തലേന്ന് രാത്രി നടന്ന സംസാരങ്ങളും ഓരോ വാക്കുകളും
അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് പെട്ടെന്ന് ഓടിയെത്തി.
പുറത്തുള്ളവർ
കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്ന അറിവോടെ ഞങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു കളിച്ച കളികളും, അതിനിടയിൽ തനിക്ക് ലഭിച്ച ആ ഒരു പ്രത്യേക ലഹരിയും അവൾ ഓർത്തെടുത്തു.
‘ഇതൊക്കെ ശരിയാണോ? എനിക്ക് ഇങ്ങനെ ചിന്തിക്കാനും ആസ്വദിക്കാനും പാടുണ്ടോ?’ എന്നൊക്കെ ആദ്യം ഒന്ന് ശങ്കിച്ചെങ്കിലും, താനും ഈ കാര്യങ്ങളൊക്കെ ഉള്ളിൽ ചെറുതായി ആസ്വദിക്കുന്നുണ്ടെന്ന സത്യം അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
എങ്കിലും മനസ്സിലെ ചെറിയൊരു മടിയും ഭയവും പൂർണ്ണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. ‘ഇനിയിപ്പോ ഇത് അല്പം കൂടി ബുദ്ധിമുട്ടായി തോന്നുകയാണെങ്കിൽ, ഇക്ക പറഞ്ഞപോലെ വേറെ ഫ്ലാറ്റ് നോക്കാം.
അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഇവിടുന്ന് വേറെ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് മാറിപ്പോവുകയും ചെയ്യാം. എന്തായാലും ഇപ്പോൾ അധികം ടെൻഷൻ അടിക്കാതെ,
ഇക്ക പറഞ്ഞതുപോലെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കട്ടെ…’ എന്നൊരു തീരുമാനത്തോടെ അവൾ ആലോചന അവസാനിപ്പിച്ചു.
പതിയെ ബെഡിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു, മുഖം കഴുകി അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നു. അപ്പോഴും ഹാളിൽ അനക്കങ്ങൾ ഒന്നും തുടങ്ങിയിട്ടുണ്ടായിരുന്നില്ല.
രാവിലെ, എല്ലാവരും കുളിച്ച് ഡ്രസ്സ് മാറി ഫ്രഷായി ഡൈനിംഗ് ടേബിളിന് ചുറ്റും വന്നിരുന്നു. ഞാൻ അവിടേക്ക് എത്തിയപ്പോഴേക്കും രാമേട്ടനും ശ്രീരാഗും ഫാസിലും ചായ കുടിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അപ്പോഴേക്കും ഹൻസിബ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് ഡൈനിംഗ് ടേബിളിലേക്ക് വന്നു.
തലേന്ന് രാത്രി നടന്ന സംസാരങ്ങളും ഫാസിലിന്റെയും ശ്രീരാഗിന്റെയും നോട്ടങ്ങളുമൊക്കെ ഹൻസിബയുടെ മനസ്സിൽ തിളച്ചുനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും അവൾ അതൊന്നും മുഖത്ത് കാണിക്കാതെ, വളരെ ശാന്തമായി
ഓരോരുത്തരുടെയും മുന്നിലേക്ക് ചായക്കപ്പുകൾ വെച്ചു.
ചായക്കപ്പുകൾ മേശപ്പുറത്ത് വെക്കുന്നതിനിടയിൽ ശ്രീരാഗ് ഒരൽപ്പം കുസൃതിയോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അല്ല ഇത്ത… ഇന്നലെ രാത്രി റൂമിൽ പതിവിലും കൂടുതൽ ശബ്ദത്തില് ഉണ്ടായിരുന്നു കേട്ടോ! ഞങ്ങൾക്ക് ഒച്ചകളൊക്കെ അങ്ങോട്ട് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.”
അവരുടെ സംസാരവും തമാശയും കേട്ടതും ഹൻസിബയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് പെട്ടെന്ന് ഒന്ന് കൂടി. അവളുടെ കൈകൾ ഒന്ന് വിറച്ചുപോയി.
അവൾ അവരെ നേരിട്ട് നോക്കാതെ തല താഴ്ത്തി നിന്നുവെങ്കിലും, അവരുടെ ഒളിക്കണ്ണുകളിലെ നോട്ടവും ചുണ്ടിലെ കുസൃതിച്ചിരിയും അവൾ കൃത്യമായി ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ, അവർ താൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്
അറിയുന്നില്ല എന്ന മട്ടിലാണ് സംസാരിക്കുന്നത്. എന്നാൽ അതേസമയം, ഫാസിലും ശ്രീരാഗും തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക്, പ്രത്യേകിച്ചും ആ നൈറ്റിയിൽ ഒതുങ്ങിനിൽക്കുന്ന രൂപത്തിലേക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ കൊതിയോടെ നോക്കുന്നത് ഹൻസിബ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവർ തന്റെ ശരീരത്തിലേക്ക് കണ്ണ് നട്ടിരിക്കുന്നത് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞ ആ നിമിഷം, ഹൻസിബയുടെ ഉള്ളിലൂടെ ഒരു ചെറിയ മിന്നൽ പോലെ കറന്റ് അടിച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി.
അവൾ അറിയാതെ ഒന്ന് വിറച്ചുപോയി. പുറമെ വല്ലാത്തൊരു നാണവും പേടിയും തോന്നിയെങ്കിലും, ഉള്ളിന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒരു പ്രത്യേക ലഹരിയും ആവേശവും തന്നെ വന്ന് മൂടുന്നതായി അവൾക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടു.
രാത്രിയിൽ ഇക്ക പറഞ്ഞതൊക്കെ എത്രമാത്രം സത്യമായിരുന്നു എന്ന് അവൾക്ക്
മനസ്സിലാകുകയായിരുന്നു.
അവൾ അടുക്കളയിലേക്ക് തിരികെ നടക്കുമ്പോഴും അവരുടെ നോട്ടം തന്റെ പിറകെ തന്നെയുണ്ടെന്ന് ഹൻസിബയ്ക്ക് അറിയാമായിരുന്നു. അടുക്കളയുടെ വാതിലിനരികെ നിന്ന് അവൾ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി;
ഫാസിലും ശ്രീരാഗും ചായക്കപ്പിൽ ചുണ്ടുകൾ ചേർക്കുമ്പോഴും കണ്ണ് അവളുടെ മേൽ തന്നെയാണുള്ളത്.
രാത്രിയിൽ ഇക്ക തന്നോട് പറഞ്ഞ ഓരോ വാക്കുകളും അവളുടെ കാതുകളിൽ വീണ്ടും മുഴങ്ങി—”അവർ നിന്നെ അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ നിന്റെ ഉള്ളിൽ ഉണ്ടാകുന്ന ആ ഒരു വിറയൽ…
അതല്ലേ പെണ്ണേ നിന്റെ സന്ദിഗ്ദ്ധത…” അതെ, അത് വെറുമൊരു പേടിയല്ലെന്നും, തന്നിലെ പെണ്ണാഴങ്ങളെ മറ്റൊരാൾ കൊതിയോടെ തൊട്ടറിയുന്നു എന്ന തിരിച്ചറിവിൽ ഉള്ളിൽ പടരുന്ന ഒരുതരം ലഹരിയാണെന്നും അവൾ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.