ദീപൻ മെനഞ്ഞുണ്ടാക്കിയ, ഭദ്രയുടെ ഒരു കന്നഡക്കാരനും ആയുള്ള, അവനെപ്പോലും അറിയിക്കാതെയുള്ള പ്രേമവിവാഹത്തിന്റെയും, പിന്നെ ഗർഭിണിയായപ്പോൾ അവളെ വിട്ട് ഓടിക്കളഞ്ഞ അവളുടെ ആ ഭർത്താവിന്റെയും, ‘ദു:ഖകഥയ്ക്ക്’ നാട്ടുകാർക്കിടയിൽ വലിയ സ്വാധീനമായിരുന്നു.
ദീപൻ തുടക്കത്തിൽ എതിർത്തതാണെന്നും, അതുകൊണ്ടാണ് അവൻ ഇടയ്ക്കിടയ്ക്ക് പെങ്ങളെക്കാണാൻ പൊയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നതും എന്നൊരു അനുബന്ധ കഥയും അവൻ നാട്ടിൽ ചിലരോടെങ്കിലും മെനഞ്ഞിരുന്നു.
തന്റെ ഏക അനിയത്തിയ്ക്ക് എതിരു നില്ക്കാതെ അവളുടെ എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളിലും ആ ഏട്ടൻ കൂടെ നിന്നുവെന്നു പറഞ്ഞപ്പോൾ, പക്ഷേ ആർക്കും യാതൊരു പ്രത്യേകതയും തോന്നിയില്ല. അവർ തമ്മിലുള്ള സഹോദരസ്നേഹം നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയുന്നതാണല്ലോ. അവരുടെ ചെറുപ്പകാല ദുരന്തങ്ങളും ഭദ്രയ്ക്ക് വേണ്ടിയുള്ള അവന്റെ എക്കാലത്തേയും ജീവിതവും അറിയുന്ന ആർക്കും അതിൽ യാതൊരു സംശയവും തോന്നിയില്ല. ദീപൻ ഭദ്രയ്ക്കൊപ്പം നിന്നില്ലെങ്കിലേ ആർക്കും അത്ഭുതമാവുകയുള്ളൂ! പിന്നെ ആരും ഒന്നും തിരക്കിയില്ല. അല്ലെങ്കിൽത്തന്നെ ആർക്കാണ് ഇതിനൊക്കെ നേരം?
***
മൂന്നു വർഷത്തിനുശേഷം ഭദ്ര തന്റെ ജോലി രാജിവെച്ച്, തിരികെ നാട്ടിലെത്തിയത് അവളോളം സുന്ദരിയായ ഒരു പെൺകുഞ്ഞും, അതുപോലെ സുന്ദരനായ ഒരാൺകുഞ്ഞുമായിട്ടായിരുന്നു. രണ്ടുവയസ്സുകാരായ ഇരട്ടക്കുട്ടികൾ – ദേവനും ഗൗരിയും.
കുട്ടികൾക്ക് ദീപന്റെ മുഖഛായ ഉണ്ടെങ്കിലും, അമ്മാവന്റെ ഛായ വരുന്നതിൽ വലിയ അതിശയം ഇല്ലാത്തതിനാൽ ആരും അത് ഗൗനിച്ചില്ല.
ഭദ്ര കുട്ടികളെക്കൊണ്ട് ഏട്ടനെ “അച്ഛാ” എന്നു വിളിയ്ക്കാൻ തന്നെയാണ് പഠിപ്പിച്ചത്.
“അച്ഛനില്ലെന്ന് അവർക്ക് തോന്നാതിരിയ്ക്കട്ടെ” എന്ന ദീപന്റെ വാദം, കേട്ടവർക്കെല്ലാം ബോധ്യമായി.
സത്യം മുന്നിൽ തുറന്നുവെച്ചാൽപ്പിന്നെ ആളുകൾ കാണില്ല.
പലരുടേയും “നിനക്കും ഒരു ജീവിതം വേണ്ടേ ദീപാ?” എന്ന ചോദ്യത്തിന്, “എന്റെ ജീവിതം ഭദ്രയ്ക്കും കുട്ടികൾക്കും വേണ്ടി ഉള്ളതാണ്” എന്നായിരുന്നു അവന്റെ മറുപടി.
കുട്ടികൾക്ക് ദീപൻ “അച്ഛൻ” ആയത് നാട്ടുകാർ ഏറ്റവും വലിയൊരു ത്യാഗമായാണ് കണ്ടത്. അവൻ വിവാഹം പോലും കഴിക്കാതെ അവർക്കായി ജീവിക്കുന്നതോർത്ത് അവർ അവനെ വാഴ്ത്തി.
കുട്ടികൾ ദീപനെ “അച്ഛാ”-യെന്ന് വിളിക്കാറായപ്പോഴേയ്ക്കും നാട്ടുകാർ, ‘വിവാഹമോചിതയായ’ സഹോദരിയ്ക്കും, കുട്ടികൾക്കും വേണ്ടി മാത്രം ജീവിക്കുന്ന ദീപനെ വാഴ്ത്താൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
കുട്ടികൾക്കും മറിച്ചൊന്നും തോന്നേണ്ടതില്ലായിരുന്നു. കാരണം അവർക്കുമുമ്പിൽ ദീപനും ഭദ്രയും എല്ലാംകൊണ്ടും, എല്ലാ അർത്ഥത്തിലും, അവരുടെ നല്ല അച്ഛനും അമ്മയും ആയിരുന്നു.
അവരുടെ അച്ഛന്റെയും അമ്മയുടേയും സ്നേഹപ്രകടനങ്ങളും, പരസ്പര ബഹുമാനത്തോടെയുള്ള ജീവിതവും കണ്ടാണല്ലോ അവർ വളരുന്നത്.
(കാലങ്ങൾക്കപ്പുറം സമയമാകുമ്പോൾ കുട്ടികൾ എല്ലാം മനസ്സിലാക്കിയേക്കാം. അതൊരു പക്ഷേ അവരുടെ തുടർക്കഥയും ആയെന്നുവരാം. നമുക്ക് കാത്തിരിയ്ക്കാം.)
ആങ്ങളയുടേയും, പെങ്ങളുടേയും രാത്രികൾ മുമ്പത്തേക്കാളും രതിസുരഭിലമായി.
വീണ്ടും കുട്ടികൾ ഉണ്ടാകാതെയിരിക്കാനുള്ള മുൻകരുതൽ അവർ ബാംഗ്ളൂരിൽ നിന്നേ എടുത്തിരുന്നു. അതിനാൽ അവർക്ക് തങ്ങളുടെ രക്തബന്ധ സ്നേഹരതി നിർഭയം തുടരാൻ കഴിഞ്ഞു.
ഏട്ടന്റെ നെഞ്ചിൽ, നഗ്നയായി, ഇരുവശത്തേയ്ക്കും കാലിട്ട്, ഭദ്രക്കുട്ടിയായി കിടക്കുന്നതാണ് അനിയത്തിയ്ക്ക് എന്നും ഏറ്റവും ഇഷ്ടം.
അവന്റെ കൈകൾ അവളെ ചുറ്റി സുരക്ഷിതമായി പിടിച്ചിരിയ്ക്കും.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ തങ്ങളുടെ കുട്ടികൾ ആരെങ്കിലും ആ നെഞ്ചിൽ കിടന്നാൽപ്പോലും, ഏട്ടന്റെ പെങ്ങളൂട്ടി ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ മുഖം വീർപ്പിയ്ക്കും. അത് അവളുടെ മാത്രം അവകാശമാണ് എന്ന മട്ടിൽ. ആ ദിവസങ്ങളിൽ അവളുടെ നഗ്നതാ വ്രതം തെറ്റും എന്ന് അവൾക്കറിയാം.
എന്നാലും, തന്റെ തുട, മലർന്നു കിടക്കുന്ന ഏട്ടന്റെ തുടയിൽ കയറ്റിവച്ച്, ഒലിയ്ക്കുന്ന തന്റെ പൂറ് ആ തുടയിൽ ഉരച്ച്, ഏട്ടന്റെ തോളിൽ തലവെച്ച്, കഴുത്തിൽ മുഖം ചേർത്ത് കിടക്കും!