അങ്ങിനെ ഓരോന്നും ആലോചിച്ചു കൊണ്ട് കോണി പടവുകൾ ഇറങ്ങി വരുന്ന രാഹുലിനെ കണ്ട ലേഖക്ക് അവനെ നോക്കാൻ ആകാത്തപോലെ തോന്നി.
അവൾ മോളെ എന്ന് വിളിച്ചോണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു നടന്നു.
അവർക്കറിയാം ശ്രുതി അവിടെ ഇല്ലെന്നു എന്നിരുന്നാലും രാഹുലെന്ന സ്വന്തം മകനെ അഭിമുഗീകരിക്കുവാൻ ഉള്ള ധൈര്യം അവളുടെ മനസിന് ഇല്ലായിരുന്നു.
അവനിൽ നിന്നും ഒഴിഞ്ഞു മാറാൻ വേണ്ടി മനപ്പൂർവം തന്നെയാണ് ലേഖ മോളെ വിളിച്ചു കൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് നടന്നത്.
രാഹുലാകട്ടെ വേഗം ടേബിളിൽ ചെന്നിരുന്നു ഭക്ഷണം എടുത്തു കഴിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പോഴേക്കും അച്ചാച്ചനും അച്ഛമ്മയും കൂടെ അങ്ങോട്ട് വന്നിരുന്നു.
ആഹാ നീ കഴിക്കാൻ തുടങ്ങിയോ മോളെവിടെ ലേഖേ എന്നുള്ള അച്ഛമ്മയുടെ ചോദ്യം കേട്ട് ലേഖ കിച്ചണിൽ നിന്നും പുറത്തേക്കു വന്നു.
അവളിവിദേ ഉണ്ടായിരുന്നല്ലോ അമ്മേ.
എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് റൂമിലേക്ക് ഒന്ന് പോയി നോക്കി.
ആഹാ എല്ലാവരെയും വിളിച്ചു കൊണ്ട് വന്ന നീ ഇവിടെ എന്തെടുക്കുകയാ മോളെ.
ആ അമ്മേ ഞാനിപ്പോ വരാം കുറച്ചൂടെ എഴുതാനുണ്ട് അതാ.
മതി മതി ഇനി ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് ലേഖ അവളെ വിളിച്ചു.
അവളും ബുക്ക് എല്ലാം എടുത്തു വെച്ചോണ്ട് അങ്ങോട്ടേക്ക് വന്നു.
ആ മോളെ നീയിരിക്കുന്നില്ലേ എന്നുള്ള അച്ചാച്ചന്റെ ചോദ്യത്തിന്.
ആ അച്ഛാ ഞാൻ എനിക്ക് വേണ്ട അച്ഛാ.
അതെന്തേ.
ഒന്നുമില്ല ഒരു ചെറിയ തലവേദന പൊലെ അതാ.
ആഹാ എന്നിട്ട് മരുന്നു കഴിച്ചില്ലേ മോളെ.
ഇല്ല ഇനി കിടക്കാൻ നേരം കഴിക്കാം എന്ന് കരുതി.
എന്നാ അധികമൊന്നും വേണ്ട കുറച്ചു എന്തേലും കഴിച്ചോമോളെ ഗുളിക കഴിക്കാൻ ഉള്ളതല്ലേ.
ഹ്മ്മ് എന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് ലേഖയും അവരുടെ അരികിൽ ആയിട്ട് ഇരുന്നു.
ഇടയ്ക്കു രാഹുൽ അമ്മയെ ഒന്ന് എത്തി നോകിയെങ്കിലും അധികനേരം അവളെ നോക്കി നിൽക്കാൻ ആയില്ല.
ലേഖ ചോറ് വിളമ്പി തല ഉയർത്തിയതും രാഹുൽ നോട്ടം മാറ്റി.
അത് മിന്നായം പൊലെ കണ്ടലേഖ അവനെ നോക്കാതെ ഭക്ഷണം കഴിച്ചോണ്ടിരുന്നു.
അല്ല ഇവനിതെന്തു പറ്റി മോളെ.
അല്ലേൽ എന്തേലും ഒക്കെ പറഞ്ഞോണ്ടിരിക്കുന്നതാണല്ലോ.
ഇന്ന് ഉച്ചക്ക് മുതൽ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചോണ്ടിരിക്കുകയാ.
ആരോടും ഒന്നും മിണ്ടുന്നുമില്ല എത് നേരെവും റൂമിൽ തന്നെ.
നിനക്കെന്തേലും വല്ലായ്ക ഉണ്ടോ മോനെ എന്നുള്ള അച്ഛമയുടെ ചോദ്യത്തിന്.
ഏയ് ഒന്നുമില്ല അച്ചമ്മേ അച്ഛമ്മക്ക് തോന്നുന്നത.
ഇതെന്താ നീ ഇങ്ങിനെ നോക്കി കൊണ്ടിരിക്കുന്നെ.
ഭക്ഷണം ഇഷ്ടപെട്ടില്ലേ നിനക്ക്.
എന്താ അച്ഛമ്മേ.
അല്ല നീയിതെന്താ ഇങ്ങിനെ നോക്കിയിരിക്കുന്നെ എന്ന്.
അത് അത് പിന്നെ ഒന്നുമില്ല അച്ഛമ്മേ.
അവന്റെ പരുങ്ങൽ കേട്ട് ലേഖ അവനെ ഒന്ന് നോക്കി.
അതേസമയം തന്നെ രാഹുലും അമ്മയെ നോക്കി.
രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കിയതും ലേഖ വേഗം തല താഴ്ത്തികൊണ്ട് ഇരുന്നു.
പ്ലേറ്റിൽ കോരിയിട്ടതിൽ നിന്നും കഴിച്ചുഎന്ന് കാണിക്കാനായി കുറച്ചു വാരി തിന്നുകൊണ്ട് രാഹുൽ എണീക്കനായി തുനിഞ്ഞതും.
എന്തെ മതിയാകിയെ. നിനക്കും നിന്റെ അമ്മയെ പൊലെ വല്ല വയ്യായ്കയും ഉണ്ടോടാ.
ഏയ് ഇല്ല അച്ഛമ്മേ എന്തെന്നറിയില്ല വിശപ്പ് ഇല്ല.
ഹ്മ്മ് എന്നാ ഇനി ഫോണും തോണ്ടികൊണ്ട് ഇരിക്കാതെ വേഗം പോയി കിടന്നോ ഒന്നുറങ്ങി എണീറ്റാൽ ശരിയായി കൊള്ളും.
ഹ്മ്മ് ശരി അച്ഛമ്മേ.
എന്നുപറഞ്ഞോണ്ട് രാഹുൽ കൈകഴുകി മുകളിലേക്കു തന്നെ പോയി.
അവൻ എണീറ്റു പോയതിനു പിറകെ ലേഖയും ഭക്ഷണം മതിയാക്കി എണീറ്റുകൊണ്ട് അടുക്കളയിലേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയതും.
നിനക്കും മതിയായോ എന്നുള്ള അച്ഛമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന്.
ലേഖ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അടുക്കളയിലേക്ക് നീങ്ങി.
അമ്മ ഞാൻ വന്നപ്പോ തൊട്ടു ഇങ്ങിനെയാ അച്ഛമ്മേ എന്ന് പറഞ്ഞോണ്ട് ശ്രുതി ഭക്ഷണം കഴിച്ചോണ്ടിരുന്നു
ബാക്കിയുള്ളത് വേസ്റ്റ് പാത്രത്തിലേക്കു ഇട്ടുകൊണ്ട് പാത്രം കഴുകാനായി തുടങ്ങിയതും.
ലേഖയുടെ മനസ്സിൽ രാഹുലിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വന്നു.
അവന്റെ ആ ഒളിച്ചുള്ള നോട്ടം അവളുടെ കണ്ണിൽ നിന്നും മായാത്തപോലെ.