ദീപൻ അപ്പോഴേയ്ക്കും നാട്ടിൽ ഒരു സൂപ്പർമാർക്കറ്റ് തുടങ്ങിയിരുന്നു. അതോടൊപ്പം പലവിധ ജോലികളും ഏറ്റെടുത്തു. സാമ്പത്തികമായി മെച്ചപ്പെട്ടപ്പോൾ അവൻ തറവാട് അല്പം മോടിപിടിപ്പിച്ചു.
താമസിയാതെ, ബാംഗ്ലൂർ നഗരത്തിൽ നിന്ന് കുറച്ച് ദൂരെ ഒരു സ്ഥലത്തെ അമ്പലത്തിൽ വെച്ച്, ദീപനും ഭദ്രയും വിവാഹിതരായി.
അണിഞ്ഞൊരുങ്ങി, അപൂർവം ചില സഹപ്രവർത്തകരുടെ സാന്നിദ്ധ്യത്തിൽ താലികെട്ടി, മാല ചാർത്തി, ഫോട്ടോകൾ എടുത്ത് ഔദ്യോഗികമായി അവർ ഭാര്യാ-ഭർത്താക്കന്മാരായി.
അവളുടെ വീട്ടുകാർക്ക് ഈ ബന്ധത്തിൽ വലിയ എതിർപ്പാണെന്നും, അവൻ അനാഥൻ ആണെന്നും, അതുകൊണ്ടാണ് ഇരുകൂട്ടരും പങ്കെടുക്കാതിരുന്നത് എന്നുമാണ് അവൾ എല്ലാവരോടും പറഞ്ഞ കഥ.
കൂടെയുള്ളവർ കൂടുതലും ആ നാട്ടുകാർ ആയിരുന്നതിനാൽ അധികം ചോദ്യങ്ങൾ ഉണ്ടായില്ല. വളരെ കുറച്ച് മലയാളികൾ ഉണ്ടായിരുന്നവർ തന്നെ കേരളത്തിലെ മറ്റ് വിദൂരജില്ലകളിൽ നിന്നും ഉള്ളവർ ആയിരുന്നതിനാൽ അവർക്കും ഇതിൽ പ്രത്യേകമായൊന്നും തോന്നിയില്ല.
അന്നുമുതൽ തന്റെ ഏട്ടൻ കെട്ടിയ താലി ഭദ്ര ധൈര്യമായി കഴുത്തിൽ അണിയാനും തുടങ്ങി.
സഹോദരരതിയ്ക്കിടയിൽ അവർ തമ്മിൽ സഹോദരപ്രേമവും പതിന്മടങ്ങ് ഉണർന്നു.
ഭദ്രയ്ക്ക് തന്റെ ഏട്ടന്റെ കുട്ടികളെ പ്രസവിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹം കലശലായി. അവൾ പക്ഷേ ഏട്ടനെ നിർബ്ബന്ധിയ്ക്കാൻ പോയില്ല.
അടുത്ത ഒരു വർഷം അവരുടെ ഹണിമൂൺ പോലെയായിരുന്നു. ഏട്ടന്റെയും അനിയത്തിയുടെയും, പരസ്പര സ്നേഹവും,പ്രേമവും, ദാഹവും, കാമവും എല്ലാം ഒരോ ദിവസവും കൂടിവന്നു.
ആഴ്ചയിലൊരിക്കൽ അവൻ ബാംഗ്ലൂരെത്തും. അതുവരെ തേനൊലിപ്പിച്ച് കാത്തിരിക്കുന്ന പെങ്ങളുടെ തേൻ മുഴുവൻ ഊറ്റും. ആങ്ങളയുടെ പാൽ അവളും. അവൾ ജോലി ചെയ്യുന്ന ഹോസ്പിറ്റൽ, നഗരത്തിൽ നിന്ന് ഏറെ ദൂരെയായിരുന്നു. അതിനാൽ ആരും അവരെ അറിയുമായിരുന്നില്ല.
ഒരു ദിവസം തളർന്ന് ഏട്ടന്റെ മാറിൽ കിടക്കുമ്പോൾ അവൾ ഏട്ടന്റെ കാതിൽ ചോദിച്ചു,
“ഏട്ടാ, നമുക്ക് ഏട്ടനെപ്പോലെ ഒരു മോൻ വേണ്ടെ?”
ദീപൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു,
“എന്തേ നിന്നെപ്പോലെ ഒരു മോൾ ആയാൽപ്പോരേ?”
“എന്തായാലും… ഏട്ടന് സമ്മതമാണോ?” അവൾ നാണത്താൽ ചുവന്ന്, മന്ത്രിയ്ക്കും പോലെ ചോദിച്ചു.
“പിന്നല്ലാതെ എന്റെ പെണ്ണേ.. നമ്മൾ രേവതിയമ്മയ്ക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തതല്ലേ?” അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി ഏട്ടന്റെ നെഞ്ചിലേയ്ക്ക് പടർന്നുകയറിക്കിടന്നു.
നഴ്സായ അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നല്ലോ, എടുത്തിരുന്ന ഗർഭനിരോധന മാർഗ്ഗങ്ങൾ ഉപേക്ഷിയ്ക്കാനും, ദിവസം നോക്കി കാത്തിരിയ്ക്കാനും.
ഓരോ ആഴ്ചയിലും ഏട്ടന്റെ ബീജം ഗർഭപാത്രം നിറയെ ഏറ്റുവാങ്ങി അവൾ അനങ്ങാതെ മലർന്ന് കിടന്നു.
ആഴ്ചകളും ചില മാസങ്ങളും കടന്നുപോയി.
സാധാരണ ദീപൻ വെള്ളിയാഴ്ചകളിലാണ് ബാംഗളൂർക്ക് പോകാറുള്ളത്. എന്നിട്ട് തിങ്കളാഴ്ച തിരികെയെത്തും. കടയിലെ ആ ദിവസങ്ങൾ ജോലിക്കാർ നോക്കിക്കൊള്ളും.
ഒരു വ്യാഴാഴ്ച ദിവസം ദീപന് ഭദ്രയുടെ വിളി വന്നു: “ഏട്ടാ നാളെ വരുമൊ?”
“വേണൊ മോളേ? ഇവിടെ കുറച്ച് അത്യാവശ്യം പണിയുണ്ടായിരുന്നു.”
“വേണം. ഒരു പ്രധാന കാര്യമുണ്ട്.”
“എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമാണോ മോളെ?”
“അല്ലേട്ടാ… ഒന്നു വന്നാൽ മതി.”
പിറ്റേന്ന്, വെള്ളിയാഴ്ച വൈകിട്ട് ഭദ്ര ജോലി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ ദീപൻ ഫ്ലാറ്റിൽ ഉണ്ട്. അനിയത്തി ആഗ്രഹിച്ചാൽ അവനത് കല്പനയാണ്.
ഉച്ചയായപ്പോഴേയ്ക്കും ഫ്ലാറ്റിൽ എത്തി കുളിച്ച്, ഒരു ഉച്ചമയക്കവും കഴിഞ്ഞ് തന്റെ അനിയത്തി-ഭാര്യയ്ക്കായി പതിവുപോലെ ക്ഷമയോടെ കാത്തിരിയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
വാതിൽ തുറന്ന് ഏട്ടനെക്കണ്ട അവൾ വിടർന്ന ചിരിയോടെ ഏട്ടന്റെ അരികിൽ എത്തി, ആ വിടർത്തിപ്പിടിച്ച കൈകൾക്കുള്ളിൽ അലിഞ്ഞു.
“ഏട്ടൻ വിളിച്ചപ്പോൾ ഞാൻ വാർഡിലായിരുന്നു.”
“സാരമില്ല മോളേ…”
“ഏട്ടൻ ഫ്രെഷായോ?”
“ആയി… എന്താ മോളെ, എന്താ അത്യാവശ്യം?”
“പറയാം ഏട്ടാ… ഞാൻ ഡ്രസ്സ് മാറി ഒന്ന് ഫ്രെഷ് ആയിട്ട് വരാം.“