ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ഒച്ച ഉണ്ടാക്കി ആ ആവേശത്തിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ, തൊട്ടടുത്ത കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ കട്ടിലിന്മേൽ ചെറിയൊരു അനക്കവും വീണ്ടുമൊരു തിരിഞ്ഞു കിടക്കലും ഒക്കെ ഉണ്ടാകുന്നത് ഞങ്ങൾ
ശ്രദ്ധിച്ചു.അനക്കമൊക്കെ ഉണ്ടായെങ്കിലും ഞങ്ങൾ അത് കാര്യമാക്കാൻ നിന്നില്ല.
ഞാൻ അവളുടെ ഉള്ളിലേക്ക് കൂടുതൽ ആഴത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. ഹൻസിബ സുഖം കൊണ്ട് വിറച്ചു വിറച്ച് എന്റെ പുറത്ത് നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തിപ്പിടിച്ചു. ഒടുവിൽ ആ മൂർധന്യത്തിൽ എനിക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല;
ഞാൻ എന്റെ കാമം മുഴുവൻ അവളുടെ പൂറിനുള്ളിലേക്ക് ചീറ്റിത്തെറിപ്പിച്ചു. ആ ചൂടുള്ള ദ്രാവകം അവളുടെ അകത്തേക്ക് ഒഴുകിയിറങ്ങിയ ആ നിമിഷം, അവളും തന്റെ സുഖത്തിന്റെ അവസാന ഘട്ടത്തിലെത്തി പിടഞ്ഞു വിറച്ച് എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് വീണു.
ആ ആവേശഭരിതമായ നിമിഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം, ഞങ്ങൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് പരസ്പരം നോക്കി. പിന്നീട് പതുക്കെ വസ്ത്രങ്ങളൊക്കെ ശരിയാക്കി,
ആ പുതപ്പിന്റെ മറവിൽ ആ രാത്രിയിൽ ഞങ്ങൾ പരസ്പരം ചേർന്നുപിടിച്ച് ഗാഢനിദ്രയിലേക്ക് വീണു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ, വെളിച്ചം പരന്നപ്പോൾ ഫ്ലാറ്റിലെ അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറിമറിഞ്ഞിരുന്നു. ഇന്നലെ രാത്രി നടന്ന അപ്രതീക്ഷിത സംഭവത്തിന് ശേഷം രാവിലെ എല്ലാവരും എഴുന്നേറ്റപ്പോൾ വല്ലാത്തൊരു മൗനവും ചെറിയൊരു നാണവും അവിടെ തളംകെട്ടി നിന്നിരുന്നു.തളംകെട്ടിനിന്ന മൗനം ആദ്യം ഉടച്ചത് രാമേന്ദ്രേട്ടനാണ്.
പുള്ളി അല്പം ജാള്യതയോടെയും ഖേദത്തോടെയും സംസാരിച്ചുതുടങ്ങി:
“മോളെ… എടാ ഷാജു… ഇന്നലെ രാത്രി… അതില് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത തോന്നുന്നുണ്ട്. നിങ്ങളുടെ സ്വകാര്യതയിലേക്ക് ഞാൻ അങ്ങനെ കയറി ഇടപെട്ടതുപോലെ ആയിപ്പോയി.
അറിയാതെ കൈപ്പറ്റിപ്പോയതാ… ഞാൻ കാരണം നിങ്ങൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ബുദ്ധിമുട്ടായില്ലേ, ഞാൻ നിങ്ങളോട് അതില് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നു…”
ഒരുവിധം മുഖം ഉയർത്തി ഹൻസിബ ചെറിയ വിറയലോടെ പറഞ്ഞു:
“അതൊന്നും സാരമില്ല ചേട്ടാ… ആ തണുപ്പില് കിടന്നപ്പോൾ… അങ്ങനെയൊക്കെ സംഭവിച്ചുപോയി. ചേട്ടൻ അതൊന്നും ഓർത്ത് വിഷമിക്കണ്ട…”
അവളുടെ ആ പതർച്ച കണ്ടുകൊണ്ട് ഞാൻ രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ തോളിലൂടെ കൈയിട്ട് പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു:എന്താ ചേട്ടാ, ഇതൊക്കെ വലിയ കാര്യമാക്കേണ്ടതില്ല! ചേട്ടൻ എന്തിനാ വെറുതെ ഇതൊക്കെ ഓർത്ത് തലപുകയ്ക്കുന്നത്?
അതൊക്കെ വിട്ടേക്കൂ! അങ്ങനെയൊരു സാഹചര്യത്തിൽ പെട്ടെന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കുമ്പോൾ ആർക്കെങ്കിലും ഒക്കെ ഒന്ന് നോക്കാൻ തോന്നിപ്പോകും, അതിൽ ചേട്ടൻ സോറി പറയേണ്ട കാര്യമൊന്നുമില്ല.
പിന്നെ ഞങ്ങളുടെ ചെറിയൊരു അശ്രദ്ധയുടെ പേരിൽ ചേട്ടൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ കുറ്റബോധം അനുഭവിക്കുന്നത്? നമ്മൾ
തമ്മിൽ ഇവിടെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്ത് ജീവിക്കുമ്പോൾ ഇത്തരം ചെറിയ അബദ്ധങ്ങളൊക്കെ തികച്ചും സ്വാഭാവികമല്ലേ! ചേട്ടൻ ഇതൊന്നും ഓർത്ത് മനസ്സ് വിഷമിപ്പിക്കേണ്ട പോലുമില്ല കേട്ടോ. അതൊക്കെ പോട്ടെ, വിട്ടേക്കൂ!”
എന്റെ ആ സംസാരം കേട്ടതും രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ മുഖത്തെ വലിയ ഭാരമൊക്കെ ഒരൽപ്പം കുറഞ്ഞു. പുള്ളി ഒടുവിൽ ആശ്വാസത്തോടെ ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ തലയാട്ടി:
“ശരി.. നിങ്ങൾ അങ്ങനെ പറയുകയാണെങ്കിൽ എനിക്ക് സമാധാനമായി. എന്നാ പിന്നെ നമുക്ക് ഓഫീസിലേക്ക് ഇറങ്ങാം, സമയം വൈകുന്നുണ്ട്.”
വൈകുന്നേരം ഓഫീസ് കഴിഞ്ഞ് ഞാൻ ഫ്ലാറ്റിലേക്ക് തിരിച്ച് എത്തുമ്പോൾ സാഹചര്യം കുറേക്കൂടി സ്വാഭാവികമായി മാറിവന്നിരുന്നു. ഞാൻ ഫ്ലാറ്റിന്റെ ഡോർ തുറന്ന് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ, ഹൻസിബയും രാമേന്ദ്രേട്ടനും
ഹാളിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഹൻസിബ എന്തോ കാര്യം പറഞ്ഞ് രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ അടുത്തുനിന്ന് പതുക്കെ എന്റെ റൂമിലേക്ക് നടന്നുപോകുന്നതായിരുന്നു ഞാൻ കണ്ടത്.
അവൾ പെട്ടെന്ന് റൂമിലേക്ക് പോകുന്നത് കണ്ടിട്ട് എനിക്ക് ചെറിയൊരു കൗതുകം തോന്നി. ഞാൻ നേരെ രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. രാമേന്ദ്രേട്ടൻ സോഫയിൽ ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.