ഹോട്ടലിലെ ആ ഇടുങ്ങിയ ടേബിളിന് ചുറ്റും ഇരിക്കുമ്പോൾ നിവേദ്യ അനുഭവിക്കുന്ന ആത്മസംഘർഷം വിവരണാതീതമായിരുന്നു.
മീഡിയം സ്പീഡിൽ ക്രമീകരിക്കപ്പെട്ട ആ വൈബ്രേറ്റർ അവളുടെ സിരകളിൽ നിരന്തരം വൈദ്യുത തരംഗങ്ങൾ പായിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ഓരോ തവണയും അത് അവളുടെ ആന്തരിക ദലങ്ങളിൽ മൃദുവായി ഉരസുമ്പോൾ, നട്ടെല്ലിലൂടെ ഒരു തണുപ്പ് അരിച്ചിറങ്ങുന്നതും ശരീരം വില്ലുപോലെ വളയാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നതും അവൾ അറിഞ്ഞു.
മണി എന്തോ തമാശ പറഞ്ഞ് ഉറക്കെ ചിരിച്ചപ്പോൾ, നിവേദ്യയും ആ ചിരിയിൽ പങ്കുചേരാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, ചിരിക്കാനായി വായ തുറന്നപ്പോൾ പുറത്തുവന്നത് ഒരു നേർത്ത കുറുകലായിരുന്നു.
”മ്മ്മ്… ആഹ്…”
പെട്ടെന്ന് അവൾ പതറിപ്പോയി. അച്ചായനും ഗൗരിയും അവളെ സംശയത്തോടെ നോക്കുന്നത് കണ്ടതും അവൾ പെട്ടെന്ന് കയ്യിലിരുന്ന ചൂടുള്ള ചായ ഗ്ലാസിലേക്ക് വിരലുകൾ അമർത്തി.
“അയ്യോ… ഈ ചായക്ക് എന്ത് ചൂടാ അച്ചായാ… നാവു പൊള്ളിപ്പോയി,” അവൾ കണ്ണുകൾ വിടർത്തി നാവു പുറത്തിട്ട് കാണിച്ചുകൊണ്ട് ആ ശിൽക്കാരത്തെ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളുടെ അഭിനയം ഫലിച്ചു എന്ന് തോന്നിയ ആശ്വാസത്തിൽ അവൾ സീറ്റിൽ പതുക്കെ ഒന്നുകൂടി അമർന്നിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ ഇരുത്തം വൈബ്രേറ്ററിനെ അവളുടെ ക്ലിറ്റോറിസിലേക്ക് കൂടുതൽ അമർത്തിയതും അവൾ അറിയാതെ തന്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ടേബിളിന്റെ അരികിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.
അവളുടെ ശ്വാസോച്ഛ്വാസം ഇപ്പോൾ വല്ലാതെ വേഗത്തിലായിട്ടുണ്ട്. മുഖം ഒരു പഴുത്ത തക്കാളി പോലെ ചുവന്നുതുടുത്തു. ഇടയ്ക്കിടെ വായുവിലേക്ക് ഉയർന്നുതാഴുന്ന അവളുടെ മാറിടങ്ങൾ ആ നീല ഷർട്ടുകാരന്റെയും കണ്ണുകളിൽ ഉടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. എന്നാൽ അവൾ തന്റെ ചുണ്ടുകൾ കടിച്ചുപിടിച്ച് ആ ഉന്മാദത്തെ പുറത്തറിയാതെ അടക്കി നിർത്തി.
”നിവി… നീ എന്താ ഒന്നും കഴിക്കാത്തത്?” മണി ചോദിച്ചു.
”എനിക്ക്… എനിക്ക് വേണ്ട മണിച്ചേട്ടാ… വയറ് നിറഞ്ഞതുപോലെ തോന്നുുന്നു. നല്ല തണുപ്പുള്ളതുകൊണ്ടാണെന്ന് തോന്നുന്നു, വല്ലാത്തൊരു വിറയൽ,” അവൾ വാക്കുകൾക്കിടയിൽ അല്പം കിതപ്പോടെ മറുപടി നൽകി.
അച്ചായൻ തന്റെ പോക്കറ്റിലെ റിമോർട്ട് ഒന്ന് കൂടി പരിശോധിച്ചു. അത് ഓഫ് ആണെന്നാണ് അയാളുടെ വിചാരം, എന്നാൽ ഉള്ളിൽ നേരിയ ചലനം ബാക്കിയുണ്ടെന്ന് അയാൾ അറിഞ്ഞില്ല. നിവേദ്യയുടെ ശരീരം ഇപ്പോൾ ആ താളത്തിനൊപ്പം സ്വയം ചലിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
ഇനി അവിടെ ഇരുന്നാൽ തന്റെ നിയന്ത്രണം പാടെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്നും, എന്തെങ്കിലും അബദ്ധം സംഭവിക്കുമെന്നും അവൾക്ക് ഉറപ്പായി. അവളുടെ പൂറിൽ നിന്നുള്ള നനവ് ഇപ്പോൾ ആ വൈബ്രേറ്ററിലൂടെ പടർന്ന് നൈറ്റിയുടെ അടിഭാഗം വരെ എത്തിയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി.
”ഞാൻ… ഞാൻ ഒന്ന് കൈ കഴുകിയിട്ട് വരാം. ഇനി ഒന്നും കഴിക്കാൻ വയ്യ,” അവൾ തിടുക്കത്തിൽ എഴുന്നേറ്റു. ഇരിക്കുമ്പോൾ അനുഭവിച്ചതിനേക്കാൾ തീവ്രമായിരുന്നു നടക്കുമ്പോൾ ഉള്ള ആ വിറയൽ. ഓരോ ചുവടിലും ആ യന്ത്രം അവളുടെ ഉള്ളിലെ ഞരമ്പുകളെ വന്യമായി ഉണർത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ മുട്ടു വിറയ്ക്കാതെ, പരമാവധി ബാലൻസ് ചെയ്ത് വാഷിംഗ് ഏരിയയിലേക്ക് നടന്നു.
നിവേദ്യയുടെ അസ്വാഭാവികമായ ആ നടത്തവും, മുഖത്തെ വിയർപ്പും കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ആപൽശങ്ക ഉണർന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി ബാത്ത്റൂമിൽ താൻ മറന്നുവെച്ച ആ വസ്തുവും നിവേദ്യയുടെ ഈ അവസ്ഥയും തമ്മിൽ എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടോ എന്ന് അവളുടെ ബുദ്ധി പറഞ്ഞു തുടങ്ങി.
”അച്ചായാ, ഞാനും ഒന്ന് പോയിട്ട് വരാം. ഇവൾക്ക് എന്തോ സുഖമില്ലാത്തതുപോലെ,” ഗൗരി അച്ചായനോട് പറഞ്ഞിട്ട് പെട്ടെന്ന് നിവേദ്യയുടെ പിന്നാലെ നടന്നു.