“എടാ നായെ..നീയെന്നെ തല്ലി അല്ലെ..ഞാനൊരു സര്വീസില് ഇരിക്കുന്ന പോലീസുകാരന് ആണെങ്കില്..നിന്റെ ഓരോ എല്ലും ഞാന് ഒടിച്ചിരിക്കും..നീ ചെവിയേല് നുള്ളിക്കോടാ തന്തയ്ക്ക് പിറക്കാത്തവനെ….” അയാള് പണിപ്പെട്ട് എഴുന്നേറ്റ് നിന്നുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
വാസു അയാളുടെ അടുത്തു ചെന്നു കരണം തീര്ത്ത് ഒന്ന് കൊടുത്തു. അയാള് വീണ്ടും തലകറങ്ങി നിലത്ത് വീണു.
“ചുമ്മാ കേറി തന്തയ്ക്ക് വിളിക്കരുത്..വല്ലോം ചെയ്യാനുണ്ടെങ്കില് ചെയ്ത് കാണിച്ചാല് മതി” അവന് പറഞ്ഞു.
ഉള്ളില് ഇതുകണ്ട് ഭയന്നു പോയ ദിവ്യ അറിയാതെ മൂത്രം ഒഴിച്ചു പോയിരുന്നു. തന്റെ പാന്റീസ് നനഞ്ഞ് തുടയിലൂടെ മൂത്രം പോയത് വിറയലോടെ അവള് കണ്ടു. അവളുടെ പല്ലുകള് തമ്മില് കൂട്ടിയിടിക്കുകയായിരുന്നു. മുസ്തഫയുടെ രക്തം പുരണ്ട മുഖവും അയാള് പല്ലുകള് തുപ്പി കളഞ്ഞതും ഓര്ക്കുന്തോറും അവളുടെ ഭീതി അനിയന്ത്രിതമായി വര്ദ്ധിച്ചു.
“തന്തേം മോനും ഉടായിപ്പും കൊണ്ട് ഇനി ഇറങ്ങല്ലേ…ഇറങ്ങിയാല് അവസാനം ചിതയില് വയ്ക്കാന് ബാക്കി ഒന്നും കാണത്തില്ല..പറഞ്ഞേക്കാം…”
പോകാനായി സ്കൂട്ടറിന്റെ സമീപമെത്തിയ വാസു അപ്പോഴാണ് ദിവ്യയുടെ സൈക്കിള് കാണുന്നത്. അവന് ഒന്നുകൂടി നോക്കി; അതെ അവളുടെ സൈക്കിള് തന്നെ. ഇതെങ്ങനെ ഇവിടെത്തി എന്നാലോചിച്ചുകൊണ്ട് അവന് തിരികെയിറങ്ങി വന്നു. അവന് തന്റെ സൈക്കിള് തിരിച്ചറിഞ്ഞു എന്ന് മനസിലായപ്പോള് ദിവ്യയുടെ ഭയം പത്തിരട്ടിയായി. തന്നെ ഇവിടെ കണ്ടാല് എന്താകും ഈ അവസ്ഥയില് അവന്റെ പ്രതികരണം എന്നവള്ക്ക് ഊഹിക്കാന് പോലും സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. നിലത്ത് കിടന്നു ഞരങ്ങുന്ന രവീന്ദ്രനെ മറികടന്നു വാസു വീടിന്റെ ഉള്ളില് കയറി. അവിടെ അതിശൈത്യത്തില് എന്നപോലെ നിന്നു വിറയ്ക്കുന്ന രതീഷിനെ അവന് കണ്ടു.
“ഇവിടെ വാടാ…” വാസു അവനെ വിളിച്ചു.
രതീഷ് കൈകള് കൂപ്പി കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവന്റെ അരികിലെത്തി.
“എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ..പ്ലീസ്..” നെറ്റ്അവന് നിലവിളിച്ചു കരഞ്ഞു.
“വായടയ്ക്കടാ നായെ..പുറത്തിരിക്കുന്ന സൈക്കിള് ദിവ്യയുടെ അല്ലേടാ?”
“ആണേ..”
“അവള് എവിടെ?”
“ദാ ആ മുറിയില് ഉണ്ട്..”
അവന് പറഞ്ഞത് കേട്ടു ദിവ്യ പൂക്കുല പോലെ വിറച്ചു.
“അവള് എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?”
“അത്..അത്..” രതീഷ് നിന്നു പരുങ്ങി.
വാസു നേരെ ഫോണ് ഇരിക്കുന്നിടത്ത് ചെന്നു വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ചു. രുക്മിണി ഫോണ് എടുത്തു.
“അമ്മെ ഞാനാ വാസു..ദിവ്യ എവിടെപ്പോയി?”
“മോനെ അവളുടെ സ്കൂളില് നിന്നും ഫോണ് വന്നു ഡയറിയുമായി ചെല്ലണം എന്നും പറഞ്ഞ്..എന്താ കാര്യം? നീ എങ്ങനെ അറിഞ്ഞു അവള് പോയ വിവരം?”
“ഏയ്..ഞാന് അവളെ റോഡില് വച്ചു കണ്ടു…അതുകൊണ്ട് ചോദിച്ചതാ..ശരി അമ്മെ”
വാസു ഫോണ് വച്ചു. അവന്റെ ഫോണ് സംസാരം കേട്ട ദിവ്യയ്ക്ക് ചെറിയ ആശ്വാസം തോന്നി; അവന് അമ്മയോട് പറഞ്ഞില്ല താനിവിടെ ഉണ്ടെന്ന്.
“ഇത് ആരുടെ ഐഡിയ ആയിരുന്നെടാ?”
വാസു രതീഷിന്റെ മുന്പിലെത്തി ചോദിച്ചു.
“പൊ..പൊറുക്കണം…ഞ….ഞാന്…” രതീഷ് ഭയം കൊണ്ട് സംസാരിക്കാനാകാതെ വിറച്ചു. വാസു അവനെ തൂക്കി പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞു. എവിടെയോ പോയി അവന് വീണു. ഇത്രയും കണ്ടതോടെ ദിവ്യ പുറത്തേക്ക് ഓടിവന്നു വാസുവിന്റെ കാലില് വീണു കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു.
“വാസുവേട്ടാ.എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം..എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം…ഞാനിനി ഒരു തെറ്റും ചെയ്യില്ല..എന്നെ ഒന്നും ചെയ്യല്ലേ..പ്ലീസ്..”
അവളുടെ മുഖം അവന്റെ കാല്പ്പാദത്തില് ആയിരുന്നു. ഏതു സമയത്തും അവന്റെ കാല് തന്റെ പുറത്ത് പതിഞ്ഞേക്കാം എന്നൊരു ഭയം അവള്ക്കുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ വേറെ വഴിയൊന്നും തല്ക്കാലം അവള് കണ്ടില്ല. അവളുടെ ചുണ്ടുകളുടെ നനവും കണ്ണീരിന്റെ ചൂടും വാസു തന്റെ കാലില് അറിഞ്ഞു; ഒപ്പം തന്നെ ജീവിതത്തില് ആദ്യമായി അവള് വാസുവേട്ടാ എന്ന് വിളിച്ചത് അവന്റെ മനസിനെ ആഴത്തില് സ്പര്ശിച്ചു. അല്പനേരം അവന് അങ്ങനെ തന്നെ നിന്നു. പിന്നെ കാലു മാറ്റി.