അയാൾ പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ വസ്ത്രങ്ങൾ തപ്പി എടുത്തു. “മതി മതി, ഇനി കൂടുതൽ വർത്തമാനം പറഞ്ഞിരുന്നാൽ നേരം വൈകും. നിവി നമ്മളെ തിരഞ്ഞു തുടങ്ങിക്കാണും. വേഗം ഡ്രസ്സ് ഇട്, നമുക്ക് തിരിച്ചു പോകാം.”
ഗൗരിയും പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് തന്റെ പാതി നഗ്നമായ ശരീരം വസ്ത്രങ്ങൾക്കുള്ളിലേക്ക് മറച്ചു. അപ്പോഴും അവളുടെ മുഖത്ത് അല്പം മുമ്പ് അനുഭവിച്ച ആ സുഖത്തിന്റെ ഒരു തിളക്കം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നു. അവർ ഇരുവരും ചേർന്ന് ആ മനോഹരമായ വെള്ളച്ചാട്ടത്തിനരികിൽ നിന്നും തിരികെ താഴേക്ക് നടക്കാൻ ഒരുങ്ങി.
ആ മനോഹരമായ വെള്ളച്ചാട്ടത്തോട് വിടപറഞ്ഞ് അവർ തിരികെ നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അച്ചായന്റെ വന്യമായ പ്രഹരങ്ങൾ ഏറ്റുവാങ്ങിയ ഗൗരിയുടെ തുടകൾക്കിടയിൽ നല്ല നീറ്റലുണ്ടായിരുന്നു. ഓരോ ചുവടുവെക്കുമ്പോഴും അവളുടെ പാദങ്ങൾ പതറി, കാലുകൾ അല്പം അകത്തിയാണ് അവൾ നടന്നിരുന്നത്. അവളുടെ നടത്തത്തിലെ ആ മാറ്റം കണ്ടപ്പോൾ അച്ചായന്റെ മുഖത്ത് ഒരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അയാൾ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ആ വൈബ്രേറ്ററും റിമോട്ടും പുറത്തെടുത്തു ഗൗരിയുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. “ദാ… ഇത് പിടിച്ചോ. ഇനി നിന്റെ അനിയത്തിക്ക് ഇതിട്ട് സുഖിക്കണമെന്നുണ്ടെങ്കിൽ നീ തന്നെ അത് ചെയ്തു കൊടുത്തോ. അവൾക്ക് ഇതിനോട് നല്ല താല്പര്യമുണ്ടല്ലോ,” അച്ചായൻ കണ്ണുചിമ്മിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
ഗൗരി നാണത്തോടെ അച്ചായന്റെ കയ്യിൽ നുള്ളി. “അച്ചായാ… പ്ലീസ്! അവൾ അറിയാതെ ചെയ്തുപോയതല്ലേ? കൗതുകം കൊണ്ട് എടുത്തു വെച്ചതാ പാവം. ഇനി അത് പറഞ്ഞ് അവളെ കളിയാക്കണ്ട,” അവൾ അല്പം ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ അച്ചായൻ വിടാൻ ഭാവമില്ലായിരുന്നു. അയാൾ ഗൗരിയുടെ തോളിൽ കയ്യിട്ടു ചേർത്തു പിടിച്ചു. “അതിനെന്താ മോളെ, അവൾക്കിപ്പോൾ പതിനെട്ട് വയസ്സായില്ലേ? പ്രായപൂർത്തിയായ പെണ്ണല്ലേ. നീ നോക്കിക്കോ, അവളുടെ ആ രൂപവും ശരീരവടിവുമൊക്കെ വെച്ച് നോക്കിയാൽ അവൾ നിന്നെക്കാൾ വലിയ ‘കഴപ്പി’ ആകാനാണ് ചാൻസ്. വരും ദിവസങ്ങളിൽ നമുക്ക് അത് കാണാം.”
ഗൗരി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അച്ചായൻ പറഞ്ഞത് ശരിയാണെന്ന് അവളുടെ ഉള്ളിലെ ചേച്ചി മന്ത്രിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. നിവിയുടെ വളർച്ചയും അവളുടെ നോട്ടത്തിലെ മാറ്റങ്ങളും ഗൗരിയും ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു. അങ്ങനെ രസകരമായ വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെച്ച് അവർ പഴയ സ്ഥലത്തേക്ക് തിരിച്ചെത്തി.
അവിടെ ഒരു പാറപ്പുറത്ത് മണിയും നിവിയും അവരെ കാത്തിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ദൂരെ നിന്ന് വരുന്ന അവരെ കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ നിവേദ്യ എഴുന്നേറ്റു. അച്ചായന്റെയും ഗൗരിയുടെയും മുടി വല്ലാതെ ചിതറിക്കിടക്കുന്നതും, ഗൗരിയുടെ നടത്തത്തിലെ ആ അസ്വാഭാവികതയും നിവിയുടെ കണ്ണിൽ ഉടക്കി.
”ചേച്ചീ… ഇതെന്താ നിന്റെ നടത്തം ഇങ്ങനെ? കാലിന് എന്തുപറ്റി?” നിവി സംശയത്തോടെ ഗൗരിയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ചോദിച്ചു.
ഗൗരി ഒന്ന് പതറിയെങ്കിലും ഉടനെ തന്നെ അഭിനയത്തിലേക്ക് കടന്നു.
“അയ്യോടി… ആ മുകളിൽ ഫോട്ടോ എടുക്കാൻ നിൽക്കുമ്പോൾ പാറയിൽ തെന്നി ഒന്ന് വീണു. കാലിന് ചെറിയൊരു ഉളുക്കുണ്ട്, അതുകൊണ്ടാ ഇങ്ങനെ നടക്കുന്നത്,” അവൾ ഒരു കള്ളച്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
അച്ചായനും അത് ശരിവെച്ചു. “അതെ മണി, അവിടെ നല്ല പായലുണ്ട്. ഭാഗ്യത്തിനാണ് വലിയ പരിക്കില്ലാതെ രക്ഷപ്പെട്ടത്. എന്തായാലും ഇന്നത്തെ ഷൂട്ട് ഉഷാറായി. ഇനി നമുക്ക് റിസോർട്ടിലേക്ക് പോകാം. നേരം ഒരുപാട് വൈകി.”
മണി ക്യാമറ ബാഗുകളെല്ലാം എടുത്ത് വണ്ടിയിലേക്ക് വെച്ചു. നിവേദ്യ ഗൗരിയെ താങ്ങിപ്പിടിച്ച് വണ്ടിയിലേക്ക് നടത്തി. പക്ഷേ ഗൗരിയുടെ കണ്ണുകളിലെ ആ തിളക്കവും അച്ചായന്റെ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ മുഖവും കണ്ടപ്പോൾ നിവിക്ക് എന്തോ ഒരു പന്തികേട് തോന്നി. താൻ ചെയ്തത് പോലെ ചേച്ചിയും എന്തെങ്കിലും ‘കുസൃതി’ ഒപ്പിച്ചിട്ടുണ്ടാകുമോ എന്നവൾ ചിന്തിച്ചു.