ജനൽചില്ലിലൂടെ പുറത്തെ കറുത്ത ആകാശത്തേക്ക് നോക്കിയിരുന്ന നിവേദ്യ, തണുത്ത എസിയുടെ സുഖത്തിൽ പതുക്കെ സീറ്റിലേക്ക് ചാരി കണ്ണുകൾ അടച്ചു. ഉറക്കത്തിന്റെ ആഴങ്ങളിലേക്ക് പോയപ്പോൾ അവളുടെ ശരീരത്തിന്റെ നിയന്ത്രണം പതുക്കെ അയഞ്ഞു. തോളിൽ കിടന്ന ചുവന്ന സാരിയുടെ തലപ്പ് അറിയാതെ താഴേക്ക് വഴുതിവീണു. ആ ഇറുകിയ സ്ലീവ്ലെസ്സ് ബ്ലൗസിനുള്ളിൽ ശ്വസനത്തിനൊപ്പം ഉയർന്നുതാഴുന്ന അവളുടെ കൊഴുത്ത മാറിടത്തിന്റെ വിടവ് അച്ചായന്റെ കണ്ണുകളിൽ കൃത്യമായി പതിഞ്ഞു. സാരി മാറിയതോടെ അവളുടെ വെളുത്ത വയറും ആഴമുള്ള നാഭിയും ആ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു. അച്ചായന്റെ നോട്ടം അറിയാതെ ആ കാഴ്ചകളിൽ തറച്ചുപോയി.
പെട്ടെന്നാണ് അച്ചായന്റെ വലതുകൈയിൽ ഒരു നുള്ളു വീണത്. അച്ചായൻ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു നോക്കുമ്പോൾ ഗൗരി തന്നെത്തന്നെ നോക്കി ഇരിക്കുകയാണ്. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വശ്യമായ ചിരിയുണ്ട്.
”എന്താ അച്ചായാ… കുറുക്കന്റെ കണ്ണ് എപ്പോഴും കോഴിക്കൂട്ടിൽ തന്നെയാണല്ലോ!” ഗൗരി അച്ചായന്റെ ചെവിയിലേക്ക് മുഖം അടുപ്പിച്ചു പരിഹാസത്തോടെ മന്ത്രിച്ചു.
അച്ചായൻ ഒന്ന് ചമ്മി. “അതല്ല കൊച്ചേ… അവളുടെ സാരി ഒന്ന് മാറിയിട്ടുണ്ട്, അതൊന്ന് പറയാൻ നോക്കിയതാ.”
”പറയാൻ നോക്കിയതാണോ അതോ നോക്കി നിന്നതാണോ?” ഗൗരി വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. അവൾ അച്ചായന്റെ കൈമുട്ടിൽ പതുക്കെ തടവിക്കൊണ്ട് തുടർന്നു
. “നിവി ചെറിയ കുട്ടിയല്ലേ അച്ചായാ… അവളെ ഇങ്ങനെ നോക്കി പേടിപ്പിക്കല്ലേ. അവൾക്ക് ഒന്നും അറിയില്ല.”
”പിന്നെ നിനക്കെല്ലാം അറിയാമല്ലോ,” അച്ചായൻ പതുക്കെ തിരിച്ചടിച്ചു.
ഗൗരി ഒന്ന് കുലുങ്ങി ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ അവളുടെ വെള്ള ബനിയനുള്ളിലെ ഒതുങ്ങിയ മാറിടങ്ങൾ ഒന്ന് തുള്ളി. “എനിക്ക് അറിയേണ്ടതൊക്കെ എനിക്കറിയാം. അച്ചായൻ വിചാരിക്കുന്നത്ര പാവമല്ല ഞാൻ. മണി അച്ചായനോട് എന്നെക്കുറിച്ച് എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ടോ?”
അച്ചായൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു. “മണി പലതും പറയും. അത് കേട്ട് ഞാൻ നടക്കാറില്ല.”
”അവൻ പറഞ്ഞതൊക്കെ സത്യമാവാൻ സാധ്യതയുണ്ട് കേട്ടോ,” ഗൗരി അല്പം കൂടി അച്ചായനോട് ചേർന്നിരുന്നു.
“മേഘാലയയിലെ തണുപ്പിൽ അച്ചായന് ഇതൊക്കെ കാണാൻ ഇതിലും നല്ല അവസരങ്ങൾ ഞാൻ തരാം. പക്ഷേ ഇപ്പോൾ എന്റെ അനിയത്തിയെ ഇങ്ങനെ നോക്കരുത്. വേണമെങ്കിൽ എന്നെ നോക്കിക്കോ.”
ഗൗരിയുടെ ആ വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ സംസാരം അച്ചായനെ ശരിക്കും ആവേശം കൊള്ളിച്ചു. അവളുടെ ആ വെള്ള ബനിയനിലൂടെ പുറപ്പെടുന്ന ശരീരത്തിന്റെ ചൂട് അച്ചായന് അനുഭവപ്പെടുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അപ്പുറത്തെ സീറ്റിലിരുന്ന മണി പകുതി ഉറക്കത്തിലാണെങ്കിലും ഇവരുടെ ഈ കളി കാണുന്നുണ്ടോ എന്ന് അച്ചായൻ സംശയിച്ചു.
ഗൗരി പതുക്കെ നിവേദ്യയുടെ സാരി എടുത്ത് പുതപ്പിച്ചു. എന്നിട്ട് അച്ചായന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു വെച്ചു
. “മേഘാലയ എത്തുന്നത് വരെ എനിക്ക് അച്ചായന്റെ ഈ തോളിൽ ഒന്ന് കിടക്കണം. സമ്മതമാണോ?”
അച്ചായൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല, അവളുടെ തല തന്റെ തോളിലേക്ക് ഒന്നുകൂടി അടുപ്പിച്ചു വെച്ചു. വിമാനം മേഘങ്ങളെ കീറി മുറിച്ചു മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ, അച്ചായന്റെ മനസ്സിൽ ആ രണ്ട് പെൺകുട്ടികളെയും കുറിച്ചുള്ള വിചാരങ്ങൾ കാടു കയറുകയായിരുന്നു.
വിമാനത്തിനുള്ളിലെ വെളിച്ചം കുറഞ്ഞ ആ അന്തരീക്ഷം ഗൗരിക്ക് കൂടുതൽ ധൈര്യം നൽകിയതുപോലെ തോന്നി. അച്ചായന്റെ തോളിലേക്ക് തല ചായ്ച്ചു കിടന്നവൾ പതുക്കെ തന്റെ വിരലുകൾ അച്ചായന്റെ കയ്യിനിടയിലൂടെ കോർത്തു പിടിച്ചു.
”അച്ചായാ…” അവൾ വളരെ ശബ്ദം കുറച്ചു വിളിച്ചു. “ഈ തോളിൽ ഇത്രയും കടുപ്പമാണോ? മണി പറഞ്ഞത് അച്ചായൻ ഭയങ്കര പരുക്കനാണെന്നാ… പക്ഷേ എനിക്കിപ്പോൾ അങ്ങനെ തോന്നുന്നില്ല.”