഹൃദവും
ആ ഫ്ലാറ്റിലെ സന്തോഷവും നഷ്ടപ്പെടരുതെന്ന് ആഗ്രഹിക്കുന്ന അവളുടെ ആ മനസ്സ ഓർത്ത് ഞാൻ അവളെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
“നീ എന്തൊരു പെണ്ണാടീ…” ഞാൻ അവളുടെ കവിളിൽ ആഞ്ഞുമ്മ വെച്ചു. “എന്നെയും എന്റെ കൂട്ടുകാരെയും പറ്റി നിനക്ക് ഇത്രയൊക്കെ ചിന്തയുണ്ടായിരുന്നോ?”
“പിന്നെയില്ലാതെ…” അവൾ നാണത്തോടെ എന്റെ കഴുത്തിന് ചുറ്റും കൈകൾ മുറുക്കി, ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരിയോടെ എന്നെ നോക്കി.
ഞാൻ അവളെ കുറച്ചുകൂടി മുറുക്കി പിടിച്ച്, ചുണ്ടിൽ ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ പതുക്കെ ചോദിച്ചു: “അപ്പോ… അവന്മാര് നിന്നെ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നതിലും, നിന്റെ അടുത്ത് വരുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നതിലുമൊക്കെ നിനക്ക് ശരിക്കും കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലൊ?”
അവൾ കണ്ണ് ചിമ്മാതെ എന്നെ ഒന്നു നോക്കി, ആ നാണം കലർന്ന വിറയലോടെ ശബ്ദം
താഴ്ത്തി പറഞ്ഞു: “അവർ… അവർ വെറുതെ നോക്കുന്നതിൽ എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കുഴപ്പം ഒന്നും ഇല്ല ഇക്കാ….”
“അതാ ഞാൻ പറഞ്ഞത്!” ഞാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് ചാഞ്ഞ്, അവളുടെ വിടർന്ന കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി പറഞ്ഞു. “ശരിക്കും പറഞ്ഞാല് അവന്മാര് നിന്നെ അവിടെയിരുന്നു നോക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് എനിക്ക് ഉറപ്പൊന്നും ഇല്ലായിരുന്നു.