മെയിൻ റോട്ടിൽ കാറ് നിർത്തി ഇടവഴിയിലൂടെ വൈഷ്ണവിയുടെ വീട്ടിലേക്ക്ഇരുട്ടിൽ തപ്പി ഞങ്ങൾ നടന്നു. അമ്മയായിരുന്നു മുന്നിൽ. മരണ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി വരുന്ന ആളുകൾ ഞങ്ങളുടെ വരവ് കണ്ട് അമ്പരപ്പോടെ നോക്കി നിന്നു.
പിരിഞ്ഞു പോവുന്ന പലരും എന്താ സംഭവമെന്നറിയാൻ ഞങ്ങക്കുടെ പിറകെ ആ വീട്ടിലേക്ക് തിരിച്ചും പോന്നു.
മുറ്റത്തേക്ക് എത്തിയപ്പോ..സംസ്കാരം കഴിഞ്ഞിരുന്നു! കുറേ ആളുകൾ പിരിഞ്ഞു പോയിട്ടുണ്ട്! അന്തരീക്ഷം മൊത്തം വല്ലാത്ത നിശബ്ദത. വരാന്തയിൽ എന്നാ..വൈഷ്ണവിക്ക് കൂട്ടെന്നപോലെ എന്റെ നസീമ താത്തയും ഹിബപെണ്ണും വേറെ രണ്ടു പെണ്ണുങ്ങളുടെ കൂടെ എവിടെയും പോവാതെ ഇരിക്കുന്നുണ്ട്!
എന്തു നല്ല സ്വഭാവാ രണ്ടിനും! ഒരു മടിയുമില്ലാതെ അവിടെ ഇരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ? ഞങ്ങളെ കണ്ട ഞെട്ടലിൽ അമ്മയുടെ പെട്ടന്നുള്ള കേറി വരവ് കണ്ട് എല്ലാ പെണ്ണുങ്ങളും ഒരുമിച്ചു ഞെട്ടിപ്പിടഞ്ഞു എണീക്കുന്നത് കണ്ടു.
അകത്തു എവിടെയോ മനസ്സ് തകർന്നിരിക്കുന്ന വൈഷ്ണവിയെ ചെന്ന് കാണണമെന്നും, അവളോട് കാര്യം പറഞ്ഞു മനസിലാക്കണമെന്നും അമ്മയോട് എടുത്തു പറയേണ്ട ആവശ്യം അമ്മയുണ്ടാക്കി തന്നില്ല.
ഈ സിറ്റുവേഷൻ എങ്ങനെ കൈ കാര്യം ചെയ്യണ മെന്ന് അമ്മക്ക് നല്ലപോലെ അറിയാമെന്ന പോലെ. വരാന്തായിലെ പെണ്ണുങ്ങളോട് ഒരു ചിരിയും കാട്ടി അമ്മ വൈഷ്ണവിയെ കാണാൻ അകത്തേക്ക് തിരക്കിട്ടു കേറിപ്പോയി. പിറകെ എന്റെ അനുഷേച്ചിയും ഏട്ടത്തിയും!
പിന്നെല്ലാം ഒരു സ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു. അമ്മ ചെന്ന് വൈഷ്ണവിയെ മോളേന്ന് സ്നേഹത്തോടെ ഒരു വിളിയേ വിളിച്ചുള്ളൂ? കട്ടിലിൽ കിടന്നിരുന്ന അവൾ പിടഞ്ഞു തിരഞ്ഞു
നോക്കിയതും.
അമ്മയെ കണ്ട് കരഞ്ഞോണ്ട് കെട്ടിപ്പിടിച്ചു നിലവിളിച്ചതും എത്ര പെട്ടന്നായിരുന്നു. അമ്മയോട് ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ വെറുപ്പ് തോന്നേണ്ടവൾക്ക് എങ്ങനെയാ അമ്മയെ കണ്ടപ്പോ തന്നെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചുകരയാൻ തോന്നിയെ?
അമ്മയങ്ങനെയൊന്നും പറഞ്ഞില്ലാന്നു അവൾക്കറിയേമില്ലല്ലോ. എന്ത് മാജിക്കാ എന്റെ അമ്മപ്പെണ്ണ് ഒറ്റ സെക്കന്റ് കൊണ്ട് കാണിച്ചു കൂട്ടിയത്. അത്ഭുതമായി.
അരികെ ഇരുന്ന് സ്നേഹത്തോടെ അമ്മ അവളോട് കാര്യങ്ങളെല്ലാം പറഞ്ഞു കൊടുത്തു .
“എന്റെ മോന്റെ പ്രായേ നിനക്കുള്ളൂ…ആ നിന്നോട് ഞാനെങ്ങനെ കാണിക്കും തോന്നുന്നുണ്ടോ മോളേ…?..” എന്നൊരു അമ്മയുടെ ചോദ്യം കൊണ്ട് വൈഷ്ണവിയെക്കാളേറെ അത് മനസ്സിൽ കൊണ്ടത് എനിക്കാണ്!
ഈ പെണ്ണിനെയല്ലേ ഞാനിത്ര നേരം തെറ്റ് ധരിച്ചത്. ഞാൻ എന്തൊക്കെ പറഞ്ഞു! ഒരിക്കലും ഇല്ലാത്തപോലെ ഒച്ചയിട്ടു! അമ്മയെന്ന് ഭയ ഭക്തിയോടെ വിളിച്ചിരുന്ന ഞാനിന്ന് തള്ളേന്ന് ആ മുഖത്തു നോക്കി വിളിച്ചില്ലേ…ചീത്ത പറഞ്ഞു ഒച്ചയിട്ടു.
മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ഭാരമുണ്ടായി. ഏട്ടത്തിയുടെയും ചേച്ചിയുടെയും മുന്നിൽ ഞനിപ്പോ അമ്മയെ ഒരു കാരണമില്ലാത്ത സംശയിച്ച കുറ്റക്കാരൻ ആയിപ്പോയില്ലേ? അവിടങ്ങനെ അവരുടെ കൂടെ നിൽക്കാൻ തോന്നിയില്ല.
ആ വിഷമം ഉള്ളിൽ തട്ടി ഞാൻ പുറത്തേക്ക് പോന്നു.
കുറച്ചു മുന്നേ എന്നെ വെറുപ്പോടെ നോക്കിയ എല്ലാരുടെയും കണ്ണുങ്കളിൽ ഇപ്പോ ഞാൻ സ്നേഹമുള്ള കള്ളക്കുറുമ്പാനായി മാറിക്കാനും! എന്തൊരു വാത്സല്ല്യത്തോടെയാ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോ എല്ലാരും നോക്കുന്നേ!
വരാന്തയിൽ എന്നെ കൊതിയോടെ നോക്കുന്ന നസീമത്തയേയും, കള്ള കണ്ണോണ്ട് കഥ പറയാൻ അവസരം നോക്കി നിൽക്കുന്ന ഹിബയെയും ഞാൻ മനഃപൂർവം നോക്കാതിരുന്നു.
അടുത്തുള്ളോർക്ക് ഞാനെന്തിനാ വെറുതെ സംശയം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കുന്നെ? അല്ലാതെ ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടല്ല.
ഇരുട്ടുള്ള പറമ്പിൽ ആരുമറിയാതെ നസീമതാത്തയെ വിളിച്ചു വരുത്തിയിട്ട്, അവിടെയിട്ട് എനിക്ക് കയ്യിലിട്ട് ഞെരിക്കാനും, പർദ്ദ പൊക്കി ആ ഉമ്മച്ചികുണ്ടി നക്കി നോക്കാനും ,കുണ്ണയെ ആ താത്ത വായിൽ രുചിക്കാൻ കൊടുക്കാനും എനിക്ക് ആഗ്രഹമില്ലാഞ്ഞിട്ടാ? നടക്കണ്ടേ?
നെയ്പ്രതിമ പോലെ സുന്ദരിയായ..എൻറെ ഇരുപത്തി നാല് കാരി..ഹിബയുടെ, തട്ടത്തിൽ