“ഉഫ്… ഇക്കാ… കൺട്രോൾ ചെയ്യാൻ പറ്റുന്നില്ല… അമ്മാഹാ… ആഹ്…” എന്ന് അവൾ ശ്വാസം കിതച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ പുറത്ത് നഖങ്ങൾ ആഴ്ത്തിപ്പിടിച്ചു.
അവളുടെ ആ വിറയാർന്ന ശബ്ദവും, മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ട ആ “പ്ലക്ക്… പ്ലക്ക്…” ശബ്ദത്തിന്റെ വേഗതയും കേട്ടതും അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ കിടക്കുന്ന രാമേന്ദ്രേട്ടൻ പുതപ്പിനുള്ളിൽ ഒന്നു തിരിഞ്ഞുകിടന്നുകൊണ്ട് പതുക്കെ വിളിച്ചുപറഞ്ഞു:
“എടാ ഷാജു… പയ്യെ ചെയ്താല് മതി കേട്ടോ! നിന്റെ സ്പീഡ് കണ്ടിട്ട് കൊച്ചിന് നല്ലോണം വേദന എടുക്കുന്നുണ്ട് എന്ന് തോന്നുന്നു. കുറച്ചൊന്ന് സാവധാനത്തിലാക്കിക്കേ…”
അതുകേട്ട് ഹൻസിബ ആ സുഖത്തിന്റെ അതിരുകളില്ലാത്ത ലഹരിയിൽ, കിടന്ന കിടപ്പിൽ തന്നെ കണ്ണുകളടച്ച്, വിയർപ്പുകണങ്ങൾ പൊടിഞ്ഞ മുഖത്തോടെ രാമേന്ദ്രേട്ടനോട് വളരെ താഴ്ന്ന, കിതച്ച ശബ്ദത്തിൽ മറുപടി പറഞ്ഞു:
“ഇല്ല… ചേട്ടാ… വേദന ഒന്നുമില്ല… ഉഫ്… ഇക്കാ… പൊളിച്ചടുക്ക്… എനിക്ക് നല്ല സുഖമുണ്ട്… അമ്മാഹാ…”
അവളുടെ ആ മറുപടിയും ആ വാക്കുകളിലെ സുഖവും കേട്ടതും രാമേന്ദ്രേട്ടന് ആ കട്ടിലിൽ കിടന്ന് ശ്വാസം മുട്ടുന്ന പോലെ തോന്നി.
ചേട്ടന് അവളോട് ,മോൾക്ക് നല്ലോണം സുഖം കിട്ടുന്നുണ്ടല്ലോ അല്ലെ.അതിന് അവള് കിതച്ചു കൊണ്ട് അതേ എന്ന് മൂളി….
ഞാൻ ഹൻസിബയുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് ആഞ്ഞുപിടിച്ച് ഓരോ ഇടി വെച്ചു കൊടുക്കുമ്പോഴും ആ ആവേശത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ മേൽ കിടന്നിരുന്ന പുതപ്പ് ഒന്ന്
ഇളകി താഴേക്ക് വഴുതിയിരുന്നു. അവളുടെയും എന്റെയും ശരീരത്തിന്റെ പകുതി ഭാഗം ആ പുതപ്പിന് പുറത്തേക്ക് നഗ്നമായി കിടന്നു. ആ ഇരുട്ടിലും ഞങ്ങളുടെ വിയർപ്പുകണങ്ങൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ആ സമയത്ത് അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ കിതച്ചുകൊണ്ട് എന്തോ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി:
“എടാ ഷാജു… ഈ കൊച്ചിനെ നീ ആടിച്ച് സുഖിപ്പിക്കുന്ന ശബ്ദം കേള്ക്കുമ്പോള് എനിക്ക് സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇവിടെ കിടന്ന് ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെടുകയാ…
ഇതിപ്പോ കേൾക്കാൻ പോലും തന്നെ വല്ലാത്തൊരു ലഹരിയാണ്…”
അദ്ദേഹം അങ്ങനെ പറഞ്ഞു തീർന്ന ഉടനെ, പെട്ടെന്ന് അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൈ കട്ടിലിനടുത്തുള്ള വാൾ സ്വിച്ച് ബോർഡിൽ തട്ടി! ഒരു ഞൊടിയിടയിൽ റൂമിലെ ലൈറ്റ് കത്തിക്കണ്ടു. പെട്ടെന്നുള്ള ആ വെളിച്ചത്തിൽ ഞങ്ങളുടെ നഗ്നമായ
ശരീരങ്ങളും, പ്രത്യേകിച്ചും പുതപ്പിന് പുറത്തായിരുന്ന ഹൻസിബയുടെ ആ ചെറിയ ശരീരവടിവുകളും പകുതി പുറത്തേക്ക് വന്ന മുലയും ആ വെളിച്ചത്തിൽ വ്യക്തമായി കാണാൻ കഴിഞ്ഞു.
അതുകണ്ട് ഞെട്ടിപ്പോയ രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഒരു സെക്കൻഡ് പോലും വൈകാതെ ചാടിവീണ് പെട്ടെന്ന് തന്നെ ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു.
റൂം വീണ്ടും ഇരുട്ടിലായെങ്കിലും ആ പെട്ടെന്നുള്ള വെളിച്ചത്തിന്റെ ഞെട്ടലിൽ രാമേന്ദ്രേട്ടൻ പരിഭ്രമത്തോടെ വിറയാർന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞുതുടങ്ങി:
“അയ്യോ… ഷാജു…
സോറിടാ! ഞാൻ മനപ്പൂർവ്വം ഇട്ടതല്ല കേട്ടോ! പെട്ടെന്ന് കൈ തിരിഞ്ഞപ്പോൾ അബദ്ധത്തിൽ സ്വിച്ചിൽ തട്ടി പോയതാണ്… മോശമായിട്ടൊന്നും വിചാരിക്കരുതേ…”
അതുകേട്ട് ഞാൻ ഒട്ടും പരിഭ്രമിക്കാതെ, ശാന്തമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അദ്ദേഹത്തോട് മറുപടി പറഞ്ഞു:
“ഇല്ല ചേട്ടാ… മനസ്സിലായി! ആ സ്വിച്ച് കട്ടിലിന് തൊട്ടടുത്തുള്ളതല്ലേ, അതുകൊണ്ട് പെട്ടെന്ന് കൈ തട്ടിയതാകാം എന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായിട്ടുണ്ട്. ചേട്ടന് മനപ്പൂര്വ്വം അങ്ങനെ ചെയ്യില്ല എന്ന് എനിക്ക് അറിയാം.
ചേട്ടൻ അതോർത്ത് യാതൊരു ടെൻഷനും അടിക്കേണ്ട, മനപ്പൂർവ്വമല്ലെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
എന്നിട്ടും രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ പരിഭ്രമം മാറിയിരുന്നില്ല. അദ്ദേഹം ഇരുട്ടിലിരുന്ന് ഞങ്ങളോട് വീണ്ടും വീണ്ടും സോറി ചോദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു:
“ഇല്ലടാ… എന്നാലും പെട്ടെന്ന് അങ്ങനെ ലൈറ്റ് കത്തിയത് എനിക്ക് വല്ലാത്തൊരു വിഷമമായിപ്പോയി… നിങ്ങളോട് രണ്ടുപേരോടും ഞാൻ വീണ്ടും സോറി ചോദിക്കുകയാ…”