ഹൻസിബ എന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് ആ ഇരുട്ടിൽ ഒന്നു പുഞ്ചിരിച്ചു, രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ ആ വെപ്രാളം ആസ്വദിച്ചുകൊണ്ട് അവളും
പതുക്കെ പറഞ്ഞു:
“സാരമില്ല ചേട്ടാ… കുഴപ്പമൊന്നുമില്ല, ചേട്ടൻ ചുമ്മാ കിടന്ന് വിഷമിക്കാതെ…”
ആ പെട്ടെന്നുള്ള ലൈറ്റ് വെളിച്ചത്തിന്റെ ഞെട്ടലും അതിനുശേഷമുള്ള രാമേന്ദ്രേട്ടന്റെ ആ വെപ്രാളവും ആ ചെറിയ മുറിയിലെ അന്തരീക്ഷത്തിൽ ഒരു ചെറിയ നിശബ്ദത പരത്തി.
എന്നാൽ ആ നിമിഷത്തിന്റെ ആവേശം ഒട്ടും ചോർന്നുപോയിരുന്നില്ല. രാമേന്ദ്രേട്ടൻ അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് അപ്പോഴും വിയർപ്പും പരിഭ്രമവും അടക്കാനാവാതെ തിരിഞ്ഞു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ഞാൻ ഹൻസിബയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി ഒന്നുകൂടെ പുഞ്ചിരിച്ചു. ആ ഇരുട്ടിൽ അവളുടെ കണ്ണുകൾ തിളങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഞങ്ങള്ക്ക് ഉറപ്പായി ചേട്ടന് ഞങ്ങളെ കണ്ടു എന്ന്.
ആ ചെറിയ സംഭവത്തിനുശേഷം ഞങ്ങൾ വീണ്ടും ആ ലഹരിയിലേക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു.
ഞാൻ അവളുടെ
അരക്കെട്ടിൽ കൈകൾ ഇറുകെപ്പിടിച്ചുകൊണ്ട് വീണ്ടും അവളുടെ ശരീരത്തിലേക്ക് സാവധാനത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി. കുറച്ചു മുൻപത്തെ ആടിയടിയുടെ വേഗതയൊക്കെ മാറ്റി, കുറച്ചുകൂടി പ്രണയവും ചൂടും നിറഞ്ഞ ആ ഒഴുക്കിലേക്ക് ഞങ്ങൾ കടന്നു.
ആ മുറിയിൽ വീണ്ടും പഴയ ശബ്ദം മുഴങ്ങിക്കേട്ടുതുടങ്ങി — “പ്ലക്ക്… പ്ലക്ക്… പ്ലക്ക്…”
രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ആ ഇരുട്ടിൽ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദനായി കിടന്നു. പക്ഷേ, ഞങ്ങളുടെ ഭാഗത്തുനിന്ന് വീണ്ടും ആ ശബ്ദങ്ങൾ ഉയരാൻ തുടങ്ങിയതോടെ അദ്ദേഹത്തിന് അടങ്ങിയിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ആ ചെറിയ മുറിയിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ട ശബ്ദങ്ങൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഉള്ളിലെ മടിയും ഭയവുമൊക്കെ മാറ്റി വീണ്ടും ധൈര്യം സംഭരിക്കാൻ പ്രേരിപ്പിച്ചു.
അദ്ദേഹം അപ്പുറത്തെ കട്ടിലിൽ കിടന്നുകൊണ്ട് അല്പം ഉയർന്ന ശബ്ദത്തിൽ
പറഞ്ഞു:
“ഹോ… നിങ്ങൾ വീണ്ടും തുടങ്ങിയല്ലേ…”
അതുകേട്ട് ഞാൻ ഹൻസിബയുടെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് മുഖം ചെറുതായി ഉയർത്തി, അപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മറുപടി നൽകി:
“പിന്നെ തുടങ്ങാതിരിക്കാൻ പറ്റുമോ ചേട്ടാ? തുടങ്ങിയത് മുഴുപ്പിക്കണ്ടേ…”
അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഒരു ചെറിയ നെടുവീർപ്പോടെയും ആവേശത്തോടെയും മൂളി:
“ആയിക്കോട്ടെ… ആയിക്കോട്ടെ…”
പിന്നെ ഒട്ടും മടിക്കാതെ രാമേന്ദ്രേട്ടൻ തന്റെ ഉള്ളിലെ ആവേശം മുഴുവൻ തുറന്നുപറഞ്ഞു:
“സത്യം പറഞ്ഞാൽ, നിങ്ങളുടെ ഈ കാമക്കളിയുടെ സൗണ്ട് ഒക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ശരിക്കും ഭയങ്കരമായിട്ട് വികാരം വരുന്നുണ്ട് കേട്ടോ… എനിക്ക് ഇവിടെ കിടന്ന് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
അദ്ദേഹം അത് പറഞ്ഞ ഉടനെ ഞാൻ തിരിച്ച് വളരെ ശാന്തമായി മറുപടി നൽകി:
“അത് ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിലാകും ചേട്ടാ… ചേട്ടന് അങ്ങനെ തോന്നുന്നത് സ്വാഭാവികമല്ലേ. ഞങ്ങളിപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ വികാരം തീർക്കുകയല്ലേ, അതുകൊണ്ട് ചേട്ടന്റെ വികാരങ്ങൾ ഞങ്ങൾ കാരണം അടക്കിവെക്കേണ്ടതില്ലല്ലോ.
ചേട്ടനും മനുഷ്യനല്ലേ,
അപ്പോൾ ചേട്ടനും വികാരങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമല്ലോ… അത് ഞങ്ങൾക്കൊന്നും യാതൊരു കുഴപ്പവുമില്ല ചേട്ടാ,…”
ഞങ്ങളുടെ ആ സംസാരം കേട്ടുകൊണ്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ അപ്പുറത്ത് ഒന്നുകൂടി തിരിഞ്ഞു കിടന്നു. ഞാൻ വീണ്ടും സംസാരിച്ചു:
“അതുകൊണ്ട് ചേട്ടൻ വിഷമിക്കേണ്ട കാര്യമില്ല. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ ചെയ്യുന്നത് ചേട്ടൻ മൈൻഡ് ചെയ്യാത്തതുപോലെ, ചേട്ടൻ എന്താണോ അനുഭവിച്ചിരിക്കുന്നത്, അല്ലെങ്കില് ചെയ്യുന്നത് അതൊന്നും ഞങ്ങൾ തിരിച്ച് മൈൻഡ് ചെയ്യുന്നില്ല. ഇത്രയും ആയ
സ്ഥിതിക്ക് നമ്മൾ തമ്മിൽ എന്തിനാണ് ഇതൊക്കെ ഒളിക്കുന്നത്?”
അതുകേട്ട് രാമേന്ദ്രേട്ടൻ ഒരാശ്വാസത്തോടെ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു:
“ശരിയാണ് ഷാജു… നിങ്ങൾ പറയുന്നതും ശരിയാണ്…”
അദ്ദേഹം അങ്ങനെ പറഞ്ഞതിനു തൊട്ടുപിന്നാലെ, ഞങ്ങളുടെ ആ പരിപാടി പൂർണ്ണമായി അവസാനിച്ചു. ഞങ്ങൾ ഇരുവരും ആ സുഖത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ പരസ്പരം ചേർന്നുപിടിച്ച്, ആ കട്ടിലിൽ സമാധാനമായി കിടന്നു.