പുള്ളി ചെറുതായി ഒന്ന് മൂളിക്കൊണ്ട് എന്നെ കളിയാക്കുന്ന മട്ടിൽ പറഞ്ഞു:
“പെട്ടെന്ന് തീരുവോടാ… നീ സാധാരണ തുടങ്ങിയിട്ട് ഒരു മണിക്കൂറിലധികം നീണ്ടുപോവുകയല്ലേ പതിവ്! ഇതിപ്പോ തീരാൻ നേരം ഒരുപാടുണ്ട്, ഞാൻ എങ്ങനെയാ സഹിക്കുക?”
അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് പുള്ളി പറയുന്ന ആ ഡയലോഗും ആ പരിഭവവും
കേട്ടപ്പോൾ എന്റെ മനസ്സിൽ അടക്കിപ്പിടിക്കാൻ കഴിയാത്തൊരു ചിരി വന്നു. ഹൻസിബയും എന്റെ നെഞ്ചോട് മുഖം ചേർത്ത് കിടന്നുകൊണ്ട് ആ ഇരുട്ടിൽ കിടന്ന് ആരും കാണാതെ പൊട്ടിച്ചിരിയോടെ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അയ്യോ ചേട്ടൻ എന്തിനാണ് ഇങ്ങനെ വെറുതെ തെറ്റിദ്ധരിക്കുന്നത്? ഞാൻ അത്രയൊന്നും സമയം എടുക്കില്ലെന്നേ… ഇന്നത്തെ ക്ഷീണം കാരണം ഞാൻ പെട്ടെന്ന് തീർത്തേക്കാം.
ചേട്ടൻ സമാധാനമായി കണ്ണടച്ച് കിടന്നോ!”ഇതിപ്പോ ഇവള്ക്ക് നല്ല മൂട് ആണെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോള്….
അത് കേട്ട് അവള് എന്നെ ഒന്ന് നോക്കി.
അതുകേട്ട് അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഒരു ചെറിയ നെടുവീർപ്പോടെയും ഒപ്പം കള്ളച്ചിരിയോടെയും പറഞ്ഞു:
“ആഹാ, അങ്ങനെയാണോ മോനേ? മോൾക്ക്
മൂട് ആയിട്ടാണൊ? എന്നാലും നിന്റെ ആ ‘പെട്ടെന്ന് തീർക്കൽ’ എങ്ങനെയെന്ന് എനിക്ക് നന്നായിട്ട് അറിയാം! കഴിഞ്ഞ പ്രാവശ്യം ഞാൻ എണ്ണി നോക്കിയതാ, നീ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ആകാശത്തുള്ള നക്ഷത്രങ്ങളെല്ലാം മാറി മറിയുന്നതുവരെ നിന്റെ ഈ പരിപാടി തീരില്ല.
എന്തായാലും നീ പെട്ടെന്ന് തീർക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞ വിശ്വാസത്തിൽ ഞാൻ വീണ്ടും കണ്ണടയ്ക്കാം.
പുള്ളി അത് പറഞ്ഞതും ഹൻസിബയ്ക്ക് ചിരി അടക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പതുക്കെപ്പതുക്കെ കുലുങ്ങാൻ തുടങ്ങി.
ആ മുറിയിലെ
ഇരുട്ടിൽ വീണ്ടും ഞങ്ങളുടെ ശ്വാസഗതി ഉയർന്നുവരാൻ തുടങ്ങി. രാമേന്ദ്രേട്ടൻ പറഞ്ഞ ആ തമാശയുടെ അലയൊലികൾ അടങ്ങി, കുറച്ചുനേരത്തെ ആ വിശ്രമത്തിനു ശേഷം ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ആവേശത്തിലേക്ക് കടന്നു.
ഞാൻ ഹൻസിബയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക്
വീണ്ടും ആഴത്തിൽ ഇറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടുകളിൽ നിന്ന് ആ വശീകരിക്കുന്ന മൂളലുകളും കിതപ്പുകളും പതുക്കെ ഉച്ചത്തിലാകാൻ തുടങ്ങി. ആ രാത്രിയുടെ ലഹരിയിൽ അവൾക്ക് സ്വയം നിയന്ത്രിക്കാൻ കഴിയാത്തതുകൊണ്ട് ശബ്ദം അറിയാതെ പുറത്തേക്ക് വന്നുപോവുകയായിരുന്നു.
ഉം…മ്….ആ…ആ…ഹാ…ആ…ആ….ആ…മം….
അത് കേട്ടതും തൊട്ടടുത്ത കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന രാമേന്ദ്രേട്ടൻ തലയിണയിൽ നിന്ന് ചെറിയൊരുക്കത്തോടെ തലയുയർത്തി പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“മോളെ ഹൻസിബേ… ആ സൗണ്ട് ഒന്ന് കുറച്ചു കുറക്കാട്ടോ… എനിക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റുന്നില്ല!”
അതുകേട്ട് ഹൻസിബ നാണത്തോടെയും അതേസമയം ആ കാമത്തിന്റെ ലഹരിയിലും എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം പൂഴ്ത്തി ഒതുങ്ങി.
ആ സുഖത്തിന്റെ ആധിയിൽ
കണ്ണുകളൊക്കെ അടഞ്ഞു കിടന്നുകൊണ്ട്, വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ അങ്ങോട്ട് മറുപടി പറഞ്ഞു:
“ഉഫ്… ചേട്ടാ… ഞാനിപ്പോ… ആഹ്… എങ്ങനെയാ… സൗണ്ട് കുറയ്ക്കുന്നത്… മ്ഫ്… ഇത് അറിയാതെ… അറിയാതെ… ഓട്ടോമാറ്റിക് ആയിട്ട്… പോണതല്ലേ… എനിക്ക് വയ്യേ… ഉഫ്…”
കിടന്ന കിടപ്പിൽ സുഖം കൊണ്ട് വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ വാക്കുകൾ കിട്ടി കിതച്ച് സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ രാമേന്ദ്രേട്ടൻ പുതപ്പിനുള്ളിൽ കിടന്ന് അമർത്തി മൂളി
കിതപ്പോടെയും വിറയലോടെയും കട്ടിലിൽ ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞുകിടന്നു. ഹൻസിബയുടെ ആ നാടൻ സൗന്ദര്യവും അവൾ സുഖം കൊണ്ട് വിറച്ചുപറഞ്ഞ ആ വാക്കുകളും പുള്ളിയുടെ ഉള്ളിലെ നിയന്ത്രണങ്ങളെല്ലാം തെറ്റിച്ചിരുന്നു.
ഇരുട്ടിൽ കൈകൾ കൊണ്ട് മുഖം അമർത്തിക്കൊണ്ട് പുള്ളി പതുക്കെ
പറഞ്ഞു:
“ഡാ ഷാജു… മോശമായിട്ട് തോന്നരുത് കേട്ടോ… ഞാൻ…
ഞാൻ എന്റെ അവസ്ഥയാ പറയുന്നേ… മോൾുടെ ഈ സൗണ്ടു ഒക്കെ കേൾക്കുമ്പോ എനിക്ക്…
എനിക്ക് ഇവിടെ കിടന്ന് വല്ലാത്തൊരു വികാരം വരുന്നുണ്ടെടാ… എനിക്ക് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല…”