അതുകേട്ട് ഹൻസിബ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ഇടപെട്ടു: “ഞാൻ പറഞ്ഞതാണ് ചേട്ടാ
ഇക്കാനോട്…”
ഞാൻ അല്പം അമ്പരപ്പോടെയും കൗതുകത്തോടെയും അവളോട് ചോദിച്ചു: “നീ എന്ത് പറഞ്ഞെന്നാണ് ഈ പറയുന്നത്, എടീ…?”അവൾ എന്നെ നോക്കി കണ്ണിറുക്കി
ഞങ്ങൾ തമ്മിൽ അങ്ങനെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങുന്നതു കണ്ടതും, രാമേന്ദ്രേട്ടൻ പെട്ടെന്ന് ഇടപെട്ടുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “ഹേയ്, നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ഇവിടെ കിടന്ന് തല്ലുകൂടാൻ ഒന്നും നിൽക്കണ്ട!
ഞാൻ ചുമ്മാ തമാശ പറഞ്ഞതാണ്… നിങ്ങളൊക്കെ നന്നായി എൻജോയ് ചെയ്തോളൂ, ഇതൊക്കെ എനിക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളല്ലേ, അതുകൊണ്ട് യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ല!”
അത് കേട്ടതും ഞാൻ പെട്ടെന്ന് അല്പം ജാള്യതയോടെ രാമേന്ദ്രേട്ടനോട് പറഞ്ഞു: “അല്ല ചേട്ടാ… സോറി കേട്ടോ, വല്ല ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ…”
രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഉടനെ കൈ വീശി
ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അയ്യോ, അതൊന്നും ഒരു ബുദ്ധിമുട്ടുമില്ലടാ! എനിക്കറിയാവുന്ന കാര്യങ്ങളല്ലേ ഇതെല്ലാം.”
അതുകേട്ട് ഹൻസിബയും കള്ളച്ചിരിയോടെ രാമേന്ദ്രേട്ടനെ നോക്കി പറഞ്ഞു: “അല്ല ചേട്ടാ, സോറി കേട്ടോ…
ചേട്ടന്: ഇല്ല മോളെ, അത് കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല, ഞാൻ ചുമ്മാ തമാശ പറഞ്ഞതാ, കാര്യമാക്കണ്ട, എനിക്കറിഞ്ഞൂടേ കാര്യങ്ങൾ…”
അത് കേട്ടതും ഞാൻ അല്പം കൂടി ജാള്യതയോടെ രാമേന്ദ്രേട്ടനോട് പറഞ്ഞു: “അങ്ങനെ അല്ല ചേട്ടാ…, ഞങ്ങൾ അങ്ങനെ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടല്ല. ചേട്ടന് അതൊരു ശല്യമായി തോന്നിയിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് ഞാൻ സോറി പറയുന്നു.”
അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അയ്യോ, ശല്യമെന്നോ മറ്റോ കരുതിയാണോ ഞാൻ പറഞ്ഞത്?
അതൊന്നുമില്ലടാ,ഞാന് പറഞ്ഞില്ലേ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല എന്ന്! ഞാൻ ഇതു കാര്യമായിട്ട് പറഞ്ഞതല്ല. പിന്നെ എനിക്ക്
അങ്ങനെ ഓപ്പൺ ആയിട്ട് നിങ്ങളോട് പറയണമെന്ന് തോന്നിയത്, നമ്മൾ തമ്മിൽ അങ്ങനെ മറച്ചുപിടിക്കാനോ ഒളിക്കാനോ ഒന്നുമില്ലാത്തതുകൊണ്ടാണ്.
ഞാനും ഒരു മനുഷ്യനല്ലേ? അപ്പൊ ആ ശബ്ദങ്ങളൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ സാധാരണ ഒരു മനുഷ്യന് ഉണ്ടാകുന്ന അതേ വികാരങ്ങൾ തന്നെയല്ലേ എനിക്കും ഉണ്ടാവുക?
വേറെ കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല. പ്രത്യേകിച്ച്, ആ ചുമരുകൾക്കിപ്പുറം മോളുടെ ശബ്ദമൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ… അത് കേൾക്കുമ്പോൾ മനസ്സിൽ തോന്നുന്ന ആ വികാരങ്ങളും നാണവുമൊക്കെ എത്രയൊക്കെ പിടിച്ചുനിന്നാലും ഒരു ആണെന്ന നിലയിൽ എനിക്കും ഉണ്ടാകുമല്ലോ. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ അങ്ങനെ പറഞ്ഞത്.”
അതുകേട്ട് ഞാൻ പെട്ടെന്ന് പതറിപ്പോയി, ഞാന് പറഞ്ഞു: “അയ്യോ ചേട്ടാ… സോറി കേട്ടോ…”
രാമേന്ദ്രേട്ടൻ സൗമ്യമായി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് എന്റെ തോളിൽ തട്ടി: “അയ്യോ,എടാ സോറി ഒന്നും പറയേണ്ട ആവശ്യമില്ലടാ. നീ ഇപ്പോള് കൊറേ sorry പറഞ്ഞു,അതിന്റെ ആവശ്യം ഒന്നുമില്ല.
എനിക്ക് ഇതൊന്നും യാതൊരു പ്രശ്നവുമില്ല. ഞാന് പറഞ്ഞല്ലോ കാര്യങ്ങളെല്ലാം എനിക്കറിയാവുന്നതല്ലേ.
അതുകേട്ട് ഹൻസിബ ലജ്ജകൊണ്ട് മുഖം പൂർണ്ണമായി കുനിച്ചു. അവളുടെ കവിളുകൾ രണ്ടും തക്കാളി പോലെ ചുവന്നുതുടുത്തു. ആ പറഞ്ഞ വാക്കുകളുടെ ചൂടിൽ അവൾ വല്ലാതെ പതറിപ്പോയി, എന്തുപറയണമെന്നറിയാതെ നിശ്ചലയായി ഇരുന്നു.
അതു കണ്ടതും രാമേന്ദ്രേട്ടൻ സൗമ്യമായി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ നേരെ നോക്കി പറഞ്ഞു:
“മോള് ഇങ്ങനെ നാണത്തോടെ നിൽക്കേണ്ട ആവശ്യമൊന്നുമില്ല കേട്ടോ. നമ്മൾ തമ്മിൽ അത്രയധികം ഓപ്പൺ ആയിട്ട് സംസാരിക്കുന്നതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ ഇതെല്ലാം ഇത്രയും തുറന്നുപറഞ്ഞത്?
അതുകൊണ്ട് ഇതിൽ യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ല, മോള് സമാധാനമായിരിക്കൂ.”
രാമേന്ദ്രേട്ടൻ അത്രയും പറഞ്ഞതും, ഹൻസിബയുടെ ആ പതർച്ചയൊക്കെ മാറി മുഖത്ത് ചെറിയൊരു കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
അങ്ങനെ അന്ന് രാത്രി ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷമൊക്കെ ഞങ്ങൾ
ഞങ്ങളുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി. ബെഡിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് ഞാൻ രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ സംസാരം വീണ്ടും എടുത്തു പറഞ്ഞു:
“കണ്ടില്ലേ… ഞാൻ പണ്ടേ പറഞ്ഞതല്ലേ, രാമേന്ദ്രേട്ടൻ അപ്പുറത്തിരുന്ന് കേൾക്കുന്നുണ്ടെന്നും പുള്ളി ഇതൊക്കെ ആലോചിച്ചാണ് കിടക്കുന്നെന്നും.ഇപ്പോള് പുള്ളി നമ്മളോട് ഇത് നേരിട്ട് തന്നെ പറഞ്ഞു”