അച്ചായൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ഇരുന്നപ്പോൾ ഗൗരി തന്റെ നോട്ടം അച്ചായന്റെ മുഖത്തേക്ക് തിരിച്ചു. ആ വെള്ള ബനിയന്റെ സ്ലീവ്ലസ്സ് ഭാഗം അച്ചായന്റെ കയ്യിൽ ഉരസുന്നുണ്ട്. അവൾ പതുക്കെ അച്ചായന്റെ ചെവിയോരം ചുണ്ടുകൾ അടുപ്പിച്ചു.
”അച്ചായൻ എന്താ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? നിവി ഉറങ്ങിയതുകൊണ്ട് ഞാൻ മിണ്ടാൻ പാടില്ലെന്നാണോ? അതോ അച്ചായൻ പേടിക്കുകയാണോ?” അവളുടെ ആ കുസൃതി കലർന്ന ചോദ്യം അച്ചായനെ ഒന്ന് കുലുക്കി.
”എനിക്ക് പേടിയൊന്നുമില്ല കൊച്ചേ… ഞാൻ ആലോചിക്കുന്നത് നിന്റെ ഈ ധൈര്യത്തെക്കുറിച്ചാ,” അച്ചായൻ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
ഗൗരി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ വടിവും അച്ചായന്റെ കൈകളിൽ അമർന്നു.
“ധൈര്യമൊക്കെയുണ്ട് അച്ചായാ… പക്ഷേ ഈ തണുപ്പ് കൂടുമ്പോൾ എനിക്ക് അല്പം പേടി വരും. അന്ന് അച്ചായൻ കൂടെയുണ്ടാകുമെന്ന് എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ നിവിയുടെ മുന്നിൽ വെച്ച് നമ്മൾ ഇങ്ങനെയൊന്നും സംസാരിക്കരുത്. അവൾ പാവമാണ്.”
ഗൗരി പതുക്കെ അവളുടെ കാൽ അച്ചായന്റെ കാലിനോട് ചേർത്തു വെച്ചു. ആ ജീൻസിനുള്ളിലെ അവളുടെ തുടകളുടെ ചൂട് അച്ചായൻ അറിഞ്ഞു. ഗൗരി തന്റെ നടുവിലെ ഇരിപ്പ് പ്രയോജനപ്പെടുത്തി അച്ചായന്റെ ചെവിയിൽ പതുക്കെ കടിച്ചു.
”അച്ചായാ… മേഘാലയയിൽ നമുക്ക് ഒരേ റിസോർട്ടിലാണോ താമസം?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
”അതെ… പക്ഷേ റൂമുകൾ വെറെയാവും,” അച്ചായൻ മറുപടി നൽകി.
ഗൗരിയുടെ നോട്ടം ഒന്ന് തിളങ്ങി. “റൂമുകൾ വെറെയായാലും മതിലുകൾക്ക് വിടവുകൾ കാണുമല്ലോ അല്ലേ? അച്ചായൻ മണി പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഒന്നും വിശ്വസിക്കണ്ട… പക്ഷേ ഞാൻ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ മതി. നമുക്ക് അവിടെ വെച്ച് ഒത്തിരി കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനുണ്ടാകും. അച്ചായന്റെ ക്യാമറയ്ക്ക് മുന്നിൽ ഞാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ, എനിക്ക് അച്ചായനോട് പറയാനുള്ളത് എന്റെ കണ്ണുകൾ പറയും.”
അവൾ പതുക്കെ അച്ചായന്റെ കൈപ്പത്തി തന്റെ തുടകളിലേക്ക് വച്ചു. ആ നിമിഷം അച്ചായന്റെ ഉള്ളിലെ രക്തം തിളച്ചു മറിഞ്ഞു. അപ്പുറത്തെ സീറ്റിൽ മണി ഇതൊന്നും അറിയാതെ ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. നിവേദ്യയാകട്ടെ തന്റെ സ്വപ്നലോകത്തും.
ഗൗരി അച്ചായന്റെ കൈ തന്റെ കൈകൾ കൊണ്ട് മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. “ഈ യാത്ര നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും ഒരു പുതിയ അനുഭവമായിരിക്കും അച്ചായാ… അത് ഞാൻ ഉറപ്പു തരുന്നു.”
അവളുടെ ആ കുസൃതി നിറഞ്ഞ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കം കണ്ടപ്പോൾ, മേഘാലയയിലെ മഞ്ഞിനേക്കാൾ ചൂടുള്ള എന്തോ ഒന്ന് വരാനിരിക്കുന്നു എന്ന് അച്ചായൻ ഉറപ്പിച്ചു.
വിമാനത്തിനുള്ളിലെ ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ ഗൗരിയുടെ കുസൃതികൾ പുതിയൊരു തലത്തിലേക്ക് മാറുകയായിരുന്നു. അച്ചായന്റെ കൈകളിൽ തന്റെ വിരലുകൾ കോർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ പതുക്കെ ചോദിച്ചു:
”അച്ചായാ… ഈ കൂർഗിലെ മഞ്ഞും മേഘാലയയിലെ മഞ്ഞും തമ്മിൽ വലിയ വ്യത്യാസമുണ്ടോ? പ്രത്യേകിച്ച് അവിടെ കല്യാണി കൂടെയുണ്ടായിരുന്നപ്പോൾ?”
ആ പേര് കേട്ടതും അച്ചായൻ ഒന്ന് ഞെട്ടി. തന്റെ ഭൂതകാലത്തിലെ ആ രഹസ്യം ഗൗരിയുടെ നാവിലൂടെ വന്നത് അച്ചായന് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. അയാൾ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷിച്ചു നോക്കി.
”നിനക്ക്… നിനക്ക് എങ്ങനെ കല്യാണിയെ അറിയാം?” അച്ചായൻ അടക്കിയ സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
ഗൗരിയുടെ ചുണ്ടിൽ ഒരു വശ്യമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“കല്യാണി എന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്താണ് അച്ചായാ. ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ ഒരുവിധം എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഷെയർ ചെയ്യാറുണ്ട്. അവൾക്ക് അച്ചായനെക്കുറിച്ച് പറയാൻ നൂറുനാവാണ്. അച്ചായന്റെ ആ പരുക്കൻ സ്വഭാവവും, ഫോട്ടോഷൂട്ടിനിടയിലെ ആ ‘സ്പെഷ്യൽ കെയറും’ ഒക്കെ അവൾ എന്നോട് വിശദമായി പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”